Libanon Update

Blog verhuist!

2007-02-26T10:40:00.000+02:00

Beste bezoekers,

Dit weblog gaat verhuizen naar een nieuw adres: http://lebanon-update.blogspot.com/ Het enige verschil is nu de Engelse spelling van Libanon en jawel, na rijp beraad heb ik besloten om vanaf nu in het Engels door te gaan.

De belangrijkste reden is het bereik. Door in het Engels te gaan bloggen, hoop ik meer mensen aan te spreken. Is dat ijdel? Natuurlijk! Maar ja, als ik niet om bezoekersaantallen zou geven, dan zou ik net zo goed een dagboek voor mezelf kunnen bijhouden. Door te kiezen voor een voor iedereen toegankelijk blog, zoek je per definitie de openbaarheid op. Nu weet ik wel dat je dit juist moet ontkennen, net als een beginnende schrijver die steevast zegt dat verkoopcijfers hem niets zeggen. “Ja ja, vandaar dat hij zijn manuscript aan zoveel mogelijk uitgeverijen heeft opgestuurd”, denk ik dan altijd. Maar dit soort hypocrisie is niet aan mij besteed.

Een bijkomende reden is dat ik hoop dat ooit onze dochter Janine deze website vindt en dan kan lezen wat pappa allemaal meemaakte in Libanon. Ik wil het risico niet lopen dat haar Nederlands onvoldoende is, dus vandaar de overstap naar Engels. Ook mijn vrouw Brigitte kan nu eindelijk eens lezen wat ik allemaal te bloggen heb.

Een andere reden is de uitdaging die ligt in het uitbreiden van het lezerspubliek. Het niveau zal verder omhoog moeten om mee te kunnen komen in de internationale blogwereld.

De laatste reden is dat naar ik hoop de bezoekers van mijn blog ook goed thuis zijn in het Engels en dat er wat dat betreft geen hindernissen worden opgeworpen om dit blog te blijven volgen.

Explosieven gevonden in woonwijken

2007-02-23T10:24:00.000+02:00

Gisteren zijn op vier verschillende plaatsten explosieven gevonden. Tweemaal in de christelijke wijk Ashrafieh, eenmaal in de christelijke plaats Ghbaleh in de Kesrouan regio en tenslotte werden er staven dynamiet gevonden in christelijke plaats Jezzine, ten zuiden van Beiroet. Zien we een patroon? [dinsdag overigens werden explosieven gevonden in een soennitische buitenwijk van Beiroet, Bir Hassan]

Juist, zoals gewoonlijk worden de christelijke Libanezen opnieuw bedreigd. Wordt wel eens vergeten: Rafiq Hariri was het enige niet-christelijke slachtoffer in de lange reeks aanslagen die sindsdien hebben plaatsgevonden. Men probeert hiermee natuurlijk in te spelen op de sektarische tegenstellingen en christenen zijn relatief veilig. Of althans, het is minder risicovol om de christenen aan te vallen dan om de tegenstellingen tussen soennieten en sjiieten eens flink op scherp te zetten.

In de vier bovengenoemde plaatsen trof men staven dynamiet aan, tot wel 11 kilo, geplaats bij winkels in woonwijken. Gisteren werd op TV de vindplaats in Ashrafieh getoond: de dader had de staven dynamiet gewoon bij een restaurant en bij een kapper voor de deur achtergelaten, verpakt in een paar kartonnen dozen. Van de dader ontbreekt elk spoor.

Erg angstaanjagend om te zien dat dit zo gemakkelijk kan gebeuren. Ditmaal waren de explosieven niet bedoeld om daadwerkelijk te ontploffen. Het moet worden opgevat als een waarschuwing. En inderdaad, het zal doodeenvoudig zijn om de volgende keer wel een ontstekingsmechanisme bij te voegen.

Het past in een alarmerende verschuiving in het patroon van aanslagen op politici en journalisten naar willekeurige aanslagen op onschuldige burgers. Allemaal ongetwijfeld bedoeld om de druk op Siniora op te voeren om tot een compromis met de oppositie te komen. Het wachten is nu op de bommen die wel gaan ontploffen.

Ook krijg je direct de irrationele maar oh zo menselijke reacties op deze vondsten. Zo zou ik vandaag naar een klant die net ietsje voorbij de vindplaats woont in Ashrafieh. Ga je dan wel of niet? Gelukkig voor mij belde hij zelf af, dus dat probleem was opgelost. Maar de kapper en het restaurant waar gisteren staven dynamiet werden aangetroffen, zullen weinig klandizie hebben de komende dagen.

De aap is uit de mouw

2007-02-22T17:39:00.000+02:00

Hezbollah heeft vandaag voor het eerst toegegeven dat voor hen het VN Tribunaal direct is gekoppeld aan de hervorming van de regering. Tot aan gisteren werd dit steevast ontkend, maar nu heeft de tweede man in Hezbollah, sjeik Naim Qassim, toegegeven wat eigenlijk iedereen al wist: beide zaken zijn direct aan elkaar gerelateerd: Hezbollah is bereid het VN Tribunaal te accepteren in ruil voor een vetorecht in de regering.

Op zich positief dat Hezbollah voor het eerst zo duidelijk uitspreekt achter het VN Tribunaal te staan. Jammer uiteraard dat hier direct een claim op vetorecht aan wordt verbonden. Je vraagt je af wat de twee zaken feitelijk met elkaar te maken hebben. Een mogelijke link is dat het VN Tribunaal als westers wordt gezien en dat Hezbollah bang is om Libanon in de uitverkoop te doen. Door het hebben van een vetorecht, kan men allicht dat proces beter beïnvloeden.

De eerste tekenen zijn dat Hariri c.s. het voorstel van Qassim wel ziet zitten. Men is niet bang dat Hezbollah haar belofte zou breken door het VN Tribunaal te blokkeren als ze éénmaal het vetorecht hebben. Voor zulke angst is ook niet direct aanleiding. Hezbollah wordt over het algemeen als zeer betrouwbaar gezien. Als men iets belooft, dan doet men dat ook. Geen ge-Rita-Verdonk bij Hezbollah, maar gewoon beloftes nakomen.
Wel zouden de christelijke partijen onder leiding van Samir Geagea grote moeite hebben met het geven van een vetorecht aan Hezbollah. Men vindt dat de recente verkiezingen duidelijke taal hebben gesproken. Hezbollah heeft verloren en zou niet via chantage een veel grotere invloed mogen krijgen dan wat de kiezer hen heeft toebedeeld.

Op zich zit daar wel wat in natuurlijk. Maar het heeft een hoog theoretisch gehalte. Immers, voorheen werden beslissingen eigenlijk altijd met consensus genomen. Dus het al dan niet hebben van een vetorecht heeft tot nu toe weinig invloed gehad. Nu is het verleden nooit een garantie voor de toekomst, maar als er één zaak duidelijk is geworden de afgelopen maanden, is dat het politieke systeem in Libanon is gebouwd op de fundamenten van de consensus. Wordt daar aan gezaagd, dan valt het landsbestuur in duigen.

Wat je er ook van vindt, Libanon zal de weg terug moeten vinden naar de overleg-democratie. Powerplay door de meerderheid is vrijwel onmogelijk. Dat geldt ook voor Nasrallah. Daarom is angst voor powerplay door Hezbollah als ze eenmaal het vetorecht hebben, voorbarig te noemen.
Wat ongetwijfeld een rol speelt bij de regeringspartijen, is het gezichtsverlies en het idee dat Hezbollah niet beloond mag worden voor het in de vernieling storten van het land. Eerst door de oorlog met Israël en later door de bezetting van het centrum. Maar goed, er zit beweging in de zaak en dat is momenteel het hoogst haalbare.

Update: Vandaag, vrijdag, las ik dat Samir Geagea inmiddels instemt met het voorstel van Hezbollah om het VN Tribunaal goed te keuren in ruil voor aanpassing van de regering. Gisteren nog kon je lezen dat juist Geagea een fel tegenstander was van dit voorstel. Zou het heus dat hij in één dag zo'n radicale slag heeft gemaakt of zijn het de Libanese journalisten die de zaken verkeerd voorstellen? En de argeloze blogger die dat weer braaf overneemt :-)

De reden voor Gaegae's steun laat zich raden. Hij hoopt waarschijnlijk dat het VN Tribunaal dusdanige schade bij Syrië en hun suppporters zal aanrichten dat dit hun positie sterk zal verzwakken zodat een eventueel vetorecht (daarover sprak hij overigens niet) eveneens haar kracht verliest.

Michael Young: Learning nothing and forgetting nothing

2007-02-22T08:41:00.000+02:00

Learning nothing and forgetting nothing
By Michael Young
Daily Star staff
Thursday, February 22, 2007

Earlier this week, two statements neatly summarized the crisis in Lebanon. The first came from the EU's representative in Beirut, Patrick Laurent; the second from Syria's official Al-Thawra daily. Both reaffirmed in their own separate ways that the Syrian regime, since its army was forced out of Lebanon in 2005, has chosen to behave like the exiled Bourbons: learning nothing and forgetting nothing.

In an exchange with journalists, Laurent had this to say about Syrian behavior in Lebanon, and about European efforts to "engage" President Bashar Assad: "We tried everything, as did many others, employing both gentle means and pressure," but nothing seemed to work. As if confirming Laurent's doubts, Al-Thawra, in an editorial Tuesday, called for talks between Damascus and the US covering Lebanon, Palestine, the Golan Heights, and Iraq. "Syria insists on a serious and profound dialogue on all subjects without exception," the newspaper asserted.

Precisely where this extraordinary statement came from was unclear. Syria is a declining power, capable only of spreading instability in its neighborhood to ward off irrelevance. However, this game, which the late President Hafez al-Assad played to perfection, no longer works. By allying itself with an Iran that Saudi Arabia regards as an existential threat, Syria is in no position to make demands of the Arab states, let alone of the United States. The Syrians recently tried to take control of the Iraqi Baath Party, and failed. They tried to midwife a Fatah-Hamas deal in Damascus, and failed again. Assad has even managed to alienate Egypt, by thwarting its peace efforts on the Palestinian front and by ensuring that Arab League Secretary General Amr Moussa's mediation in Lebanon would go nowhere. And in Lebanon, Assad has so angered the Sunni community that the prospect of a Syrian military return seems fanciful.

Most alarming from a Lebanese perspective, the Al-Thawra article showed that Syria has yet to grasp that the United Nations Security Council passed Resolution 1559 in 2004. In insisting on Syria's having a say in Lebanon's future, the newspaper disregarded that the resolution specifically asked Damascus to end its interference in Lebanese affairs.

Assad may have come out of his summit in Tehran last week invigorated by a sense that the Iranians need him in their confrontation with the Bush administration. It was always naive to assume that Iran would pressure Assad on the Hariri tribunal at a time when the nuclear issue was on the verge of reaching a climax at the UN - with more steps possibly coming at the Security Council to impose new sanctions on Tehran.

However, it is precisely because of this that Syria should be careful. Iran's ultimate guarantee against an American attack isn't the comradeship of Damascus, but a broad Arab consensus behind the benefits of a dialogue with Iran and the undesirability of an American military response to the nuclear standoff. Iran views its talks with the Saudis as the best means to avoid a war, but also to hinder approval of new UN sanctions and avert a Sunni-Shiite conflict that would cripple Iranian initiatives in the Middle East. In this context, Assad could emerge as a burdensome ally.
http://www.dailystar.com.lb

The Bush administration is more subtle than it has been given credit for. It authorized the Saudi-Iranian dialogue, realizing that this reflected the central Sunni-Shiite fault line dividing the Middle East. There are some in Washington who would love to bomb Iran, but there is no domestic traction for war, leaving room for diplomacy. This is where the Saudi-Iranian talks fit in. That Bandar bin Sultan, the former ambassador to the US, was named point man on the Saudi side surely reassured the Bush administration, particularly Vice President Dick Cheney.

As the Syrians look on, what is going through their minds? Their agenda can be reduced to a single item: undermining the Hariri tribunal. Neither in Iraq nor in the Palestinian areas is Assad indispensable. In Lebanon, Syria presumably faces Iranian "red lines" limiting the kind of intimidation it can employ, which is why the Syrian-Iranian compromise is for more stalemate, punctuated by controlled Hizbullah escalations. The latest scheme is for a civil-disobedience campaign. Yet this may end up backfiring like other opposition efforts did. Shiites would suffer as much as anyone from obstruction of the country's public administration.

Iran and Syria can agree over raising the heat in Lebanon to squeeze the Saudis. But beyond that the situation becomes more complicated. The Iranians want an advantageous deal in Lebanon, but not a civil war. They also don't want to break with the Saudis, because there will be more friction with the US and the Arab world in the coming months. An Arab League summit is to be held in Saudi Arabia in March, and there is nothing Iranian leaders would like less than for the predominantly Sunni Arab states to use that event to warn against the "Persian peril." This explains why the Syrians are so eager to act now in Lebanon, to ensure they can get something on the tribunal before eventual progress in the Saudi-Iranian relationship pushes their aims to the backburner. A Saudi-Iranian rapprochement would make it much tougher for Assad to kill the tribunal, whose passage the Saudi leadership considers non-negotiable.

Assad senses that the window of opportunity is closing. His last card is a Lebanese civil war, but it's not one that Iran and Hizbullah seem willing to play. However, the tribunal won't disappear. At best, if Syria aborts formal Lebanese endorsement of the institution, this will make the move toward Chapter VII of the UN Charter more likely. Only when Assad truly accepts Resolution 1559 and embraces Lebanon's sovereignty and independence, will he persuade anyone that his regime is worth saving.

Regering vraag om uitstel van tribunaal

2007-02-21T12:39:00.000+02:00

De Libanese regering heeft de VN verzocht om het mandaat van de onderzoekscommissie in de moord op Hariri met één jaar te verlengen. Logischerwijs wordt daarmee ook het tribunaal met een jaar uitgesteld. Immers, je kunt pas met de rechtzaak beginnen als de aanklager met zijn onderzoek rond is.

Typisch een geval van jammer. Hiermee blijft de onzekerheid bestaan en duurt het nog langer voordat een begin kan worden gemaakt met het verwerken van het recente door Syrië gedomineerde verleden. Het geeft tevens de oppositie hoop dat uitstel wellicht afstel betekent. Dit zal hun houding eerder verharden dan verzachten.

Met name het voortduren van de onzekerheid is slopend voor een land. De algemene verwachting is dat Libanon door de zure appel moet heen bijten. Door het uitstel van een jaar, wordt deze appel echter wel erg groot. Zelf had ik de hoop dat ondanks een onstuimige periode tot aan het Tribunaal en de verkiezing van een nieuwe president, er vervolgens weer rust in de tent zou komen, zeg vanaf november dit jaar. Maar dat lijkt nu dus te zijn uitgesteld tot ten minste zomer 2008.

Libanon kan gerust zijn: de spanning loopt weer op

2007-02-20T17:23:00.000+02:00

Het was de afgelopen dagen rustig, erg rustig…verdacht rustig zelfs. En daar houdt men hier niet van. Dan begint het te kriebelen en te jeuken bij veel Libanezen want de stilte voor de storm is vaak erger dan de storm zelf. Gelukkig dus maar dat de spanning weer begint op te lopen. Hezbollah heeft namelijk een oud dreigement van stal gehaald: burgerlijke ongehoorzaamheid.

Aan het begin van de oppositionele acties sprak men al van deze mogelijkheid, maar men heeft het even in de ijskast gezet ten faveure van het tentenkamp in het centrum. Nu dat geen effect blijkt te hebben, wil men opschakelen naar ernstigere acties. Het is nog erg onduidelijk wat men precies van plan is, maar te denken valt aan stakingen. Ook wordt al genoemd dat de oppositie mensen gaat oproepen geen belastingen en dergelijke meer te betalen aan de overheid die door haar als illegaal wordt beschouwd.

De sjiieten maken ruwweg eenderde deel uit van de Libanese bevolking, dus als ze gaan staken kunnen ze gemakkelijk het land platleggen. En wat te denken van de stroomvoorziening, het water, ministeries, het vliegveld en ga zo maar door? Nasrallah heeft wat dat betreft erg veel macht: als hij vanavond een speech zou houden waarin hij tot staking zou oproepen, dan ligt het land direct in een coma.

Hopelijk gebeurt dat niet en komt men alsnog tot een politieke oplossing, maar de signalen hieromtrent zijn niet bijzonder hoopvol. Nabih Berri weigert om het parlement bijeen te roepen en dus kunnen regeringsvoorstellen niet worden aangenomen door de Tweede Kamer van Libanon. Ook stelt Berri dat de enige oplossing is om de oppositie een vetorecht te geven. Elke andere oplossing wijst hij bij voorbaat af.

Tot slot nog even een update over Michel Suleiman, de opperbevelhebber van het leger. Eerder meldde ik dat veel Libanezen vermoeden dat hij presidentiële ambities heeft. Hij heeft dat gisteren indirect bevestigt door, heel uitzonderlijk, een toespraak te geven. Daarin stelde hij onder meer dat hij het als zijn taak ziet om aan te blijven tot aan de presidentiële verkiezingen in november.

Op de vraag of hij zelf ook in de race is, zei hij dat hij zich aan de grondwet zou houden. Deze schrijft een strikte scheiding tussen leger en politiek voor. Zo mogen soldaten niet stemmen en ook niet verkiesbaar zijn. Suleiman zal dus moeten aftreden. Op een vervolgvraag van een journalist wat hij precies bedoelde met dat hij aan zou blijven tot aan de verkiezingen, zei Suleiman dat hij rond de verkiezingen zal aftreden, dus ja, hoeveel hints heb je dan nodig om te beseffen dat hij Lahoud achteraan wil: van opperbevelhebber tot president. Wat is het toch met de zucht naar telkens meer macht?

"Verrek! zeg kerel, ben jij het?"

2007-02-19T09:35:00.000+02:00

Het had zo maar het liedje van Lodewijck van Avezaath kunnen zijn want wie zat daar zaterdag lekker te eten in een sjiek restaurant in het hart van de christelijke wijk in Beiroet? Juist, een parlementslid van Hezbollah. Jammer voor de lezer, maar ik zal geen namen noemen. Voor deze politicus geen koude tent in het centrum van regenachtig Beiroet. Zo zie je maar weer. Terwijl het voetvolk vernikkelt en warm probeert te blijven bij de kooltjes van de waterpijp, neemt het hogere echelon het er goed van.

OK, een beetje goedkoop om daar kwaad of anderszins verontwaardigd over te zijn, en eerlijk gezegd vind ik het prima. Laat men vooral eten waar men wil. Vorige week overigens, reageerde een ander lid van de oppositie, ene Kanaan van de christelijke partij van Michel Aoun, nogal geprikkeld op dergelijke verwijten toen hij werd gezien in Faraya, het luxueuze skioord van Libanon. Op de vraag waarom hij aan het skiën was en niet zijn partijgenoten in het tentenkamp gezelschap hield, sloeg zijn bodyguard er flink op los. De maker van de opmerking moest worden behandeld in het ziekenhuis. Ironisch genoeg was dat iemand die voor BankMed werkt en dat is weer de bank die in handen is van de Hariri familie. Waarschijnlijk wist Kanaan dit niet, maar het maakte het verhaal wel een stuk dramatischer.

In ieder geval, als dit de leading stories zijn vanuit Beiroet, dan is het dus vrij rustig momenteel. Er is de afgelopen dagen eigenlijk weinig blog-waardigs gebeurd. De herdenking op 14 februari is gelukkig rustig verlopen en sindsdien heerst er een soort van rust in Beiroet. Achter de schermen schijnt het nodige aan onderhandelingen plaats te vinden, maar daar komt weinig over naar buiten.

Ook de speech die Nasrallah afgelopen vrijdag gaf, was bijzonder mild. Hij herhaalde nog eens dat Hezbollah geen burgeroorlog wil en noemde dat opnieuw een rode lijn die ze niet zullen oversteken. Ook had hij een geruststellende boodschap voor de VN vredesmacht UNIFIL. Hij verzekerde dat Hezbollah de vredesmissie ondersteunt en geen enkele reden heeft om UNIFIL weg te willen hebben. Nasrallah ontzenuwde daarmee geruchten als zou Hezbollah een aanslag aan het voorbereiden zijn.

Als bonus gaf hij aan bereid te zijn tot onderhandelen in persoonlijke gesprekken met de diverse politici in Libanon. Hij ziet niets in hervatting van de Ronde Tafel gesprekken, en geeft de voorkeur aan één-op-één gesprekken. Dat klinkt verstandig: vaak is in een directe ontmoeting meer te bereiken dan vrijblijvende ontmoetingen met alle leiders tegelijkertijd.

Het enige punt waarop hij niet toegaf was het tentenkamp. Siniora had eerder opgeroepen om het kamp af te breken omdat het geen resultaat heeft geboekt in het verleden en dat in de toekomst ook niet zal doen, maar daar wilde Nasrallah niets van weten. Logisch ook, er moet nog wat overblijven voor de onderhandelingen.

Rustig verlopen herdenking

2007-02-15T09:19:00.000+02:00

De herdenking van de moord op Hariri, gisteren precies twee jaar geleden, is gelukkig rustig verlopen. Veel mensen vreesden voor nieuwe aanslagen, maar die bleven uit. Ook het weer werkte mee. Waar het dinsdag stortregende en het vandaag eveneens met bakken uit de hemel komt vallen, was gisteren een verrassend prachtige dag.

Opvallend dat ook het weerbericht politiek gekleurd is in Libanon: de pro-Syrische TV stations voorspellen hondenweer voor gisteren (“blijft allen thuis!”) terwijl de overige stations opklaringen voorzagen (“gaat allen demonstreren!”).

Eenzelfde verschil zag je tijdens de verslaggeving. De pro-Syrische TV zenders toonden wel beelden, maar niet het geluid van de toespraken bijvoorbeeld terwijl de pro-regerings stations op volle kracht waren uitgerukt om de herdenking te verslaan. Over het aantal deelnemers was uiteraard eveneens een verschil van mening. De schattingen liepen uiteen van enkele duizenden tot honderdduizenden. Eerlijk is eerlijk, ook de gevestigde westerse media verschilden duidelijk van mening. Zo meldde BBC World dat enkele honderdduizenden mensen in Beiroet verzameld waren, maar hield CNN het op enkele tienduizenden. Zelf hou ik het op honderdduizenden, maar minder dan op 14 maart vorig jaar.

De sprekers waren stuk voor stuk flink bezig om met name Syrië de schuld van alle ellende te geven. Het land is daarmee tot een nieuw Israël geworden dat ook altijd van alles de schuld krijgt. De Druzenleider Walid Jumblatt was, hoe kon het ook anders, het meest uitgesproken. De man is altijd goed voor scherpe uitspraken en gisteren moest de Syrische president Bashar Assad het ontgelden. Zo omschreef hij Assad als een slang, een monster, de despoot uit Damascus, een zoon van Israël, de missing link (ontbrekende schakel uit de evolutie tussen mens en aap), een leugenaar, een crimineel!

Hezbollah politici reageerden hier geprikkeld op en zeiden dat Jumblatt de vredesinitiatieven die achter de schermen aan de gang zijn, torpedeerde met zijn door Amerika en Frankrijk ingefluisterde woorden. Jumblatt was inderdaad flink bezig om de massa op te zwepen, maar echte oplossingen reikt hij eigenlijk nooit aan.

Andere sprekers waren duidelijk rustiger en meer diplomatiek. Zo stelde christelijk leider Samir Geagea dat Hezbollah’s rol als het Verzet was uitgespeeld want “het Libanese leger is het verzet, de Libanese overheid is het verzet en de Libanezen zelf zijn het verzet”. Handig van hem om de bestaansreden van Hezbollah aan te vallen en gelijkertijd complimenten te geven aan Libanon en haar inwoners.

De laatste spreker was Saad Hariri en hij gaf een zeer kalme, waardige toespraak waarin hij iedereen haast bij naam bedankte voor zijn aanwezigheid. Hij somde een lange reeks van steden en dorpen, ja zelfs wijken in Beiroet op van waaruit mensen waren toegestroomd om met hem zijn vader te herdenken. Ook was hij vastberaden in de zoektocht naar de waarheid. Al met al maakte hij een prima indruk, zeker in vergelijking met schreeuwlelijk Jumblatt.

Wat in het bijzonder opviel was het gevoel van opgekropte frustratie dat nu allemaal naar boven kwam. Het was de eerste demonstratie sinds de oorlog met Israël en men had duidelijk behoefte alle onmacht en woede te ventileren: de oorlog, de bezetting van Downtown, Hezbollah’s negatieve strategie. “Nee, als Syrië dacht met het opblazen van twee bussen gisteren de mond te kunnen snoeren van de Libanese bevolking, dan had men dat verkeerd begrepen”, zo leken veel mensen te denken.

Verontrustend waren de logo’s van een nieuwe militie: de Tariq Jdeideh Panthers, ofwel T-J Panthers. Onduidelijk was of dit een parodie was op al die andere milities die nu weer de kop op steken of dat het werkelijk een nieuwe militie was. Tariq Jdeideh is een zeer Soennitische wijk die het podium waren van de rellen van een paar weken terug tussen de inwoners van de wijk en Sjiietische onruststokers.

Afin, de demonstratie is dus rustig verlopen. Maar dat weerhoudt de Libanees er niet van om zich toch zorgen te maken. Wat zeg ik, “toch”. Nee, “om zich juíst zorgen te maken’. De vaak pittige speeches moeten wel een minstens even pittige tegenreactie van Syrië uitlokken. En dus blijft Libanon haar hart vasthouden.

Michael Young: A new chapter in Syria's fortunes?

2007-02-15T08:48:00.001+02:00

A new chapter in Syria's fortunes?
By Michael Young
Daily Star staff
Thursday, February 15, 2007

The two bus attacks near Bikfaya on Tuesday morning were the latest demonstrations of how far opponents of the Hariri tribunal are willing to go to prevent its establishment. However, on this the second anniversary of Rafik Hariri's death, it is becoming apparent that Syrian intransigence may be leading toward an unintended consequence: passage of the tribunal under Chapter VII of the United Nations Charter.

None of the five permanent members of the UN Security Council is enthusiastic about going to Chapter VII. Creating a court under its authority would take time, it could substantially alter the nature of Lebanese participation in the judicial process, and it would set a precedent that few if any of the permanent five is likely to be happy with. However, with Syrian officials bluntly declaring their opposition to the tribunal before various interlocutors, including Turkish Prime Minister Reccep Tayyip Erdogan, German Foreign Minister Frank-Walter Steinmeier, the Iranians, the Russians, and, on Tuesday, Arab League Secretary General Amr Moussa, we are nearing the stage where the international community's credibility will be at stake.

Damascus is precipitating a crisis it could have avoided. One year ago, a senior March 14 politician who had just returned from Saudi Arabia told me the regime there was reluctant to move ahead on the tribunal. Since then, the mood in the kingdom has changed completely. As Syria built up its ties with Iran in the past year, as it began destabilizing the situation in Lebanon, the tribunal became a valuable stick to use against Bashar Assad. The Syrian president has squandered one opportunity after another to dig himself out of the quicksand provoked by Rafik Hariri's assassination. He now finds himself being sucked deeper into it.

Assad would do well not to rely too heavily on the Russians. There is nothing Moscow would like more than for the tribunal to vanish, as it fears the consequences of the Syrian backlash. Russia will cry murder before it agrees to Chapter VII. However, several informed sources believe that if the Security Council moves in that direction, if Syria leaves the international community with no alternative, then the Russians will not thwart the procedure. As one person put it: "At the end of the day, if there is agreement at the top level, I doubt this is where Russia would seek a confrontation through the use of a veto. It's not in its national interest."

What will happen in the coming months is that all sides will continue to give priority to a Lebanese solution. At the same time, deliberations over resorting to Chapter VII will gain momentum if the tribunal remains stalled in Lebanon. The permanent members of the Security Council are not yet there. However, as the source put it, "there have been informal discussions. The word 'Chapter VII' is now being used."

There has been some talk of amending the tribunal's statutes as a way out of the deadlock, particularly Article 3, paragraph 2, defining responsibility for Hariri's murder. The passage states that "a superior shall be criminally responsible for any of the crimes [being investigated] committed by subordinates under his or her effective authority and control, as a result of his or her failure to exercise control properly over such subordinates ..." The Syrians have said that this poses a major problem for them. Under such terms, Syria's top leadership could be held accountable.

Yet even respected crisis-management organizations, such as the Brussels-based International Crisis Group, have misread the implications of Syria's uneasiness. In its latest report on Lebanon, for example, the ICG proposed "a revision of Article 3.2 of the tribunal's statutes to clarify - and narrow - the presently very broadly defined circumstances under which a superior can be held responsible for crimes committed by a subordinate."

However, those advocating this measure fail to see that the Assad regime has already shown that it doesn't think amending Article 3.2 is enough. By rejecting all concessions; by refusing to offer Lebanon any guarantees for its sovereignty or the security of its politicians; by blocking a comprehensive quid pro quo on the tribunal - when leading figures in the March 14 coalition would probably be willing to arrive at one - Syria has all but admitted that altering the tribunal's statutes is secondary. Syrian leaders seem to believe that in a system as rigidly hierarchical as theirs, it would be impossible to limit responsibility to the lower rungs of decision-making when it comes to Hariri's assassination. In that context, everything becomes a zero-sum game: Either the tribunal is scuttled, or Syria's regime goes down. This rigid reading, however, is preventing Assad from considering median solutions that may still be feasible, but that would also involve his making substantial concessions in Lebanon.

The Syrians can continue to hold Lebanese political life hostage to their obstinacy. However, this is damaging Syria's closest allies. In Lebanon, Hizbullah and Amal have paid a high price in the last two months for a Syrian-induced standoff that has taken the country to the brink of sectarian warfare. Iran, which has adopted the Syrian position on the tribunal and won't readily dump its alliance with Damascus, does not want to see its complex array of Middle Eastern calculations overcome by the single issue of the tribunal. Russia is little inclined to expend political capital protecting Syria at the UN, particularly against a tribunal that it helped create. Sooner or later Syria must give something up in order to gain something in exchange. Otherwise, it may find itself all alone.

Syria's mistake is to assume that the international community will just abandon the Hariri tribunal. The Syrians are imposing a fight on the UN - one which the organization has little desire to engage in, but even less of a willingness to lose. Assad lost the fight he picked over Resolution 1559; his regime's chances of winning this one are rapidly diminishing.

Iedereen is schuldig volgens Daily Star

2007-02-14T13:37:00.000+02:00

Naar aanleiding van de opgeblazen bussen van dinsdag, wijdde de Daily Star daar gisteren haar redactioneel commentaar aan, zie beneden. Een erg slap verhaal: iedereen is schuldig.

Nee, niet iedereen is schuldig en zeker niet in gelijke mate, zoals het artikel suggereert. De feiten op een rij:

- Libanon organiseert democratische verkiezingen die werden geregiseerd door Syrië
- Desondanks winnen de anti-Syrische politici overtuigend met meer dan 2/3 van de stemmen
- De pro-Syrische Hezbollah lokt een oorlog met Israël uit waarbij ruim 1200 doden vallen en voor miljarden aan schade wordt aangericht
- De pro-Syrische partijen kunnen niet tegen hun verkiezingsnederlaag en stappen uit het parlement en regering.
- Libanon raakt verlamd en komt in nog meer economische malaise terecht

Tja, lijkt me duidelijk wie hier schuldig is. Maar niet voor de Daily Star. In een oh-zo-vertrouwd postmodern nihilisme is iedereen even schuldig. Een "scherpe analyse", kortom:

One day before the second anniversary of the massive blast that killed one of the most important personages in Lebanon's history, Tuesday's bus bombings near the town of Bikfaya previewed the inevitable result of unsolved murders and uninspired politics since the slaying of former Prime Minister Rafik Hariri. As if attacks on journalists and politicians were not sufficiently sickening, some ignoble party decided to target the Lebanese people themselves. The perpetrators of this cowardly act deserve universal scorn, but it should be noted also that their intent did not materialize of its own accord, out of thin air. Rather, the malicious crime arose from the conditions created by squabbling political leaders among whom the only discernible common denominator is an undiluted contempt for their compatriots.

Given the utter lack of respect that the high and mighty of both the government and the opposition have shown for the general public by failing to reach a compromise, it was perfectly predictable that eventually, someone would carry out a craven atrocity against the innocent and the humble. The next stage that so many Lebanese fear, though, is entirely avoidable: We do not have to see tit-for-tat massacres that spiral into civil war if the political class realizes at last that its pride is not justified, that its status is not earned, and that its priorities are indefensible.
http://www.dailystar.com.lb

The people who flooded into the streets of Beirut after the assassination of Hariri - all of them - have been betrayed. Some have switched camps, some have withdrawn from the political process, and some have given up on the country altogether. And those who remain devoted to one side or the other are missing the point of those heady days in February and March of 2005: No one was sure what vision of Lebanon would prevail, but everyone was certain that the future would be better than the past. Emphatically, that has not been the case thus far - and the politicians are to blame for having subjugated the interests of an entire country to their personal foibles, their determined inactivity, their wishful thinking, their rash actions, and, most of all, their wholly undeserved sense of entitlement.

Plenty of flowery condolences were uttered by powerful political figures after Tuesday's carnage. There was no evidence, though, that an appropriate sense of urgency had been instilled in them, and none that they understand who is to blame for all that has gone wrong - and all that may be about to.

Een nieuw Irak?

2007-02-14T08:41:00.000+02:00

De bomaanslagen gisteren op twee bussen met burgers heeft veel indruk gemaakt hier in Libanon. Plotsklaps wordt duidelijk dat terrorisme iedereen kan overkomen en dat het niet langer iets is wat je kunt vermijden door geen politicus of journalist te zijn. De willekeurige aanval op volkomen onschuldige burgers die part noch deel hebben aan de politieke situatie, stemt bedroefd.

Natuurlijk probeert men een verklaring te vinden voor deze aanslag. Dan wordt gewezen op het feit dat een telg uit de Gemayal familie de eigenaar is van één van de bussen. Dat wordt dan samengevoegd met het gegeven dat Amin Gemayel op bezoek was bij George Bush en zie daar, de aanslag verklaard. De onuitgesproken gedachte die hier bij hoort is zoiets als: je kunt maar beter niet in een bus van Gemayel zitten want dat is vragen om moeilijkheden. Ach ja, was het noodlot maar zo simpel te verklaren.

Veel Libanezen hebben de vergelijking gemaakt met Irak: willekeurige aanslagen op burgers, veelal niet opgeëist en met als enige doel om het land in de afgrond te storten. Daar zit wel iets in. Ook deze aanslag zal niet worden geclaimd en het enige doel lijkt onrust te zaaien en natuurlijk om mensen angstig te maken voor de demonstratie van vandaag: de meesten komen immers met de bus.

Het is daarom helemaal een terroristische, laffe daad. Pal voor de herdenking van de moord op Hariri nog maar een moord er tegen aan gooien. Hopelijk hebben de bomaanslagen van gisteren het omgekeerde effect en komen juist extra veel mensen naar Beiroet om te laten zien dat ze genoeg hebben van geweld. Hopelijk ook verloopt de dag rustig. Het zou ironisch zijn als juist vandaag waar de vrede centraal staat, op rellen zou uitdraaien.

Gelukkig ziet het er daar niet naar uit. Zelfs op het televisiestation van Hezbollah draaien ze nu korte filmpjes waarin Hariri respectvol wordt herdacht. Volgens mij de eerste keer dat ze dat doen en het geeft (oh hoop!) aan dat Hezbollah ook geen escalatie meer wil.

Twee bussen ontploft

2007-02-13T11:57:00.000+02:00

Vanochtend zijn twee bussen vlak na elkaar ontploft. Tenminste 3 mensen zijn daarbij om het leven gekomen. Eerdere berichten spraken van 12 dodelijke slachtoffers.

Onduidelijk is of het om zelfmoordaanslagen gaat of dat het van afstand ontplofte bommen betrof.

Later meer

Update: het ging zeker niet om zelfmoordenaars. Men vermoedt nu dat de bommen op afstand zijn ontplofd. De eerste bus ontplofte toen het in bereik van de afstandbediening kwam, de tweede bus ontplofte even later toen deze ook dicht genoeg genaderd zou zijn. Elke bus is opgeblazen met naar schatting anderhalf tot twee kilo springstof.

De aanslag vond plaats pal naast het huis van de achteroom van Brigitte. Zijn zoon moest naar het ziekenhuis met ernstige wonden aan zijn been. Even was er angst voor amptutatie, maar gelukkig konden de doktoren dit voorkomen. Herstel zal nog geruime tijd gaan duren.

Een heuse scoop: Mekka-akkoord voor begin Arabische Top

2007-02-13T09:15:00.000+02:00

Gisteravond hoorde ik uit zeer betrouwbare bron dat voor het eind van de maand de regering van Saoedi-Arabië met een verrassing gaat komen. Uiteraard nog zeer geheim want het is immers een verrassing. De trouwe lezers van dit blog kunnen zich nog de “verrassing” van Berri herinneren van 19 oktober 2006. Ditmaal wist de bron mij de verrassing al te vertellen: Saoedi-Arabië gaat op korte termijn een conferentie organiseren in Mekka om met alle Libanese partijen een oplossing te zoeken. Doelstelling is om voorafgaand aan de Arabische Top in maart met een voorstel te komen waar iedereen mee kan leven.

Op zich een logische stap als je bedenkt dat Saoedi-Arabië de laatste weken intensief overleg heeft gevoerd met Iran, de belangrijkste sponsor van Hezbollah. Ook heeft het recente succes van de besprekingen tussen Hamas en Fatah waarschijnlijk bijgedragen aan dit nieuwe initiatief: als je Palestijnen tot overeenstemming kunt laten komen, dan wordt het tijd voor een nieuwe uitdaging.

Saoedi-Arabië heeft overigens een reputatie op te houden. Het waren de besprekingen onder hun leiding in Taïf die een einde maakte aan de Burgeroorlog in 1990. Nu dan wellicht een Mekka-akkoord. Leuk woord trouwens voor het Nationale Dictee 2007: met of zonder hoofdletters, met streepje of trema of gewoon een spatie?

Zoals altijd is dit bericht onder voorbehoud dat mijn betrouwbare bron gelijk heeft. Zou op zich wel moeten, maar ja, helemaal zeker weet je dat nooit in Libanon. We zien het wel.

Hezbollah raketten veel groter bereik dan gedacht?

2007-02-12T11:12:00.000+02:00

Een kennis van me vertelde afgelopen weekend dat hij tijdens de oorlog in de bergen verbleef, vlakbij Farayah, het bekende wintersportgebied van Libanon. Hij zat ietjes verder, namelijk aan de bergkant die uitkeek over de Bekaa vallei. Vaak zag hij ’s avonds raketten die Hezbollah afschoot op het noorden van Israël. Vreemd, zou je denken, want Farayah is toch redelijk noordelijk en zeker niet vlakbij de grens met Israël. Helemaal vreemd werd het toen hij vertelde dat hij de raketten van noord naar zuid over zag komen met als waarschijnlijk lanceerplaats de stad Hermel, gelegen in het uiterste noorden van de Bekaa vallei.

Mocht dit inderdaad kloppen, dan betekent dit dat de raketten van Hezbollah aanzienlijk verder kunnen komen dan werd gedacht. Immers, vanaf Hermel tot aan de Israëlische grens is toch al gauw een kilometer of 200. Voeg daaraan toe de afstand die de raket in Israël zelf aflegt plus de veiligheidsmarge (want je wilt niet je eigen posities bestoken) en je komt uit op een flinke afstand.

Nu hebben de journalisten tijdens de oorlog een paar keer melding gemaakt van een nieuw type raket, de zogeheten Fajr-3 en Fajr-5. Maar voor zover ik weet, veronderstelde men dat deze raketten vlakbij de grens werden afgeschoten en zodoende Haifa konden bereiken. Ook ging het om slechts een paar experimenten, niet om regelmatige lanceringen. Het feit dat men ver vanachter de eigen linies de raketten afvuurde, betekent dat men blijkbaar veel vertrouwen had in de kwaliteit van de raketten.

Stel nu eens dat mijn kennis gelijk heeft met zijn waarnemingen en dat Hezbollah de raketten vanaf de grens hadden afgevuurd in plaats vanuit Hermel, dan zou Jeruzalem binnen het bereik zijn.

Vooruit Harald, Sietske, Annemieke, Peter: aan het werk, er ligt hier een mooi verhaal. Even afreizen naar Farayah, in de lokale kroeg verhalen optekenen van mensen die hetzelfde hebben gezien en je hebt een wereldprimeur te pakken!

Och, wat is het toch mooi om blogger te zijn. Je kunt vrijblijvend van alles melden en de echte journalisten mogen het veldwerk opknappen :-)

Opnieuw een massademonstratie

2007-02-12T08:47:00.000+02:00

Libanon bereidt zich voor op een nieuwe massademonstratie die gepland is voor komende woensdag. Het is dan precies twee jaar geleden dat Rafiq Hariri werd vermoord en dus een mooi moment voor een herdenkingsdienst. De regeringspartijen roepen hun aanhang op om massaal af te reizen naar Beiroet. Ook heeft de regering komende woensdag uitgeroepen tot nationale dag van rouw, dus iedereen krijgt een dagje vrij.

Gisteren zag je de hele dag op TV politici en andere bobo’s de mensen oproepen om met zijn allen deel te nemen aan de geplande demonstratie. Ook zag je veel blijde berichten in de trant van ‘De burgemeester van Lutjebroek heeft gratis vervoer aangeboden voor iedere inwoner om op woensdag het laatste respect te betonen aan martelaar Hariri’. Verder reden er gisteravond groepen jongeren luid toeterend rond met portretten van Hariri. Ik weet niet zeker of dit te maken heeft met aanstaande woensdag, maar zeker is dat we op dinsdagavond/nacht nog veel meer van dit soort optochten zullen meemaken.

Woensdag is inderdaad officieel om Hariri te herdenken, iets wat heel gebruikelijk is in Libanon. In de Maronitische kerk bijvoorbeeld heb je de begrafenis van iemand, dan een herdenkingsdienst na 40 dagen en vervolgens een herdenkingsdienst na één jaar. Voor belangrijke mensen wordt veelal elk jaar, of elke 5 jaar bijvoorbeeld, opnieuw een herdenkingsdienst georganiseerd.

Op zich dus logisch dat men plechtigheden voor Hariri heeft, maar de echte reden is natuurlijk om een statement te maken tegen de duivelse sjiieten die Libanon verlammen. Men is woedend op Hezbollah en zijn aanhangers zoals de christelijke leider Michel Aoun. Met name de blokkade actie van een paar weken terug heeft veel kwaad bloed gezet. De christenen zijn woest omdat het hun onderlinge verdeeldheid en dus zwakte toonde. Ook het feit dat veel christenen juist wél wilden werken maar werden tegengehouden door aanhangers van Aoun en dat bij diverse vechtpartijen 4 christenen zijn gedood, heeft veel kwaad bloed gezet.
De soennieten zijn woest om het feit dat de sjiieten hún wijken zijn binnengetrokken en hún wegen hebben geblokkeerd. Men voelde zich ingesloten en dat werd als zeer bedreigend ervaren.

Hoogste tijd dus voor een duidelijk signaal dat men het niet langer pikt en dat Hezbollah maar eens moest ophouden met dergelijke acties. Ook de bezetting van het centrum van Beiroet is veel mensen een doorn in het oog. Steeds meer wordt de economische schade duidelijk die het tentenkamp aanricht. Zaterdag werd gemeld op TV dat nu al 40% van de restaurantjes en winkels failliet zijn: stel je voor dat bijna de helft van de P.C. Hooft winkeliers failliet zouden gaan.

“Tja”, zegt Hezbollah, “wij komen daar toch niet winkelen”. En het is juist deze nihilistische houding die de overige Libanezen zo dwars zit. Of de demonstratie van aanstaande woensdag iets zal helpen, is maar de vraag. Het is eerder waarschijnlijker dat Hezbollah het zal opvatten als opnieuw een bewijs dat de niet-sjiietische Libanezen over hun denken “we motten ze niet”. Het is juist deze uitsluiting die Hezbollah motiveert om verder te gaan met hun acties, totdat er wel naar hun geluisterd wordt. En ergens hebben ze daar wel een goed punt.

Inkijkje in stress

2007-02-10T13:18:00.000+02:00

Vanochtend was ik bij een klant van me voor de jaarlijkse IT audit. Normaal werk ik niet op zaterdag, maar nu was er een deadline dus vandaar. Ook al omdat gisteren een vrije dag was en volgende week woensdag een officiële dag van rouw is vanwege de herdenking van de moord op Hariri, is het nodig om de verloren dagen goed te maken.

Erg vriendelijke mensen, alles ging soepel. Totdat we in de verte geweerschoten hoorden. Het gesprek viel stil, we keken elkaar een beetje ongerust aan en iedereen in de kamer spande zich in om goed te luisteren. Misschien hadden we ons vergist. Maar nee, er klonken opnieuw geweerschoten en veel dichterbij dan zonet. Waren er straatgevechten uitgebroken? Konden we nog naar huis of zouden de straten al onbegaanbaar zijn?

Meteen begon iedereen met het thuisfront te bellen en een kakofonie van gesprekken barste los: Shou, fi chi? Is er wat? Snel, zet de TV aan! Nee, niet Future TV, New TV is beter. Luister ook naar de radio, je weet welke zender? Ja oké, bel me terug als er wat is…of SMS me als je er niet doorheen komt…

Ondanks een rookverbod, stak iemand in de groep een sigaret op om zijn zenuwen te kalmeren, maar niemand die er wat van zei. Men was druk doende om met vrouw/manlief de geweerschoten te analyseren.

Wat moest ik doen? Brigitte bellen en haar te vragen om het nieuws te volgen? Ze zou in paniek raken en zeggen dat ik direct naar huis moest komen. Zelfs als er niets was te zien op TV zou ze dat zeggen en gelijk heeft ze. Je kunt maar beter het zekere voor het onzekere nemen. Maar ja, het werk moest vandaag af vanwege de deadline. Dus even gewacht en gelukkig, de eerste berichten van de diverse thuisfronten waren geruststellend. Er viel niets te zien op TV en ook de radio meldde niets.

Langzaam begon men weer adem te halen en te ontspannen. Zenuwachtig werden de eerste grappen gemaakt en al snel was alles weer bij het oude. Al met al zal het een minuut of 10 hebben geduurd. Van nature blijf ik redelijk kalm in deze situaties in tegenstelling tot de gemiddelde Libanees. Toch zijn gebeurtenissen als deze een nare illustratie van de onrust in Libanon. Er hoeft maar íets te gebeuren of men schiet direct in de stress. “Weinig IT Auditors zullen onder dergelijke omstandigheden hun jaarlijkse controle uitvoeren”, dacht ik bij mezelf.

Toen het rustiger werd, begon iedereen te klagen over de huidige situatie. Eén van de aanwezigen vertelde over zijn zoon die net vorige week naar Canada was geëmigreerd. Veel instemmend geknik van de overige mensen. Een ander verhaalde van een buurmeisje dat naar Dubai is vetrokken voor haar werk. Vrijwel iedereen leek doordringen van het feit dat er geen toekomst meer is in Libanon.

Zelf zie ik het optimistischer in. Het land gaat momenteel door een moeilijke periode en dat zal ook nog wel even voortduren. In maart staat er weer een Arabische Top gepland, hopelijk biedt dat soelaas. Wel een probleem natuurlijk dat Iran niet aanwezig zal zijn op de Top. Maar waarschijnlijk zal er moeten worden gewacht met het vertrek van president Lahoud, gepland voor november van dit jaar. De nieuwe president zal ook een nieuwe regering aanstellen en wellicht dat dan de stabiliteit kan worden hersteld.

“Wat zeg je me nou, Riemer? Pas een oplossing in november….en dat noem je optimistisch?!”, zo hoor ik de lezer denken. Tja, helaas is dit het optimistische scenario. Negatieve scenario’s gaan uit van een op handen zijnde burgeroorlog dan wel een hernieuwde oorlog met Israël. Maar daar wil ik liever nog niet aan denken.

Michael Young -The opposition's new plan: stalemate

2007-02-09T11:44:00.000+02:00

The opposition's new plan: stalemate
By Michael Young

Thursday, February 08, 2007

Syria's and Iran's strategy in Lebanon is changing. So too, by extension, is that of their local allies. Having realized that the government of Prime Minister Fouad Siniora will not be brought down through street protests, the opposition and its regional backers are now implementing a policy of putrefaction: Impede everything and drive Lebanon into grinding disintegration, so the government will scream first.

There are several reasons for the new approach. Michel Aoun is no longer capable of playing boulevard politics, after his followers' appalling performance just over two weeks ago, when the only thing allowing them to obstruct traffic for a respectable amount of time was the army's protection. The general can dispatch his hardcore supporters to the tent city in the Downtown; he can assemble them on a football field; but he's no longer in a position (if he ever was) to do much in the streets. Hizbullah has carefully used non-Shiite front men against the government - Aoun, Suleiman Franjieh, Talal Arslan, Fathi Yakan, Omar Karami - to avoid any impression that it's about Shiites versus Sunnis. Aoun was the best of the lot, so his vulnerabilities mean that Hizbullah now has much less of a margin to block roads and surround public facilities.

Hizbullah must also factor in what happened on January 25, when Sunnis and Shiites clashed near the Arab University. If Aoun's humiliation damaged the party's ability to sustain the illusion of a broad cross-sectarian opposition, the Tariq al-Jdideh rioting exposed the obvious - that the main fault line dividing the opposition and the government is a Sunni-Shiite fault line. The message that day was plain, if alarming: The Sunnis had reached the end of their tether, and if the game ever became one of cutting off roads, then Hizbullah and the Shiite community in and around Beirut were at a decided disadvantage compared to their adversaries.

A third reason, and the main one, why Lebanon is in for more weeks of stalemate, is that Syria continues to refuse any and all compromise proposals that might give life to the Hariri tribunal. Through its talks with the Saudis, Iran has supplanted Syria in negotiating Lebanon's fate, at least for now. But Syria remains an essential partner in Iran's regional confrontation against the United States. From Damascus, President Bashar Assad has bolstered himself by sowing instability in Lebanon, in the Palestinian territories, and in Iraq, while handing Iran important intelligence concessions in Syria. Nothing will induce Iran to cut Syria loose, or vice versa, which is why the Iranians recently adopted the Assad regime's conditions for a settlement in Lebanon. These aim to torpedo the tribunal and earn the opposition veto power over the majority's decisions, chiefly so Hizbullah and its comrades can bring the government down through new resignations. The Iranians may be wary of Syrian moves that might push Hizbullah into a conflict against the Sunnis, but the practical result of this is that Syria and Iran have reached a mutually convenient arrangement: There is no hurry to resolve Lebanon's mess.

More worrisome is what the status quo in Beirut might mean for Hizbullah's future behavior. After the summer war, the party had to accept an international solution that reduced its ability to maneuver militarily in the border area. To compensate, Hizbullah shifted its attentions to Beirut. The point was to turn Shiite anger against the government and away from Hizbullah's errors in initiating a debilitating and unnecessary conflict. Hizbullah was also responding to the mood in Damascus, from where Assad advised that the party use its "divine victory" against Israel to gain power in the government. The opposition's latest conditions for resolving the deadlock are precisely those of Syria, showing the extent to which Hizbullah is in sync with Assad's priorities.

Given the blockage in Beirut, we might soon have to prepare for Hizbullah's revival in the South. The party's leader, Sayyed Hassan Nasrallah, recently, and pointedly, mentioned the need to liberate the Shebaa Farms. While it may be true that the bombs found earlier this week along the border were planted before the summer war (and were actually found inside Lebanese territory, in a minefield, according to sources on the ground), this provides little reassurance when it comes to Hizbullah's intentions. Nasrallah cannot long tolerate being stifled both in Beirut and the South. And if the strategy in Beirut is to let the situation fester, then it seems probable that Hizbullah will intensify its activities below the Litani, the aim being to destabilize UNIFIL. One incentive is that some UN peacekeepers are interpreting their mandate to find weapons more aggressively than Hizbullah and its friends would like.

A third trope in Syrian and Iranian efforts to degrade Lebanon's political environment is the neutralization of Arab diplomacy. Earlier this week, Arab League Secretary General Amr Moussa sent an aide, Hisham Youssef, to investigate whether renewed diplomatic efforts might lead anywhere. Youssef saw that the doors remained closed. Damascus has not forgotten how last summer it was the Arab states, and an Arab League foreign ministers' meeting in Beirut in particular, that prevented Syria from positioning itself as indispensable midwife to a cease-fire between Hizbullah and Israel. Now Damascus is turning the tables. Through Hizbullah, but primarily through Parliament Speaker Nabih Berri, it seeks to ensure that Moussa will leave Beirut empty-handed if he ever decides to return. This isn't surprising: Siniora and Saudi Arabia still consider the secretary general's plan as the basis for any acceptable agreement.

So, the Lebanese should be patient. Independence 2005 was always going to be a protracted slog, particularly against adversaries willing to break Lebanon into a thousand pieces before they would allow the consolidation of a post-Syrian order. How long such a destructive policy can last before much worse happens is anybody's guess.

Wil het echte verzet opstaan?

2007-02-09T11:20:00.000+02:00

Zoals altijd waren de afgelopen dagen zondermeer enerverend te noemen. Zo was er een vuurgevecht tussen het Libanese en Israëlische leger afgelopen woensdagavond. Dat kwam Siniora wel goed uit want nu kon hij de verzetsheld uithangen in plaats van Hezbollah. Dit klinkt cynisch en lijkt te getuigen van een opvatting als zou het leger politieke belangen nastreven in plaats van neutraal te zijn. Toch zijn er enkele redenen om aan te nemen dat een gezond wantrouwen ditmaal op zijn plaats is.

Zo was de oorzaak voor de schietpartij vrij onschuldig. Israël had de dag ervoor vier bommen aangetroffen op hun grondgebied en beschuldigde Hezbollah ervan die te hebben geplaatst, wat Hezbollah grif toegaf. Enig verschilpunt is de datum van plaatsing. Israël zegt dat ze na afloop van de wapenstilstand in augustus zijn geplaatst terwijl Hezbollah stelt dat de bommen al jaren geleden daar zijn begraven. Israël was er snel bij om de bommen te vernietigen en daarmee het bewijsmateriaal eveneens op te blazen. Het lijkt er dus op dat Hezbollah de waarheid sprak.

Maar goed, Israël nam geen risico en ging met een bulldozer op zoek naar mogelijke andere bommen die wellicht in het niemandsland tussen Israël en Libanon waren geplaatst. In reactie hierop beschoot het Libanese leger de bulldozer omdat niemandsland nu eenmaal door niemand mag worden betreden. Op zich een actie die te verdedigen valt, maar had het Libanese leger niet een tikkeltje meer begrip kunnen opbrengen voor Israël die liever geen bommen begraven heeft vlak bij haar grens? Door meteen heldhaftig te gaan schieten, leek het meer een actie voor de bühne te zijn, dan daadwerkelijk de verdediging van moederland Libanon.

Waarom zou het leger dit doen, ze stelt zich immers altijd zo neutraal mogelijk op? Een mogelijke verklaring is dat het leger veel vertrouwen heeft verloren doordat ze niet ingreep tijdens de demonstraties van twee weken geleden. Iedereen zag live op televisie hoe soms een groepje van nog geen 10 jongelui een snelweg blokkeerden. Het leger had gemakkelijk deze blokkades kunnen opruimen, maar zag daarvan af. Ook was de weg naar het vliegveld de gehele dag geblokkeerd ondanks verzekeringen van Siniora de dag ervoor dat deze weg koste wat kost open zou blijven. Het leek er sterk op dat het leger wel degelijk partij had gekozen: door afzijdig te blijven steunde men feitelijk de demonstranten.

Hierdoor zag opperbevelhebber Suleiman zijn kansen op het volgende presidentschap aanzienlijk kleiner worden. Het schijnt dat hij in de race is, ondanks dat weinig mensen in hem een geschikte kandidaat zien. Hij is indertijd aangesteld door Syrië en hij is de opperbevelhebber. Daarmee lijkt hij als twee druppels water op Lahoud, die was immers ook opperbevelhebber voordat hij president werd. Het is dan ook maar zeer de vraag of Libanon bereid is om opnieuw een legeraanvoerder als president te hebben.

Toch, blijkbaar voelde Suleiman dat een goedmakertje richting Siniora op zijn plaats was en wellicht daardoor dus de actie tegen het Israëlische leger.

Als bonus nam het leger gisteren een vrachtwagen met wapens van Hezbollah in beslag. Hezbollah vroeg daarop de wapens terug met als reden dat deze nodig waren voor het Verzet. Wel, dat kwam de regering goed uit: de minister van Defensie stelde meteen dat de wapens niet zouden worden teruggeven aan Hezbollah maar door het leger zouden worden behouden in háár Verzet tegen Israël. Met andere woorden, het Libanese leger neemt de verzetstaak over van Hezbollah.

Een pijnlijk gezichtsverlies voor Hezbollah omdat dit nog eens zout in de wonden strooit: Hezbollah mag niet in het zuiden van Libanon komen en kan derhalve momenteel haar verzetstaak niet uitvoeren. Door nu de wapens niet terug te geven, zegt de overheid eigenlijk dat Hezbollah geen wapens meer nodig heeft omdat haar verzetsrol is uitgespeeld. Hezbollah heeft altijd gezegd dat ze nodig is omdat het Libanese leger niet geschikt is voor het verzet, maar daar lijkt sinds woensdag dus verandering in te zijn gekomen.

Suleiman heeft als een volleerd koorddanser handig het imago van het leger opgepoetst, maar zijn kansen voor het presidentsschap lijken nu helemaal verkeken. Met Hezbollah tegen je, ben je nu eenmaal niet geschikt als president omdat deze boven de partijen moet staan en het respect van een ieder moet genieten

The Guardian: Libanezen herbewapenen zich

2007-02-08T08:29:00.000+02:00

Volgens de Engelse krant The Guardian zijn de Libanezen druk bezig om zich te herbewapenen. Op zich weet je dat natuurlijk ergens wel want je hoort de geruchten van kenissen van buren van vrienden die hun jachtgeweer of pistool uit het vet hebben gehaald....maar toch, om het zo zwart op wit te lezen in de krant geeft te denken. Tuurlijk, je moet niet alles geloven wat er gedrukt staat. Alleen in dit geval is het moeilijk om het verhaal als sensatie af te doen.

De spanningen lopen opnieuw erg op. Zoals ik vorige keer al schreef lijkt het wel of Libanezen verslaafd zijn aan de spanning. Een dag niet zenuwachtig door alle kanalen zappen op zoek naar het laatste nieuws, is een dag niet geleefd. Zo heeft Siniora aangekondigd een kabinetszitting te organiseren en reageert Berri daar meteen op door te zeggen dat Siniora onverantwoord escaleert...en zo gaat het maar door.

Afin, hier is het artikel uit The Guardian:

Gun sales in Lebanon have tripled since the current standoff between the government and the Hizbullah-led opposition began, prompting concern that political factions are rearming.

The increased presence of gunmen on the streets of the capital, Beirut, and reports of fighters loyal to the Sunni-dominated government being trained overseas has heightened fears of a return to civil war, which ravaged Lebanon from 1975 to 1990. Gunfights last month, some involving the army, left six civilians dead and more than 150 wounded.

"There is a reappearance of arms in the hands of almost every political group; we are sitting on a powder keg, tension is increasing every day," said a prominent security analyst. "They don't know what they are doing, they are going to destroy this country."

A two-month campaign by the Shia and Christian opposition to topple the government descended into riots and street battles last month between Christians from rival camps and between pro-government Sunnis and the opposition.

The Arab League secretary general, Amr Moussa, is expected to visit Beirut soon in a second attempt to mediate after his efforts in December failed.

Tensions are running high ahead of the second anniversary next week of the assassination of Sunni prime minister Rafik Hariri, when supporters of the government intend to stage a massive rally near the sprawling tent city where opposition protesters have been staging a sit-in for more than eight weeks.

The sense of instability has deepened with the seizure of guns and training equipment in November from members of a former Christian militia commando unit as well as reports by US intelligence analysts of fighters loyal to Lebanon's largest Sunni party being trained abroad.

The private intelligence company Stratfor reported in December that "Lebanon's Sunni bloc, led by the Hariri clan and their regional Arab allies, has sent a number of fighters to Jordan, Saudi Arabia and Egypt to receive military training to counter Hizbullah's well-equipped and well-trained military forces."

According to the analyst...-...himself a Sunni...-...contingents of men are being brought from Sunni areas in the north to safe houses around the centre of Beirut where they are armed in preparation for clashes such as those last month.

"They are not militias yet but they are increasingly assuming the role of a militia," he said.

Hizbullah has said it wants to prevent violence, claiming any division will be exploited by Israel, but its significant military apparatus remains controversial among Lebanese.

According to one Lebanese newspaper, illegal arms sales have increased threefold. Lebanon is now awash with arms dealers, the newspaper reported, some selling 10 to 15 guns a day in a country of four million people. Many of the guns are bought by individuals, but there have also been newer weapons bought in bulk by supporters of key political groups.

Valentijnsdag of Doemsdag?

2007-02-06T10:45:00.000+02:00

Ondanks dat het momenteel erg rustig is in Libanon (geen rellen in de afgelopen 48uur), neemt de spanning flink toe vanwege een op zich liefdevolle gebeurtenis: Valentijnsdag. Ik denk zelf wel eens dat de Libanees bijkans verslaafd moet zijn aan spanning, want zelfs als er niets gebeurt, schiet men snel in de stress. Als er iets gebeurt, dan is de stress te begrijpen. En als er niets gebeurt, dan is men vast nieuwe aanslagen aan het voorbereiden! In Libanon is er altijd storm, dan wel stilte voor de storm. Kortom, er is continue reden voor stress.

Hierdoor kan het zijn dat de dag waarop de liefde centraal staat, nu kan uitgroeien tot een dag waarop men vreest dat de meest vreselijke dingen gaan gebeuren. Valentijnsdag is namelijk de dag waarop Rafiq Hariri twee jaar geleden werd vermoord. Nu willen de pro-regeringspartijen een herdenkingsdemonstratie organiseren bij het graf van Hariri en laat dat nu net pal naast het tentenkamp in het centrum van Beiroet liggen, op een meter of 20 afstand. Mocht de herdenking doorgaan, dan krijg je dus beide partijen wel heel dicht bij elkaar met alle desastreuze gevolgen van dien.

De pro-Syrische oppositie is natuurlijk ook niet gek, dus die heeft, heel slim, aangekondigd zelf met een herdenkingsceremonie te komen, waarvoor iedereen van harte wordt uitgenodigd. Erg ironisch uiteraard dat de hoofdverdachten in de moord, nu een herdenkingsdienst willen organiseren en vandaar dat de pro-regeringspartijen dit niet zien zitten. De regeringspartijen willen daarom zelf een herdenking organiseren, waarvoor óók iedereen is uitgenodigd. Lekker! Je zou denken: waarom organiseren we niet samen wat, maar ja, dat is natuurlijk veel te simpel gesteld.

Met beide partijen in de weer om een herdenkingsdemonstratie voor te bereiden, kan het nog flink spannend worden wie uiteindelijk de ceremonie gaan organiseren en waar dat gaat gebeuren. De meest logische plaats is uiteraard het graf van Hariri, maar gezien de ligging vlak naast het tentenkamp is dat dus vragen om moeilijkheden.

De restaurants en hotels draaien normaal gesproken op Valentijnsdag een prima omzet met speciale romantische dineetjes. Zo heeft het top hotel van Libanon, het Phoenicia Inter-Continental Hotel, een speciale Valentijn aanbieding: voor “slechts” 280 dollar kun je lekker met je geliefde een vorkje komen meeprikken tijdens Valentijn.

Mocht je plannen hebben om deze kant op te komen, hou dan nog wel even rekening met het feit dat de restaurants hebben besloten om dit jaar Valentijn op de 10^e te vieren. Men wil niet het risico lopen dat het inderdaad faliekant uit de hand loopt op 14 februari, dus verschuift men de boel gewoon.

Over doemdenken gesproken. De oppositie heeft enige tijd geleden een reclamecampagne gelanceerd, getiteld “I Love Life”. Een mooie, hoopvolle campagne waarin de waarde van het leven wordt benadrukt. Daar kun je toch geen moeite mee hebben? Nou, gisteren hoorde ik van een taxichauffeur een wel heel sinistere verklaring voor deze campagne: “Die campagne meneer? Geloof me, het is één grote boodschap van Syrië aan de regering: als je van het leven houdt, kun je ons maar beter niet teveel tegenwerken”. Tja, wel erg vergezocht. Maar als je bedenkt hoeveel anti-Syrische Libanezen inmiddels zijn vermoord, is zijn verklaring ook wel weer te begrijpen.

Libanon probleem opgelost!

2007-02-03T12:35:00.000+02:00

Afgelopen week was ik voor zaken in Koeweit en las daar een interessant opinie-artikel. De schrijver wijt de problemen in Libanon aan een te grote hoeveelheid democratie. Ironisch bedoeld uiteraard, maar wel met een zekere kern van waarheid. De oplossing is simpel:

"I was talking to a Lebanese colleague of mine who works with me at the AlـWatan daily and I told him that the Lebanese people do not deserve to call Lebanon their country. After his initial shock, he demanded an explanation and an alternative.

I told him that Lebanon should be sold to Kuwait. We will pay 100 billion US dollars for it and we will make it the seventh district of Kuwait. This will put an end to the constant internal bickering and fighting amongst the Lebanese population. We would appoint a Kuwaiti governor for Lebanon, and if Syrians dared to interfere in our affairs in any shape or form we would simply ring General Schwarzkopf, who liberated Kuwait in 1991 from the tyrant Saddam Hussein, on his personal mobile and ask him to awaken President Bush in order to take his permission to dispatch a couple of B52 bombers to take care of business.

I continued my proposal for Lebanon by saying that the 100 billion dollars can be divided evenly amongst the Lebanese population; the Christians will migrate to Canada and the US; the Kurds will go to Kurdistan north of Iraq; the Armenians will wander to Armenia; the Durzis and the Sunnis will come to the Gulf; and the Hezbollah followers will mosey down to Tehran. Any Lebanese that wishes to stay in Lebanon must first remove his sectarian loyalty from his Civil ID and replace it by his nationality, which would read ‘Kuwaitiـzed Lebanese.’

You will see how beautiful Lebanon would be when it becomes free from the influences of the General, AlـSayed, the Beck, His Highness, the leader and the Sheikh."

Zelfs de vredesbeweging dreigt met escaleren

2007-01-30T19:28:00.000+02:00

Gisteren stond er een hoogst vermakelijk verhaal in de Daily Star, het plaatselijke sufferdje van Libanon. Om het te begrijpen, moet eerst worden opgemerkt dat Libanon sinds de moord op Hariri twee stromingen kent: de anti-regeringsbeweging genaamd 8 Maart en de pro-regeringsbeweging genaamd 14 Maart.

Nu is er een derde beweging opgericht en je raadt het al: ze noemen zich 11 Maart, want dat is precies ertussenin. Ik dacht eerst dat het een politieke parodie is, maar inmiddels zijn de meeste Libanezen hun gevoel voor politiek humor aan het kwijtraken. Toch, als je het artikel leest, dan krijg je wel een heel sterk gevoel dat dit niet serieus bedoeld kan zijn. Lees maar even mee:

“The new movement's message is one of pride and hope in lasting values, the human will and, perhaps above all, the virtue of patience coupled with determination. The goal is to teach people how to keep moving when the ground is shaking beneath our feet.”

Ik kan het echt niet helpen, maar zelf nou zelf: dan zie je toch direct een Van Kooten & De Bie creatie voor je?

Even verder wordt het nog meer een parodie als de 11 Maart beweging met acties dreigt:

“Leaders must either reach a solution and return to the national negotiating table or we will be obliged to expand our peaceful movement to achieve the desired goal (i.e. stability, negotiation, fraternal language, rational political speech and avoidance of provocation).”

Juist: VREDE OF ANDERS!!

Ergens vat dit statement de Libanese mentaliteit wel goed samen: zelfs de vredesbeweging drijft op agressie en vindt zichzelf tot alles gerechtigd. Kun je nagaan wat de gewone, minder vreedzame Libanees van de zaken vindt.

Een avondje klassieke muziek

2007-01-29T07:41:00.000+02:00

Ondanks de dreigende situatie in Libanon, stond er zaterdagvond een klassiek concert op het programma van de dwarsfluitspeler Wissam Boustany. Brigitte en ik hadden nog nooit van hem gehoord, maar hij schijnt wereldberoemd te zijn in de dwarsfluitwereld.

Het concert werd gehouden op de campus van de American University of Beirut. Dit ligt gelukkig om de hoek, anders zouden we waarschijnlijk niet zijn gegaan. De situatie is momenteel zo dreigend dat je maar liever thuisblijft, vooral ’s avonds. Oude, nare tijden herleven voor de Libanezen waarbij je eerst naar de radio moet luisteren om te horen of de kust veilig is.

Wij deden dat gisteren niet en dat was maar goed ook, achteraf bekeken. Er waren namelijk vechtpartijen uitgebroken in Basta, een wijk redelijk dichtbij Hamra. Ook in andere wijken was het onrustig met her en der opstootjes. Vandaar waarschijnlijk ook dat Bliss Street vrijwel verlaten was. Deze straat staat bekend om de vele goedkope eetgelegenheden en is erg populair onder studenten, ook al omdat AUB’s hoofdingang aan Bliss Street ligt. Normaal gesproken staan hier de auto’s drie rijen dik geparkeerd, maar gisteren was het er verontrustend leeg.

Gelukkig dus maar dat we niet naar de radio hadden geluisterd, want het was een bijzonder mooi concert. Wissam Boustany werd slechts begeleid door een vleugel en dat gaf meteen een intiem sfeertje omdat de pianist het rustig aan moest doen teneinde de dwarsfluit niet te overschaduwen. Ook de locatie was erg mooi: Assembly Hall, wat van oudsher een kerk is. De opkomst viel nog alleszins mee, met uiteraard veel bekende gezichten. Libanon is een dusdanig klein land, en de gemiddelde Libanees is helaas erg weinig in cultuur geïnteresseerd, dat je telkens dezelfde mensen ziet op dergelijke bijeenkomsten.

Wissam is het type muzikant dat helemaal in zijn muziek opgaat, gecombineerd met een goed gevoel voor show. De kijkers naar Jiskefet kunnen Wissam vergelijken met het type Tony van Heemschut. Zo begon Wissam het concert met het blazen van een viertal geïsoleerde noten, waarna de pianist de volgende drie minuten mocht volspelen. En wat doe je dan als fluitspeler? Juist, dromerig voor je uit kijken, ogen half gesloten en licht meewiegen met de muziek. Een lekker typisch begin, en eerlijk is eerlijk, hij kwam overtuigend over. Hier stond een Artiest.

Toen hij vervolgens echt begon te spelen, was mijn sarcasme snel voorbij: het was werkelijk erg mooi. Helemaal niet zwijmelend of kwelend, zoals het vooroordeel over dwarsfluiten al snel gaat. Integendeel, het was vaak agressief en opzwepend, met felle, scherpe noten. Vaak randje vals, vaak randje te hard, en bovenal erg intens. Net zoals goede soulmuziek dat behoort te zijn

Wat opviel tijdens de zachtere gedeelten is het bijgeluid. Wij zaten op de voorste rij en je hoorde telkens het kraken van het houten podium en het knisperen van zijn leren schoenen als hij zich bewoog. Volgende keer moest het podium maar een stukje hoogpolig tapijt hebben en de artiest op sokken in plaats van nieuwe schoenen.

Zoals gezegd ging Wissam helemaal op zijn muziek en dat leverde een paar keer angstwekkende momenten op. Zo reikte hij telkens, heel fysiek, omhoog als hij de hoge tonen speelde, alsof hij ze aanraken wou: telkens hoger, telkens verder…en stapje voor stapje viel hij bijna van het podium af. Het gaf een goede spanning aan de prima muziek.

Na de pauze speelde hij een wereldprimeur van de componist Houtaf Khoury (geen familie van Brigitte). Dat stuk, getiteld Apres un rêve, was zonder meer een toppertje. Wissam begon met het blazen langs de fluit zonder echte tonen te maken, heel apart. De pianist deed daar niet voor onder en had inmiddels een handschoen aangetrokken. Vervolgens bespeelde hij de vleugel als een omgevallen harp: met de vingers raakte hij de snaren aan. Vandaar natuurlijk de handschoen, want de snaren kunnen gemeen scherp zijn.

Het gaf een macaber geluid: de lage tonen die uit de vleugel kwamen, klonken massief en onbestemd. Ook Wissam’s blazen zonder dat er tonen te horen waren, klonk bevreemdend. Het was alsof hij verdwaald was in een mist, koortsachtig op zoek naar de juiste tonen maar deze niet kunnen vinden. Langzamerhand echter werd muziek hoorbaar. Eerst nog voorzicht, maar al snel klonken er meer en meer noten die zich als een melodie aaneenregen. Ook de pianist was weer op zijn stoel gaan zitten en bespeelde de vleugel op de traditionele wijze.

Het einde van het stuk was weer als het begin: veel blazen zonder noten en de pianist met handschoen aan die lage, sombere noten toverde uit het binnenste van de vleugel. Een beetje een verdrietig, haast melancholisch einde, alsof het mooie middenstuk slechts een opleving was, net als een helder moment van een Altzheimer patiënt. De componist heeft het stuk geschreven na afloop van de Juli Oorlog tussen Hezbollah en Israël. Wellicht dat hij via zijn muziek tot uitdrukking heeft willen brengen het gevoel dat veel Libanezen hebben: het ging juist zo lekker en dan die verdomde oorlog in de zomer. We zijn weer terug bij af, weer terug in de mist en de onherbergzaamheid.

Deze interpretatie kan gerust helemaal fout zijn, hoor, ik ben absoluut geen expert. Zo probeer ik al jaren het verschil tussen zomer en winter te horen in Vivaldi’s Vier Jaargetijden, maar helaas ben ik seizoensdoof want het klinkt me allemaal gelijk.

Na afloop hield Boustany nog een kleine toespraak waarin hij zich met de politieke situatie bemoeide. Het zal ook eens niet…diepe zucht. Hij verweet degenen die spraken van een overwinning (hint: Hezbollah) van immoreel gedrag. Immers, hoe kun je spreken van een overwinning als zoveel onschuldige kinderen het slachtoffer zijn geworden, aldus Boustany. Nou, daar kan Nasrallah het mee doen. Jammer wel, zo’n gratuite opmerking. Het verbrak de bijzondere sfeer die hij zo-even nog had opgeroepen en er zullen genoeg mensen zijn die er anders over denken.

In ieder geval was het een bijzonder mooi concert en het bewees maar weer eens de oude waarheid dat de Libanezen doorgaan met hun leven ondanks oorlog en andere ellende.

Biologische oorlogsvoering door Israël?

2007-01-29T07:39:00.000+02:00

Nederlanders die wel eens denken dat veel van hun landgenoten hun gezonde verstand aan het verliezen zijn en zich van de ene hype naar de andere waanzin van de dag begeven, doen er goed aan eens een kijkje te nemen in Libanon. In Nederland heb je de dominomus die de mensen flink bezig hield, in Libanon zijn het momenteel chemische ballonnen uit Israël.

Er staat de afgelopen dagen een sterke zuidelijke stormachtige wind welke waarschijnlijk een overblijfsel is van de stormen die Europa hebben geteisterd. De wind heeft een aantal Israëlische ballonen meegevoerd. De meest logische verklaring hiervoor is dat waarschijnlijk een of andere school een feestje had waarbij alle kinderen een ballon mochten oplaten. Vaak zit er dan nog een kaartje aan vast met het verzoek deze terug te sturen en dan maar kijken wie het verste komt. Gewoon, onschuldig vermaak zou je denken.

Zo niet in Libanon. Er werd direct groot alarm geslagen want Israël was bezig met een chemische dan wel biologische oorlogsvoering. De ballonen zouden namelijk een giftig gas of erger bevatten en al 8 mensen zijn met wisselende verschijnselen opgenomen in het ziekenhuis.

Tja, ik heb altijd erg veel moeite om dit soort berichten serieus te nemen. De slachtoffers zijn zonder uitzondering fel anti-Israëlisch en de symptomen zijn waarschijnlijk medisch niet aan te tonen. Eén vrouw van voorbij de veertig bijvoorbeeld klaagde over hoofdpijn en misselijkheid toen ze met de Israëlische ballon aan het spelen was.

Nu vraag ik je: waarom zou een vrouw van 40+ gaan spelen met een ballon, een Israëlische nog wel? De Hebreeuwse letters stonden levensgroot op de ballon en joodse producten worden eigenlijk nooit geassocieerd met gezellig spelen. Integendeel, alle producten uit Israël zijn verboden waar en die geef je meteen door aan de politie. Stel je voor dat je buren zien dat je lekker loopt te spelen met een ballon van de vijand, dat maakt je direct tot een collaborateur!

Maar hoe zou het dán zijn gegaan?

Veroorloof me een cynische interpretatie: vrouw vindt Israëlische ballon in haar tuin en gaat daar direct mee naar het lokale Hezbollah kantoor. De lokale vertegenwoordiger belt dit door naar het hoofdkantoor waar ze soortgelijke berichten hebben ontvangen. Vervolgens gaat de PR afdeling er mee aan de slag en komen ze met het verhaal van chemische oorlogsvoering op de proppen. Ze vragen een aantal mensen om zich te melden bij hun plaatselijke ziekenhuis (wel even wachten tot de camera is gearriveerd) met klachten die zijn ontstaan nadat ze in aanraking zijn gekomen met de ballonen. En ziedaar, een oorlogsmisdaad is geboren.

Nu zou je verwachten dat de Libanese media ook enigszins sceptisch zouden staan tegenover dergelijke verhalen over biologische en chemische oorlogsvoering. Maar helaas, iedereen stort zich blindelings op dit verhaal en niemand die even doordenkt. Waarom zou Israël daar juist nu mee beginnen, welk doel denkt men te kunnen bereiken? Zit er eigenlijk wel gif in de ballonen? Over een paar dagen is men het weer vergeten en ga er maar gerust van uit dat al deze vragen dan nog steeds onbeantwoord zijn.

Zelf geniet ik altijd van deze verhalen, ze kunnen me niet bizar genoeg zijn. Het mooiste gerucht deed een paar jaar geleden de ronde: een satanssekte zou stelselmatig kinderen opofferen tijdens religieuze rituelen. Dat is op zich al een ongeloofwaardig verhaal en het werd nog onwaarschijnlijker: het gebeurde namelijk op klaarlichte dag in de herentoiletten van een groot winkelcentrum in Verdun, een chique wijk van Beiroet.

Je zou denken dat dit gemakkelijk te verifiëren moet zijn voor de journalisten en dat ze, bij gebrek aan bewijs, niet tot publicatie over zouden gaan. Maar nee, het verhaal werd breed uitgemeten in de kranten en op TV. Dat duurde een paar dagen en toen was de lol eraf en hoorde je niemand er meer over.

Bij toeval bracht ik dit verhaal vorige week ter sprake bij een aantal Libanese vrienden en niemand die zich dit verhaal kon herinneren. Pas na lang nadenken kwam er een vaag ‘oh ja’ gevoel boven. Het lijkt erop dat de Libanees snel opgaat in de emoties, maar deze ook weer even snel kwijtraakt.

Begin van het einde of toch een sprankje hoop?

2007-01-26T11:21:00.000+02:00

Wat een dag gisteren: zit je net ziek thuis op de bank, onder de dekens, een mok hete thee met extra suiker, gezellig naar een DVD te kijken…belt Brigitte rond een uur of 3 haast in paniek op: “Waar ben je, ik probeer je al de hele tijd te bereiken maar het mobiele netwerk ligt plat”.

“Nou, ” zeg ik, “ik lig lekker thuis op de bank, zojuist de hulp een mok thee laten ze…”

“Wat?!”, onderbreekt ze me, “Heb je het nog niet gehoord, kijk snel op TV, er zijn rellen uitgebroken in zuid Beiroet! Blijf thuis, beloof het me!!”.

Die belofte was geen probleem want de verkoudheid maakte dat ik met geen mogelijkheid van de bank af te krijgen was, zeker nu niet meer. Het was gedaan met de rust, want vanaf dat moment zat ik ademloos te kijken hoe de rellen zich ontwikkelden. Voor degenen die Beiroet kennen: het speelde zich af rondom het grote voetbalstadium dat je ziet liggen aan de snelweg naar het vliegveld toe.

De rellen begonnen op de Beirut Arab University, een middenklasse universiteit gelegen in een Soennitische wijk in het zuiden van Beiroet. Volgens de TV zouden studenten eerst een woordenwisseling hebben gehad over de demonstraties van afgelopen dinsdag en vervolgens met elkaar op de vuist zijn gegaan. De strijd ging vooral tussen soennitische en sjiietische studenten. De gevechten begonnen met het gooien van stenen naar elkaar. “Het leek net Gaza”, zo verzuchtten veel Libanezen later vol schaamte.

Later kregen de gevechten een grimmiger karakter toen sluipschutters de menigte van de daken gingen beschieten. Het televisiestation van Hezbollah, Manar TV, toonde beelden van mensen die op daken van flatgebouwen aan het schieten waren naar de mensen onder zich. Op de grond hoorde je de schoten op TV en zag je vervolgens iedereen die in paniek dekking zoekt. Ook het leger dat aanwezig was, zocht beschutting en dat gaf helemaal een angstig beeld: Normaal gesproken vuurt het leger in de lucht ter waarschuwing, maar dit was duidelijk andere koek.

Het feit dat Manar TV deze beelden toonde, gaf aan dat het om Soennieten moest gaan. Dat was ook te merken aan het Soennitische TV station Future TV. Hierop was vrijwel niets te zien van de rellen, ze negeerden het volkomen. Het geeft maar weer eens aan hoe gepolariseerd de media in Libanon is.

Zoals dat gaat in deze situaties, was het buiten bij ons op straat erg druk met mensen die eerder naar huis gingen. Veel getoeter en paniek, de supermarkt vlakbij ons (Idriss in Hamra) werd leeggekocht, aldus Brigitte die zelf ook het nodige insloeg. Op zich is daar eigenlijk geen reden toe, maar men neemt het zekere voor het onzekere. Rond een uur of vijf, wanneer het normaal gesproken op zijn drukst is met de avondspits, was het al bijna uitgestorven op straat: iedereen zat thuis angstig TV te kijken.

Later op de avond kwam het nieuws dat het kantoor van de Syrische Nationale Partij in de brand werd gestoken. Dit kantoor ligt in een soennitische wijk en de boosdoeners waren Soennieten. Opnieuw gaf Future TV niet thuis, maar andere TV stations zonden de gebeurtenissen uiteraard live uit.

Inmiddels kwamen ook diverse leiders op TV om hun achterban tot kalmte te manen. Opvallend hierbij was de toespraak van Hezbollah leider Nasrallah. Hij sprak een fatwa uit dat iedereen rustig naar huis moest gaan en zich niet moest verzetten tegen het leger. Hij voegde daaraan toe dat elke Libanees die een andere Libanees geweld aandoet, hetzelfde is als een Jood, met andere woorden een verachtelijk mens en lager dan het laagste. Jammer voor Siniora dat de fatwa niet gold voor de mensen in het tentenkamp, deze hoefden niet naar huis.

Een andere zorgelijke ontwikkeling werd door de TV gemeld, namelijk dat met stokken gewapende soennitische jongeren voorbijgangers gingen vragen naar hun identiteitsbewijs. Op basis van de naam kan meestel de religie van de persoon worden achterhaald en zo probeert men te voorkomen dat sjiieten de soennitische wijken binnengaan. De soennieten zijn na de rellen van dinsdag toen sjiieten hun wijken op stelten zetten, op het ergste voorbereid en proberen zo hun wijken te beschermen. Dit werd nog eens versterkt door de toespraak van de hoogste soennitische leider in Beiroet, moefti Qabbana, die stelde dat iedere soenniet tot taak heeft Beiroet te beschermen tegen indringers. Hiermee doelde hij natuurlijk op de sjiieten, die door velen haast als immigranten worden gezien die niets te zoeken hebben in het welvarende Beiroet. “Laat ze in het arme zuiden blijven”, denken veel Soennieten in Beiroet.

Niet bepaald vredelievende uitspraken van deze soennitische leider en met name het vragen naar identiteitsbewijs legt direct een link naar de burgeroorlog waarbij mensen werden vermoord op grond van hun identiteitskaart, de zogeheten ID Card Killings. Tijdens Zwarte Zaterdag op 6 december 1975 werden naar schatting tot aan 600 mensen vermoord omdat ze tot de “verkeerde” religie behoorden. Erg verontrustend derhalve dat de geschiedenis zich lijkt te herhalen.

Even later verergerde de situatie verder toen het nieuws binnenkwam dat woedende Hezbollah jongeren de restaurants en winkels in het centrum van Beiroet aan het vernielen waren, vlak naast hun tentenkamp. Ook stelde het leger een avondklok in: vanaf half negen ’s avonds tot 6 uur ’s ochtends mocht niemand op straat komen. Niemand? Nu ja, een hele categorie uitzonderingen werden genoemd, zoals doktoren, medicijnbezorgers van apotheken (de meeste apotheken hebben een gratis bezorgservice en zijn vaak 24 uur per dag, 7 dagen per week open), reizigers van en naar het vliegveld, mensen met nachtdienst en zo verder. Specifiek meldde het leger nog dat de mensen in het tentenkamp niet onder de avondklok vielen zolang ze binnen het kamp bleven.

Toch, de avondklok maakte Beiroet tot een spookstad. Niemand die zich meer op straat durfde te vertonen en ook de kleine winkeltjes waren allemaal gesloten. Op zich ook wel weer lekker rustig. Volgens Brigitte was het de eerste avondklok sinds oudejaarsavond 1982, dus al met al een uitzonderlijke situatie.

Verder verordonneerde het ministerie van onderwijs dat alle onderwijsinstellingen tot en met maandag gesloten zijn. Komende dinsdag is een vrije dag, dus effectief tot aan woensdag is alles dicht. Zelfs de crèche van Janine is gesloten vandaag! Het is de vraag of de één- en tweejarigen ook onder het besluit vallen; waarschijnlijk is het meer gedaan omdat vrijwel niemand zijn kind in school wil achterlaten vandaag.

Men is zeer bang dat er opnieuw gevechten zullen uitbreken. Vooral het vrijdagse middaggebed wordt vol spanning afgewacht. Dit is meestal een uitgelezen moment om opnieuw onrust te creëren omdat je groepen mensen bij elkaar hebt. Zeker nu de gevechten gisteren tussen soennieten en sjiieten gingen, is men er niet gerust op dat ze niet opnieuw met elkaar gaan vechten. Hopelijk helpt de fatwa van Nasrallah om de gemoederen bedaard te houden.

Is dit nu het begin van het einde, zoals velen doemdenken? Eerlijk gezegd ben ik, heel voorzichtig en vreemd genoeg, een klein beetje hoopvoller gestemd na de rellen van gisteren. De toespraak en behorende fatwa van Nasrallah gaven mij althans de indruk dat de rellen teveel uit de hand waren gelopen naar de smaak van Nasrallah. Hij had immers ook gemakkelijk een militante toon aan kunnen slaan, in de trant van “Dit is allemaal het gevolg van het rampzalige beleid van Siniora. Zijn stijfkoppigheid heeft deze rellen veroorzaakt. Zijn regering moet ogenblikkelijk aftreden” en zo verder. Maar nee, hij was haast verzoenend toen hij zijn aanhang opriep om de instructies van het leger te volgen.

Dit werd later nog eens onderstreept toen een parlementslid van Hezbollah op TV stelde dat geweld in de straat niet het juiste podium is om verschillen op te lossen, maar dat juist moet worden gezocht naar diplomatieke oplossingen. Dit klinkt heel gematigd en is een echo van de oproep van de regering die precies hetzelfde zegt. Het valt te hopen dat met de rellen van dinsdag en gisteren voor velen de grens is bereikt en dat men in gaat zien dat geweld niet het goede middel is om de eigen doelstellingen te bereiken. Ook heeft de escalatie van gisteren het drukmiddel van de oppositie uit handen genomen: hoe kun je na gisteren nog dreigen met verdere escalatie?

Al met al heeft Hezbollah nu wel een probleem. Om het in sporttermen te zeggen: ze hebben te vroeg gepiekt. Verdere escalatie is haast onmogelijk en de regering zit steviger dan ooit in het zadel. Bijna twee maanden van het tentenkamp hebben niets opgeleverd, en de eerste de beste keer dat ze de volgende stap in het escalatietraject zetten, levert dat het omgekeerde resultaat op.

Wat Aoun betreft is zijn situatie haast nog moeilijker. Voorafgaand aan dinsdag, kondigde hij vreedzame acties aan, maar die liepen flink uit de hand. Ook de sterke tegenactie van de Lebanese Forces, die soms zelfstandig de wegen weer openmaakten, braken zijn imago als christelijk leider flink af. Zoals al gesteld in de vorige blog, kregen veel Libanezen angstrillingen toen ze de aanhangers van Aoun met die van de Lebanese Forces zagen vechten. Dit brengt zoveel herinneringen boven aan de laatste jaren van de burgeroorlog toen Aoun ook de christelijke gemeenschap sterk verdeelde met zijn strijd tegen Samir Geagea.

De maronitische kerk heeft zich inmiddels sterk negatief uitgelaten over Aoun en zijn TV optreden na afloop van de rellen maakte de situatie er niet beter op. Ondanks dat iedereen op TV had kunnen zien hoe zijn aanhangers wegen blokkeerden en hardhandig mensen tegenhielden die voorbij de blokkades wilden, verklaarde Aoun dat alles rustig was verlopen en dat zijn mensen absoluut niet bij dergelijke acties betrokken waren geweest. Deze glasharde ontkenning van iets wat iedereen live heeft kunnen zien, maakt hem tot ongeloofwaardige leider in de ogen van veel christenen. Michael Young schrijft in zijn column (zie eerdere posting op deze blog) dat hierdoor Samir Geagea aanhangers heeft gewonnen. Of dat zo is, is maar de vraag: Libanezen wisselen niet zo gemakkelijk van politieke partij. Maar dat Aoun steun heeft verloren in de christelijke gemeenschap, lijkt als een paal boven water te staan.

De hoopvolle conclusie zou wel eens kunnen zijn dat gisteren duidelijk werd dat geweld niet de manier is. Soms moeten de zaken erger worden voordat het weer beter gaat. Met veel, ja heel veel, goede wil zou je kunnen denken dat het diepste punt bereikt is. Maar pin me er zeker niet op vast.

Update 1: De Daily Star schreef dat in 1995 voor het laatst een avondklok was ingesteld, en dus niet in 1982. Brigitte was indertijd in Amerika voor promotieonderzoek aan Stanford, vandaar de vergissing.

Update 2: De schade in het centrum van Beiroet bleek slechts te bestaan uit een gebroken raam van een bank. De paniekberichten op TV dat hordes woedende demonstranten een ravage aan het aanrichtten waren, klopt dus niet.

Update 3: Maandag zijn de onderwijsinstellingen gewoon weer open, de sluiting gold alleen voor vrijdag.

Update 4: Eerst meldde de media dat het leger twee sluipschutters had opgepakt, een Syriër en een Palestijn. Later ontkende een legerwoordvoerder dit weer.

Update 5: Maandag zijn de scholen toch gesloten, aldus het Ministerie van Onderwijs op zaterdag. Al deze elkaar tegensprekende berichtgeving draagt flink bij aan het gevoel van onzekerheid dat men hier momenteel heeft.

Nieuwe column van Micheal Young

2007-01-26T09:39:00.000+02:00

Hieronder de laatste column van Michael Young die gisterochtend werd gepubliceerd in de Daily Star, dus voordat de rellen uitbraken in het zuiden van Beiroet. Erg somber, zoals vrijwel iedereen momenteel is. En nu maar hopen dat iedereen het mis heeft...

Next time around, Lebanon will be in a civil war
By Michael Young
a
Thursday, January 25, 2007

For the third time in almost a year Lebanon has averted a civil war, but we're nearing the end of the rope. If the Danish Embassy demonstrations and Hizbullah's mobilization in early December were, ultimately, manageable when it came to Christian-Sunni or Sunni-Shiite antagonism, what happened on Tuesday was, in its permutations, pretty much war. And if anything induced Hizbullah to suspend the protests, it was an awareness that if these continued for even a day, war was inevitable.

Not surprisingly, the truth of the moment had to be found outside Lebanon's borders. Government sources are going with this version: Saudi Arabia and Iran are currently engaged in trying to find a solution to the crisis in Lebanon. A few days ago, the Iranian official Ali Larijani traveled to Damascus to get Syria's views on a draft proposal for an agreement. The Syrians set several conditions: that the tribunal in the Hariri assassination be established only after the United Nations investigation is completed, by which time the opposition will have gained veto power in the government; and that the new government go through the process of endorsing the tribunal once again - effectively allowing Syria's allies to either block the institution or empty it of its content. The Saudis said no, and Hizbullah's secretary general, Sayyed Hassan Nasrallah, responded by ordering his people into the streets.

But by late Tuesday evening the tables were turned. At that point Hizbullah had cut off most roads between the eastern and western sectors of Beirut, as well as the airport road. The irresponsibility of those steps was staggering. Not only did the party take Lebanon back to the symbolism of the war years, but Beirut's Sunnis saw the move as trapping them in their half of the capital. The word "blockade" started being used, prompting the mufti to heatedly muster his community. Wael Abu Faour of the March 14 coalition warned that if the army did not reopen the roads, supporters of the majority would. Hizbullah backed down, aware, let's not forget, that a Sunni-Shiite confrontation is a red line for Iran.

However, that reality only reaffirmed how Hizbullah has been juggling contradictory agendas. The Iranians may not want sectarian discord, but what happened this week was fulfillment of the Syrian side of Hizbullah's agenda. The main obstacle remains the Hariri tribunal and Syria's refusal to permit its creation. How Tehran and Damascus will work out their clashing priorities is anybody's guess. You have to assume that with the Lebanese so close to doing battle, and given the dire implications of what this would mean for Hizbullah and its already dilapidated reputation in the Sunni Arab world, Iran will remind Nasrallah of who pays the checks. On the other hand, the Iranians realize that the tribunal might be fatal to the Syrian regime, depriving the Islamic Republic of a key asset in the Levant.

At a more parochial level, the opposition's actions were self-defeating for being built on a lie. If the benchmark of success was Hizbullah's ability to close roads, then Tuesday was indeed successful. However, that weapon has now been used up, and the government remains in place. The next time the opposition threatens to do something similar, we might as well load the guns or head for the shelters. On the other hand, what kind of confidence can anyone have in a party, and its Christian appendages in the Aounist movement and the Marada, that promises to be peaceful, only to practice intimidation? There is such a thing as Lebanese civil society, one hardened by the 1975-1990 war, and it will unite against such abuse.

The last six months have been a period of meltdown for Hizbullah. The party has been neutralized in the South, at least for the moment; its reputation in the Arab world lies in tatters because it is seen as an extension of Iran; domestically, Hizbullah is viewed more than ever as a menace to national coexistence and civil peace; few Lebanese, other than Hizbullah's own, believe that its insistence on participating in the political process means respect for the latter's rules, free from foreign interests; and none of Nasrallah's political rivals trust him anymore.

At the same time, Hizbullah has shown that under all that weaponry lie weak knees. The party's threshold has been surprisingly low in moments of internal crises. It took only three and a half weeks during the 2006 summer war with Israel for Nasrallah to announce that he was amenable to a cease-fire under any conditions. This was an acknowledgment that his Shiite community could not long endure living in public facilities, streets, and parks. Six days after the start of the December protests, Nasrallah retreated before a wall of Sunni opposition. He did organize a massive rally a few days later, but only to cover for the fact that the government had beaten Hizbullah to a draw in the Downtown. And on Tuesday evening, Hizbullah's decision to "suspend" the protests proved that the party could not transgress certain limits in bullying the majority. This may have exhibited good judgment, but it also exposed Hizbullah's vulnerabilities.

Then there is Michel Aoun, the big loser of the Tuesday protests. Until then, the general could count on support among the many floating Christians neither with March 8 nor March 14. His error was to so polarize the atmosphere by imposing a strike on all, that many of his coreligionists could only turn against him. The Aounists will not easily live down their siding with Shiite stone-throwers against Lebanese Forces youths at the Hazmiyeh roundabout, which many Christians, for better or worse, regard as "their" area. Nor would they have held the streets for very long without the army around to protect them. In Zahleh, Aoun's ally Elie Skaff was soundly humiliated by the refusal of even his own supporters to obey the strike order - an order that he sought to impose by force of arms early in the day. January 23 could be the beginning of Aoun's descent into terminal irrelevance, and even the cautious Maronite Patriarch Nasrallah Boutros Sfeir was said to be livid with the general.

The big winner, on the other hand, was Samir Geagea, who seemed to have a plan (along with Walid Jumblatt and his Progressive Socialist Party) to counter the opposition. Rather than focusing on volatile areas bordering Shiite quarters - for example Ain al-Remmaneh - he went after the Aounists and cleared roads within the Christian heartland. For example, it was a Lebanese Forces push against the Aounists in Nahr al-Kalb that compelled the army to open the northern highway. Something similar happened in Jbeil. Where Aoun managed to alienate hitherto ambivalent Christians, Geagea may have brought some of them over to his side. In the struggle for Christian hearts and minds - and it's unfortunate how the hard-liners win out in such cases - Aoun was defeated in the very districts that he and his parliamentary bloc represent.

It was also Geagea who first publicized the ambiguous role played by the army. By the end of the day there was palpable anger in many areas of Lebanon, both Christian and Muslim, that the armed forces had failed to implement their promise to maintain roads open. Geagea could notch up that perceptiveness to his advantage.

The great mystery was the army's performance, or rather non-performance. Maybe it was defensible early in the day for the military command to avoid confrontations that might split its ranks. But by the later hours there were too many signs of implicit collusion between the army and the opposition, or simple lethargy in units, for things not to smell fishy. Keeping the airport road closed was unjustifiable, as was the behavior of soldiers actively preventing people from reaching their jobs. And it was a scandal that the army let Hizbullah cut off roads between both sides of the capital in the late afternoon. In many cases the meagerly manned roadblocks could have been cleared within minutes by troops.

Between 1990 and 2005 who appointed senior military commanders? Basically, the Syrians, Hizbullah, President Emile Lahoud, and Michel Murr, when he was defense minister. Many remaining officers were Aounists. Is this a problem today? Unless Army Commander Michel Suleiman convinces the Lebanese that the army is truly neutral, this legacy will come back to haunt him. There has been talk of Suleiman's presidential ambitions. Based on yesterday's actions, the general must undo a hefty knot of mistrust - and that probably includes the mistrust of Prime Minister Fouad Siniora. Where there is mistrust of the armed forces, there is also a tendency for people to resort to communal self-defense.

Today in Paris, Lebanon will be given a much-needed boost by the international community. That's good news, despite the reprehensible efforts of those who seek to deny Siniora and the majority any credit. Yet things are unlikely to improve soon. Nasrallah is confirming daily that his tactics are far more adept at damaging Lebanon than helping it, while Aoun is grasping at a presidency he will never get. If we're lucky, however, the Lebanese system of communal compromise will triumph over that brash pair, who in their own way can't seem to grasp its essential rules.

Een dag verder maar niets opgeschoten

2007-01-24T10:37:00.000+02:00

Resultaat van een dagje demonstreren: 5 doden en meer dan 160 gewonden. Het aantal doden overigens schommelt tussen 3 van CNN tot 5, gemeld vanochtend door LBC, een christelijk Libanees TV station. Zoals altijd in Libanon is de waarheid volkomen zoek: De oppositie houdt het op een rustig verlopen demonstratie met sporadisch geweld dat is uitgelokt door hetzij geheim agenten, hetzij door regeringsgezinde militanten. De regering spreekt van een poging tot staatsgreep. Ga er maar eens aanstaan om als Nederlandse blogger hier duidelijkheid in te krijgen!

Vandaar dat ik me beperk tot enkele waarnemingen die mijns inziens relevant en veelal verontrustend zijn.

Siniora gaf gisteravond een toespraak voor het Libanese volk vanuit zijn regeringsgebouw. Hiermee ontkrachtte hij geruchten als zou hij het land zijn uitgevlucht naar Parijs voor de Internationale Donorconferentie voor Libanon. Tijdens zijn speech gaf hij geen millimeter toe: zijn hand is uitgereikt en het is aan de oppositie om zich bereid te verklaren tot verdere gesprekken. Siniora herhaalde nog maar eens dat de toekomst van Libanon niet in de straten moet worden bepaald, maar in het parlement. Hij riep daarom op tot een parlementszitting om de situatie te bespreken. Hoog op de agenda zal dan ongetwijfeld zijn hervormingsprogramma staan alsmede de goedkeuring van het VN Tribunaal.
Opvallend in zijn speech was dat hij voor het eerst Hezbollah als een terroristische organisatie omschreef in plaats van het Verzet, of althans hij omschreef de daden van de door Hezbollah aangevoerde oppositie als terroristisch en intimiderend. Dit geeft aan hoezeer de verhoudingen aan het verharden zijn. Ook Future TV, een soennieten moslim TV station en eigendom van Hariri, spreekt inmiddels denigrerend over ‘militie’ als ze het over Hezbollah hebben, in plaats van het Verzet.
Beangstigend waren sommige TV beelden van burgers met geweren die op andere burgers aan het schieten waren. Het is naïef om te denken dat in Libanon de staat het geweldsmonopolie heeft, zeker als je bedenkt dat Hezbollah waarschijnlijk sterker is dan het leger, maar toch leek het er gisteren even heel sterk op dat er opnieuw een burgeroorlog aan zit te komen.
Dit gevoel werd versterkt toen Hezbollah aanhangers twee soennitische wijken in wilden gaan (Corniche al Masraa en Tariq Jdeideh), daarbij bewust aansturend op rellen.
In de christelijke gebieden werden veel tegendemonstraties gehouden, met name door de regeringsgezinde Lebanese Forces onder leiding van Samir Geagea. De steun van Michel Aoun schijnt sterk aan het afnemen te zijn, ook al omdat de Maronitische kerk zich maandag heeft uitgesproken tegen de door Michel Aoun’s aangekondigde acties in christelijke gebieden. Men vreest een herhaling van 1989/1990 waarin Michel Aoun ook al de christenen sterk verdeelde en zelfs een bloedige oorlog tussen zijn troepen en overige christelijke milities uitvocht. Indertijd was zijn opponent ook al Samir Geagea; de geschiedenis lijkt zich derhalve te herhalen.
Opvallend was de terugkeer van de militie van christelijk leider Suleiman Franjieh uit het noordelijke Tripoli. Deze militie, Marada genaamd, was lange tijd verboden maar is een aantal maanden geleden gereactiveerd door Franjieh. Ze waren prominent aanwezig op de barricades en voor veel Libanezen bracht dit nare herinneringen boven. De associaties met een dreigende burgeroorlog worden sterker en sterker.
President Lahoud riep gisteren de regering op zich verantwoordelijk op te stellen en middels dialoog met de oppositie een oplossing te zoeken. Lachwekkend was zijn haast trotse mededeling dat hij een telegram had gekregen ter ondersteuning voor zijn beleid van de Soedanese president. Soedan, echt een boegbeeld voor democratie. Andere landen die er wel toe doen, hebben allang hun steun voor Lahoud ingetrokken en dus kom je terecht in de lagere regionen.
Het leger heeft zich de gehele dag rustig en terughoudend opgesteld. Ze kwamen alleen in actie als burgers onderling met elkaar op de vuist gingen of als demonstranten auto’s en winkels gingen vernielen. Waarschijnlijk zal de legerleiding hebben gedacht dat je de demonstranten maar het beste kunt laten uitrazen in plaats van met harde hand op te treden. Gezien de veelheid van demonstraties was een hard optreden ook erg lastig geworden. Vannacht heeft het leger hard gewerkt om alle blokkades op te ruimen. Dat is gelukt: alle wegen zijn weer open in Libanon. Of dat de prestaties van het leger zijn, is maar de vraag. Het lijkt meer het gevolg te zijn van de stopzetting van de demonstraties gisteravond. Dat gaf het leger de gelegenheid om de boel op te ruimen.
Het bleef gisteravond tot laat onduidelijk of de demonstraties zouden worden voorgezet de volgende dag. De christelijke leiders Aoun en Franjieh gaven agressieve verklaringen uit waarin ze stelden dat ze zouden doorgaan zolang dat nodig was, maar Hezbollah besloot toch om de demonstraties na één dag stop te zetten. Dat kwam ook overeen met de eerdere aankondiging van Nasrallah die zondag oproep tot één dag van demonstraties. Nasrallah staat erom bekend dat hij woord houdt en ook dit keer is dat gebeurt. Het geeft aan dat de oppositie niet geheel op één lijn zit en ook dat Hezbollah uiteindelijk de baas is.
Doordat de demonstraties gisteren zo uit de hand liepen, lijkt Siniora meer steun te hebben gekregen. Zijn oproep tot kalmte wordt door velen gedeeld. Ook het gewelddadige gedrag van Hezbollah demonstranten heeft de beweging geen goed gedaan. Het bevestigt het beeld dat veel Libanezen hebben van de arme, sjiieten uit het zuiden van het land als zijnde ongeschoold, agressief en slecht gemanierd.

De oppositie heeft aangekondigd verder te gaan met escaleren, net zolang de regering hun eisen inwilligt. Daar ziet het er voorlopig niet naar uit en dus heeft de oppositie een probleem: hoe kun je nog verder escaleren nadat er 5 doden zijn gevallen en heel veel gewonden? Zodra je nieuwe acties gaat aankondigen, zal het geweld alleen maar toenemen. Gisteren waren de soennieten bijvoorbeeld enigszins verrast door de acties van Hezbollah in de soennitische wijken. Je kunt er vergif op innemen dat men zich dat niet nog eens laten overkomen.

Ook de 3 (onder voorbehoud) doden die onder de aanhangers van de Lebanese Forces zijn gevallen, zullen waarschijnlijk gewroken worden indien het tot nieuwe spanningen komt. Het schijnt dat veel mensen beschikken over geweren, overblijfselen uit de Burgeroorlog die in 1990 afliep. Te verwachten valt dat er genoeg Libanezen zullen zijn die hun wapens uit het vet halen om zich teweer te stellen tijdens komende demonstraties. Kortom, als er niet snel een politieke oplossing wordt bereikt, ziet het er somber uit voor de toekomst van Libanon.

2007-01-23T11:19:00.000+02:00

Vandaag is de dag van de door de oppositie aangekondigde landelijke staking + blokkades van doorgaande wegen. Dit is de tweede stap in het escalatietraject dat de oppositie eerder heeft gecommuniceerd. Hoeveel stappen er nog zullen volgen is onduidelijk; men houdt alle opties open wat dat betreft.

De eerste stap was het tentenkamp in het centrum van Beiroet. Dit zette echter geen zoden aan de dijk. De regering bleek ongevoelig voor een groepje die-hards die gezellig hun waterpijpje rookten en backgammon speelden in het tentenkamp. Andersom was de oppositie ook niet bereid om te praten. Men wil hetzij een blokkerende stem in de regering, hetzij vervroegde verkiezingen. Ook wil men het hervormingsplan van Siniora van tafel hebben.

Dus men kondigde aan om de acties te verhevigen en wel in de vorm van een nationale staking ondersteund door het blokkeren van wegen. Zodoende probeert men te voorkomen dat mensen alsnog naar hun werk toegaan. Blijkbaar was de oppositie er niet helemaal gerust op of iedereen wel gehoor zou geven aan de stakingsoproep. Dat was een goede inschatting want gisteren buitelden de pro-regerings vertegenwoordigers over elkaar heen om de Libanezen op te roepen juist wél naar het werk te gaan. “Laat dinsdag de meest productieve dag uit de geschiedenis van Libanon worden”, zo stelde Siniora. Ook stelde hij in zijn toespraak dat de regering er alles aan zou doen om de wegen open te houden zodat mensen zonder problemen naar hun werk zouden kunnen gaan. Samir Geagea ging daar nog overheen door ook de zieken op te roepen naar het werk te gaan!

Inmiddels is het een uur of 11 in de ochtend en de eerste conclusie kan zijn dat Siniora een groot probleem heeft. De blokkades zijn namelijk zeer effectief gebleken: het gehele land ligt plat. Alle doorgaande wegen zijn afgesloten door demonstranten, Beiroet is onbereikbaar geworden en de mensen zijn massaal thuisgebleven uit angst om in de blokkades vast te komen te zitten. Het creëert een angstige sfeer: overal demonstranten die naast brandende autobanden staan en de wegen geblokkeerd houden. De eerste schermutselingen met het leger en politie zijn al gemeld. Zelfs gaan er nu al geruchten dat dit wel eens een open-einde demonstratie zou kunnen worden, dus niet alleen vandaag maar voor langere tijd.

Het gehele land ligt plat, niemand kan ook maar ergens naar toe omdat alle belangrijke wegen zijn afgesloten door de demonstranten. De belofte van Siniora dat hij desnoods het leger zal inzetten om de wegen open te houden, is een loze gebleken. Daarmee is zijn gezag flink aangetast.

Op TV zie je continue beelden van demonstranten bij een wegblokkade en het leger en de politie die rustig toekijken. Men zou gemakkelijk kunnen ingrijpen want de opkomst van de demonstranten is per locatie vrij laag. Dat wil zeggen: je ziet telkens een groepje van 20 à 30 man die de weg blokkeren middels brandende autobanden. Op zich zou het leger hen telkens gemakkelijk kunnen wegvegen, maar de legerleiding heeft klaarblijkelijk besloten om dit niet te doen, tegen de belofte van Siniora in.

Die autobanden geven enorme rook. Toen we vanochtend wakker werden om een uur of 7, leek het helemaal mistig buiten. Vanaf ons balkon konden we de rookpluimen zien opstijgen van een belangrijk kruispunt een halve kilometer bij ons vandaan, zie ook hier. Ook was de rook goed te ruiken. Op TV zagen we veel meer van dergelijke vuren: men legt simpelweg een stuk of 10 autobanden over de straat, gooit er flink wat benzine over heen en steekt de fik erin. Overal in Beiroet gebeurt dit dus er hangt een dikke mist op de strategische verkeersaders. Alle in- en uitgaande wegen van Beiroet zijn geblokkeerd en ook veel interne wegen zijn middels dergelijke vuren onbegaanbaar. Behalve vuren staan ook de demonstranten met stenen en erger wagens op te wachten die er alsnog langs willen.

Opvallend is het verschil in rapportages tussen de diverse TV stations. De anti-regerings omroepen tonen veel brandende autobanden en demonstranten die de wegen blokkeren en omschrijven dit als ‘rustig, vreedzaam, democratisch’. Zelfs toen een auto in de brand werd gestoken (van een ongelukkige voorbijganger die dacht de blokkade te kunnen doorbreken?) vond de commentator dit een ‘vreedzaam gebruik van democratische middelen’. Altijd verbazingwekkend hoe gepolitiseerd de journalisten zijn in Libanon.
De pro-regeringsstations doen overigens precies hetzelfde, maar dan vanuit hun perspectief. Ze laten met name situaties zien waar het leger de boel onder controle houdt of waar burgers met demonstranten op de vuist gaan uit woede over de protesten. Maar het algemene beeld is toch wel dat zo ongeveer alle wegen versperd zijn en dat het maar beter is thuis te blijven.

Gelukkig wonen Brigitte en ik vlak bij ons werk, dus voor ons was het geen probleem om naar ons werk te gaan, maar mijn kantoor is vrijwel uitgestorven. Alleen de partner en een handvol collega’s zijn naar kantoor gekomen, de anderen zijn verstandig thuisgebleven. Zelf ga ik ook zo weer naar huis om te voorkomen dat men de blokkades verplaatst naar de route die ik normaal gesproken volg om thuis te komen. Janine hebben we thuisgelaten van de kinderopvang, net als de meeste ouders, zo bleek toen Brigitte de crèche opbelde. Ze waren wel open, maar alleen tot aan het middaguur en er was vrijwel niemand gekomen. Logisch ook, je laat toch liever niet je kind alleen in deze chaotische dag.

Voor de buitenstaander zal het wellicht opvallend zijn waarom het leger niet ingrijpt. Men zou met veel machtsvertoon systematisch elke blokkade kunnen opruimen. Ook had de regering gisteren aangekondigd dat het leger strategische kruispunten en dergelijke zou innemen om zodoende de demonstranten te beletten om hun blokkades op te richten. Het leger heeft dit niet gedaan. De demonstraties begonnen vanochtend erg vroeg, namelijk rond half vijf. Maar het zou toch niet zo zijn dat het leger zich heeft verslapen?

Om de rol van het leger beter te begrijpen moeten we terug in de geschiedenis, en wel naar de jaren 50. In die tijd was een zekere Fouad Chehab de opperbevelhebber van het leger. Toen er in 1952 een opstand uitbrak waarin het aftreden van de president werd geëist, verzocht de toenmalige president Bechara Khoury aan Chehab om met harde hand de demonstranten zou aanpakken. Echter, Chehab weigerde dit omdat hij het niet zijn taak vond om politici te helpen andere politici te onderdrukken. Het leger dient juist het gehele land te dienen en niet het eenzijdige belang van deze of gene. Aangezien dit belang vaak verdeeld is, dient het leger zich neutraal op te stellen. Kijk bijvoorbeeld nu naar de toestanden rondom het VN Tribunaal om de schuldigen aan de moord op Hariri te veroordelen: de regering wil graag dit VN Tribunaal terwijl de president het juist niet wil. Welke zijde moet je dan kiezen als legerleiding: de president of de regering?

Dit was opmerkelijk omdat daarmee een maronitische opperbevelhebber een direct bevel van de maronitische president negeerde ten gunste van de moslim oppositie. De geschiedenis zou zich nog een aantal keren herhalen met als meest recente voorbeeld het verzoek van president Lahoud om de demonstratie tegen hem op 14 maart 2005 te verbieden. Het leger greep echter niet in en daarmee werd deze demonstratie tot de grootste uit de Libanese geschiedenis met ruim één miljoen deelnemers. Wellicht dat vandaag ook kan worden bijgeschreven, want opnieuw weigert de opperbevelhebber gehoor te geven aan de wens van de premier om de blokkades aan te pakken.

Historici zijn overigens verdeeld over de vraag of de neutrale gedragslijn van het leger altijd goed heeft uitgepakt. In de genoemde voorbeelden liep het goed af, maar wat te denken van de Libanese burgeroorlog van 1975-1990? Indertijd greep het leger ook niet in, beducht als men was om de neutraliteit te bewaren. Ook was men bang dat het leger eveneens uit elkaar zou vallen volgens religieuze scheidslijnen. Op zich is deze voorzichtige houding prima te begrijpen, maar daar wordt tegenin gebracht dat het leger wellicht de burgeroorlog in de kiem had kunnen smoren door juist wel hard op te treden in april 1975 toen de eerste schermutselingen uitbraken.

De toekomst zal moeten uitwijzen of we opnieuw aan het begin van een burgeroorlog staan of dat het met een sisser zal aflopen. Voor beide kanten valt veel te zeggen. Ook zal in de toekomst duidelijk worden of de neutrale rol van het leger nu opnieuw een verstandige zet is geweest.

Laatste update: het leger is toch aan het ingrijpen en heeft inmiddels één belangrijke route weer opengemaakt.

Toespraak van Michel Aoun

2007-01-22T10:52:00.000+02:00

Bij deze een deel van de toespraak die Michel Aoun gisteren gaf ter voorbereiding op de demonstraties die voor morgen gepland staan. Het geeft een beeld van wat de oppositie denkt en wat men wil bereiken.

Today is a decisive moment that we meet with a smile and with a heart full of peace and my message goes for all the Lebanese people, those who support us and those who oppose us.
I would like to reply to a comment made by Samir Geagea by asking him to read thoroughly the apostolic exhortation issued by Pope John Paul II and mainly parts with the following titles: “the Islamic-Christian dialogue, living together and solidarity, building society, and peace and reconciliation.”
Remember who you are and who you represent. You are the ones who have fought on your own a 15-year struggle to safeguard Lebanon’s freedom, independence and sovereignty. And those who are in power today are the same ones who oppressed you back then.
From now on, we will not allow any previous, current and past collaborator in Lebanon to accuse us of foreign allegiances.
The current state and its power are built on a big lie and the promise of the “Beirut Spring” that late Prime Minister Rafic Hariri promised us in 1992 was never accomplished and
will never be accomplished by those people who actually burned “Beirut Spring” instead of making it happen.
We cannot entrust those people with any reform plan when the reform plan does not include the fight against corruption. The current plan only benefits creditor banks and does not do any good for the people and the productive sectors that need to be enhanced.

Corruption has plagued the very foundations and structure of the state and any economic plan will be a failure in the absence of an anti-corruption campaign. This is why it is mandatory to have a financial auditing of the state finances.

I call on the schools and universities to participate in the general strike because parents will eventually reach a point where they can no longer afford to put their children through schools and colleges.

The building of the state also starts with a new electoral law that guarantees true representation of the people because the current electoral law sapped the foundations of democracy, represented by parliament.

The resignation of the Shiite ministers from the government made the latter lose its legitimacy and foreign support granted to the Siniora government will not give it any legitimacy.

I am afraid Lebanon is being sold by bits and pieces.

We fully support an international tribunal in the Hariri assassination but when major countries do not cooperate with the international investigation, we wonder about the true intentions of such a move.

All those in power now will have a bad end because lies cannot last and corruption cannot prevail.

Today is the chance to hold those people accountable for their deeds. The truth is that they never cared for the needs of the people but only for their own interests.

I told you in an address in 1997 that “Harirism”, which represents the political and economic pattern implemented since 1992, is a hanging cord that will swing you until you die. And it is swinging you now. That is why I call on you to participate in the strike and be part of the change.

Tuesday will be the first step in building a state where freedom, security and prosperity for all will prevail.

Laatste artikel van Michael Young

2007-01-19T09:11:00.000+02:00

The speaker outcast - or just disarmed?
By Michael Young
Thursday, January 18, 2007

Spare a sardonic thought for Parliament Speaker Nabih Berri. Only last
summer he was being feted by March 14 for having helped the Cabinet majority
railroad Hizbullah into approving a Lebanese Army deployment to South
Lebanon and endorsing Security Council Resolution 1701; now they're
depicting him as the scoundrel of the moment, increasingly marginalized for
failing to hold a parliamentary session to approve the mixed tribunal in the
Hariri assassination. Oh when that trapdoor opens.

Berri has done himself few favors in recent months. He alienated Hizbullah
and its secretary general, Sayyed Hassan Nasrallah, during the summer war,
but also when he seemed to be trying to open an independent line to Iran
last November. As you might recall, he had just wrapped up a series of
national dialogue sessions and flew to Tehran for a conference. While he was
there the Shiite ministers resigned. Berri initially declared that the
government remained constitutional, but then abruptly backtracked - under
Iranian pressure, some speculated. This angered the majority, and in a
matter of days the speaker was sitting atop the detritus of a failed
dialogue that he had sponsored, with Hizbullah and March 14 united on a
single thing: that it did no good to trust Nabih Berri.

For a time, after the opposition descended on Downtown Beirut in protest, it
looked like Berri might devise a new role for himself. Who else could play
middleman to help break the deadlock? That was too optimistic a reading of
the speaker's capacities. By then, Hizbullah was unwilling to grant him any
of the leeway it had during the July-August conflict. The majority,
meanwhile, was still only interested in seeing whether Berri would summon
Parliament to vote in favor of the Hariri tribunal. Caught in a vise, the
speaker discerned a faint ray of hope in the Arab League proposal peddled by
Secretary General Amr Moussa. And what did the normally cunning Berri do? He
tied a rope around his neck and leapt.

Moussa sought to promote a package deal that, among other things, would have
formed a new government with 19 ministers from the majority, 10 from the
opposition, and one independent. The idea was to prevent the majority from
imposing its writ by a two-thirds vote, while denying the opposition veto
power. The majority also agreed to the creation of a committee of judges to
discuss amendments to the draft tribunal proposal. Berri, not wanting to
oversee a vote in Parliament on the tribunal, set a condition for his
acceptance: that the amended draft be returned to the new government for
approval. This effectively denied the majority a means to pass a proposal
with which the opposition disagreed. Suddenly, Berri became enemy number-one
for March 14, but also angered Moussa and his patrons in Cairo and Riyadh.

That wasn't all. In the period between Christmas and New Year, Berri came up
with a plan of his own to resolve the crisis, one that proved to be dead on
arrival. Walid Jumblatt dismissed it as "the latest merchandise," and Moussa
saw the scheme as an underhanded effort to supplant his own ideas. The Arab
League secretary general reacted by indefinitely delaying his return to
Beirut. It was no coincidence that last Monday the Kuwaiti newspaper
As-Siyassa, citing an adviser to Siniora, spoke of the possibility of Saudi
Arabia's hosting a reconciliation conference on Lebanon, at which Berri
would not be invited. The likelihood of that happening is negligible; after
all, Berri represents Parliament. Still, the leak was designed to warn that
the speaker may become irrelevant.

Berri is a target because the majority views him as the weakest link in
Syria's effort to derail parliamentary approval of the Hariri tribunal.
March 14 politicians will admit he has been threatened - but everyone has,
they promptly add. That Berri remains Syria's man is hardly
surprising for anyone who has followed his decades-long political
gymnastics. But more disturbing for the speaker, Saudi Arabia and Egypt
apparently regard this as a problem when dealing with him. The Saudis are
said to oppose bringing Syria into any discussion of Lebanon. If that's
true, then Berri did himself few favors by telling As-Safir on Saturday,
after meeting with Saudi Ambassador Abdel-Aziz Khoja, that "any efforts
exerted to bring about a breakthrough in Saudi-Syrian relations will speed
up the opportunities for a resolution in Lebanon, before it is too late."

This kind of talk, particularly Berri's recent statement that Lebanon is "a
time-bomb preparing to explode," is open to various interpretations. Some
see the comments as a threat; others, more benignly, assume the speaker is
playing up a sense of impending doom to pave the way for his return as
mediator. The visit by Amal representatives to the Phalange headquarters on
Tuesday lends credence to the latter view. But Berri, like Nasrallah, is
paying a heavy price for his alliance with Syria, and more specifically for
Syria's refusal to grant its Lebanese comrades any latitude to negotiate
what, for the Assad regime, could be a less dangerous tribunal framework.

Difficult times lie ahead for Berri. The parliamentary majority has already
signed a petition asking President Emile Lahoud to open an extraordinary
session of Parliament. The decision is binding on Lahoud, but Berri has yet
to transmit the request to Baabda. If the speaker gets over this hurdle, in
late March he must convene the first regular session of Parliament for 2007.
If a parliamentarian formally asks that the tribunal law be dealt with as
"fast-track" legislation, Berri, at least according to a member of the
Hariri bloc, must put it to a vote. In addition, Article 44 of the
Constitution allows the majority to hold a vote of confidence in the speaker
two years after legislative elections, in the first regular annual session.
If he loses by a two-thirds margin, Berri can be replaced.

These maneuvers are unlikely to change Berri's behavior, get the tribunal
approved, or bounce the speaker. However, they are politically embarrassing.
One thing must be dawning on Berri: It was the March 14 leadership that was
instrumental in returning him to power last year. Having lost the majority's
backing and little trusted by Hizbullah, the speaker must be wondering if
he's gone beyond his expiry date. More pertinently, Berri must sense that he
may be the latest target in a broader effort to dismantle what remains of
the Syrian order in Lebanon.

Je hoeft er de deur niet voor uit

2007-01-18T10:34:00.000+02:00

Gisteren was er een anti-overheidsdemonstratie pal voor ons huis. Lekker gemakkelijk om zo vanaf je balkon de gebeurtenissen te overzien. Overigens meteen iets rechtzetten: de demonstratie gisteren was niet door Hezbollah maar door de centrale vakbond georganiseerd. En dat was te merken aan de opkomst want die viel zwaar tegen. Het parkeerterrein voor ons appartement waar zo’n 30 auto’s op kunnen staan was driekwart vol. Al met al zal de opkomst niet ver boven de 200 zijn uitgekomen.

De veiligheidsmaatregelen waren enorm, daar niet van. De regering neemt geen enkel risico en grendelde het gebied rondom het ministerie volkomen af. Ook ons gebouw, dat hieraan grenst, was ontoegankelijk voor enkele uren. Alleen per voet kon je er nog in of uit. Dat gaf op zich wel een veilig gevoel, maar gelukkig verliep de demonstratie bijzonder rustig. Slaapverwekkend haast, ware het niet dat voorafgaand aan de demonstratie een grote truck aan kwam rijden met wel 20 levensgrote luidsprekers op het dak. En ja hoor, een uurtje voor aanvang begon de muziek al te dreunen. Eerst begon het met mooie muziek van de Libanese zangeres Magda al Roumy, maar al snel werd overgeschakeld op militaire, nationalistische liederen: stoere mannenkoren die op een soort van marsmuziek hun liefde voor Libanon, Palestina en Hezbollah betonen. Je begrijpt, geef mij de zoetgevooisde stem van Magda Al Roumy maar. (om haar muziek te downloaden kun hier terecht, gratis registratie verplicht.)

De hele demonstratie had iets knulligs over zich. Misschien dat het mijn teleurstelling was over de lage opkomst, maar het leek alsof de deelnemers ook niet echt gemotiveerd waren om er wat van te maken. Opvallend was dat al veel mensen het voor gezien hielden na de eerste toespraak. Om twee uur begon het, en amper een kwartiertje later gingen de eerste mensen al weer weg. Vreemd: waarom helemaal naar de demonstratie komen en dan weer zo snel weg?

Ook de opzet van het geheel was niet echt stimulerend. De muziek was overweldigend en veel te hard, sommige toespraken waren niet live maar waren eerder opgenomen en er was geen ruimte voor interactie met het publiek. Men stond er eerlijk gezegd wezenloos bij te kijken. En wat kon je ook doen? Door de luide muziek was het zinloos om leuzen te scanderen. Zelfs het praten met de persoon naast je was welhaast onmogelijk. En dat leidde tot passiviteit. Het is juist een lekker gevoel om met elkaar slogans te roepen. Ik herinner me nog studentendemonstraties waarop we volop met elkaar riepen “Deetman is van onderwijs, maar is hij ook van boven wijs?”. Dat was grappig, dat was gezellig en erg goed voor het wij-gevoel. Maar ja, als dit niet mogelijk is vanwege de oorverdovende muziek, dan gaat de lol er al snel af.

Uiteraard was ik druk aan het filmen, totdat er aan de deur werd geklopt. Brigitte deed open en er stonden drie rechercheurs in de gang. Twee in burger en de derde in vol ornaat. Of er een buitenlander bij haar in het appartement was? “eh ja, mijn man”, was Brigitte’s antwoord. Of ze wist dat hij aan het filmen was en dat dit ten strengste verboden is. “eh, nee” was het antwoord. Ik was inmiddels ook aan komen lopen en was al bang dat ze het bandje in beslag zouden nemen. Daar stond namelijk ook onze kerstvakantie in Nederland op. Gelukkig was dat niet nodig, maar, en toen keken ze me op hun strengst aan (zouden ze dat oefenen voor de spiegel?), ik mocht niet meer filmen vanaf het balkon!

Achteraf begreep ik wel waarom ze op me afstapten. Ik had even daarvoor namelijk de politie gefilmd die scherpschutters op de daken had staan en ook vanaf een ander balkon de demonstratie in de gaten hielden. Waarschijnlijk waren ze daar niet zo blij mee. Al met al kwam het zeer professioneel over dat men zo snel ingreep. Wel geeft het te denken over de mate van vrijheid die je hebt in Libanon, maar goed ‘freedom is not for free’, zoals de Amerikanen dat zo mooi kunnen zeggen.

De demonstratie was na amper twee uur al weer afgelopen en binnen een paar minuten hadden de demonstraten die tot het einde waren gebleven, het parkeerterrein verlaten. Een half uurtje later had de Stadsvuilnisdienst het terrein weer helemaal schoon geveegd en leek het alsof er nooit iets had plaatsgevonden.

Wat bijbleef was een gevoel van onbehagen: Het kan haast niet anders of met name de jongere demonstranten vonden het maar een zinloze, softe bedoening, deze bijeenkomst. En inderdaad, hier zal de regering geen slaap over verliezen. De leiders riskeren het risico om hun achterban van zich te vervreemden als ze op deze zachte, vriendelijke manier doorgaan. En dus ligt escalatie op de loer: hetzij van onderaf door ontevreden jongeren, hetzij van bovenaf, door de hogere echelons die ook wel aanvoelen dat ze met dergelijke demonstraties niets opschieten.

Hezbollah heeft inmiddels hardere acties aangekondigd vanaf komende zaterdag. Onduidelijk is wat men van plan is, dat moet een verrassing blijven. Maar de geruchten zijn dat men belangrijke wegen wil gaan afsluiten. De eerste reacties van de Libanezen laten zich raden: eerst was het Israël die bruggen en wegen blokkeerde, nu gaat Hezbollah het nog eens dunnetjes overdoen.

Op wintersport in Libanon

2007-01-18T09:42:00.000+02:00

Jawel, wintersport in Libanon is geen enkel probleem. Ik zag zojuist op de blog van Sietske prachtige foto's staan: http://www.sietske-in-beiroet.blogspot.com/ en dan ietsje naar beneden scrollen.

Dus doe het eens anders dit jaar: niet de Alpen maar Mount Lebanon!

Met de neus in de boter

2007-01-17T09:33:00.000+02:00

Zo, weer terug in Libanon na een lange en gezellige vakantie in Nederland. Goed om weer de familie en vrienden te zien. Was ook hoog nodig want de meesten hadden onze dochter Janine nog niet gezien, behalve dan tweemaal op TV tijdens de oorlog.

Het blijft een mooi land Nederland. Zo luister ik altijd naar Radio 1 wanneer ik aan het autorijden ben en daar komen vaak prachtige nieuwsberichten voorbij. Zoals de rechtzaak tegen de Postcode Loterij. Waar elders in de wereld gaan mensen die een loterij niet hebben gewonnen, een rechtzaak aanspannen? De mensen die in de winnende straat wonen, maar geen lot hadden, vielen buiten de boot en hebben nu enorme spijt dat ze geen lot hadden gekocht. Zoveel spijt zelfs dat ze er psychisch aan onder door gaan. De bijhorende schade gaan ze nu proberen te verhalen op de Postcode Loterij: die is immers verantwoordelijk voor het uitkeren van zúlke hoge prijzen dat de spijt rechtevenredig toeneemt. Als je buurman slechts 10 euro wint, ach, dat doet je niet zoveel. Maar een miljoen euro winnen…dat gaat knagen!

Als je het nieuws beluistert in Nederland zou je haast gaan denken dat er alleen maar ongelukkige en zielige mensen wonen. Het is op zulke momenten goed te bedenken dat het altijd nóg erger kan…zoals hier in Libanon.

De afgelopen weken heeft Hezbollah demonstraties georganiseerd rondom ministeries en staatsbedrijven om zodoende de regering te dwingen haar economische hervormingsplannen aan te passen. Deze plannen zijn opgesteld met het oog op de aanstaande donorconferentie Parijs 3 (ook wel Beiroet 1) genaamd. Op deze conferentie hoopt Libanon veel geld binnen te halen om de economie te ondersteunen. In ruil voor financiële steun stellen de donorlanden wel de eis dat de regering maatregelen neemt om de hulp zo goed mogelijk te laten werken. Logisch ook: ze willen hun goede geld niet in een eindeloze put gooien.

Dus heeft de regering een hervormingspakket opgesteld dat gerust ingrijpend mag worden genoemd. De telefoonsector en het elektriciteitsbedrijf worden geprivatiseerd, de Libanese AOW wordt beperkt en de BTW neemt met 2% tot 12%, een toename derhalve van maar liefst 20 procent.

Hezbollah ziet deze plannen niet zitten en heeft sowieso een probleem met de huidige regering die ze als ongrondwettelijk beschouwd, dus men heeft acties aangekondigd in samenwerking met de vakbondcentrale. Dat laatste is overigens interessant want de voorzitter van deze centrale was indertijd nog aangesteld onder invloed van Syrië. Inmiddels zijn veel voorzitters van de aangesloten bonden benoemd nadat Syrië vertrokken was en zijn derhalve anti-Syrië en pro-regering. Dit heeft tot gevolg dat de centrale vakbond een andere koers aan het varen is dan het merendeel van de aangesloten leden. Het is maar de vraag of de vakbondcentrale de boel bij elkaar kan houden met een voorzitter die beduidend radicaler is dan zijn achterban.

Een gevolg van deze verdeeldheid is dat de demonstraties tot nu toe niet veel opkomst kenden. Een paar honderd man en dat was het wel. Hezbollah leider Nasrallah heeft dan ook maandagavond op TV opgeroepen tot een grotere opkomst bij de volgende demonstraties. Het tijdstip is aangepast om meer mensen te laten deelnemen: van 11 uur ’s ochtends naar 2 uur ’s middags. Veel overheidsdiensten, banken en dergelijke werken tot één of twee uur, dus mensen hoeven nu niet hun werkdag te onderbreken, maar kunnen direct na afloop van het werk gaan demonstreren.

Vandaag staat een demonstratie gepland bij het Ministerie van Economische Zaken. Laat dat nu juist onze buren zijn. Inderdaad, met onze neus in de boter! In het vorige appartement waren we de buurman van de minister van Gezondheidszorg, nu grenst ons gebouw aan het gebouw van EZ. De demonstratie zal pal voor ons appartementengebouw gaan plaatsvinden. Hopen maar dat het rustig blijft, maar voor de zekerheid ga ik eerder naar huis. Janine hebben we niet naar het kinderdagverblijf gebracht want we willen niet dat we haar niet kunnen ophalen, mocht de demonstratie voor ons huis uit de hand lopen. Dat zal wel niet, maar je weet maar nooit.

Het was overigens haast komisch om te zien hoe gisteravond de politie voorbereidingen trof ter bescherming van het ministerie. Rond een uur of negen ’s avonds kwamen twee grote politietrucks met luidsprekers omroepen dat alle auto’s onmiddellijk van straat moesten worden gehaald. Ook het parkeerterrein tegenover het ministerie en ons moest worden ontruimd. Beide auto’s reden rondjes door de wijk alsmaar de boodschap herhalend dat iedereen die hun auto aan de straat hadden geparkeerd, deze zo snel mogelijk moest verplaatsten. Alleen…beide politietrucks reden vlak achter elkaar en beide zaten als gevolg flink door elkaar heen te schreeuwen met hun luidsprekers!

Vervolgens gingen ze de resterende auto’s bij naam noemen om zo de eigenaars uit hun huis te krijgen. Dus dat ging van “Jeep Honda REMOVE!, Yellow American Chrevolet REMOVE!, Jeep..eh…Jeep Weet-ik-Niet REMOVE!!” Ze noemen alle four-wheel drives een Jeep, dus vandaar, maar de beste agent wist niet zo snel op de naam van het model van de laatste 4x4 te komen.

Nog leuker werd het toen een wat oudere dame onze straat in kwam rijden en een parkeerplaatsje zocht. Dat trof, want er ging net een auto weg. Die man had natuurlijk de politie gehoord! Maar de keurig nette dame wist van niets en was bezig om haar auto te parkeren toen de politietruck weer de hoek om kwam. Zodra de politie zag dat er een malloot aan het parkeren was, terwijl hij al minstens een half uur de longen uit zijn lijf aan het schreeuwen was, reed hij met een noodgang op de dame af en begon haar uit te leggen dat je niet mag parkeren…via de luidspreker uiteraard dus de hele wijk kon meegenieten:

“U MAG HIER NIET PARKEREN!”…helaas was het antwoord van de vrouw onhoorbaar…

”NEE! OOK NIET VOOR 5 MINUTEN OM IETS AF TE GEVEN!!”…..

”VAN HARTE GEFELICITEERD MET DE VERJAARDAG VAN UW DOCHTER MAAR U MAG HIER NIET PARKEREN!!!”…”IK HERHAAL, U MAG HIER NIET PARKEREN” (Brigitte en ik keken elkaar aan en barstten allebei in lachen uit)

”NOU, EENS EVEN KIJKEN, U KUNT HET PROBEREN OP DE PARKEERPLAATS EEN STRAAT VERDEROP, MISSCHIEN HEBBEN ZE DAAR NOG PLAATS”….

”RUSTIG AAN MEVROUW, HET IS NIET MIJN IDEE OM DE STRAAT AF TE SLUITEN”

Terug in de gekte

2006-12-22T17:42:00.000+02:00

Gisteren teruggekomen in Beiroet na een zakenreis in Doha, de hoofdstad van Qatar. En jawel, meteen weer terug in de gekte. Om maar eens twee krantenberichten te nemen:

De politie heeft zware wapens, explosieven en ontstekers aangetroffen in de huizen van leden van de Socialistische Syrische Nationale Partij. Zoals de naam al verraadt, is dit een pro-Syrische politieke organisatie. De partijleden in wiens huizen de wapens zijn aangetroffen, zijn door de politie gearresteerd. “Een schande!”, zo klinkt het, want deze wapens waren een overblijfsel uit de beginjaren 80 toen de gewapende militaire tak van de partij druk in de weer was om Israël te bestrijden. Niemand die het gelooft natuurlijk, maar geheid dat dit weer wordt aangegrepen om de overheid van machtsmisbruik te beschuldigen. Kortom, de wereld op zijn kop.

Een ander bericht gaat over een journalist van een pro-Syrisch TV station, New TV. Hij heeft samen met cameraman en geluidsman illegaal het huis betreden van Saddiq, een belangrijke getuige in het komende VN Tribunaal aangaande de moord op Rafiq Hariri. Ook zouden ze, naast het maken van TV opnames, diverse papieren uit het appartement hebben meegenomen. “Een schande!”, zo klinkt het opnieuw, “dit is aantasting van de persvrijheid!”. Tja, het doorbreken van politiezegels en het knoeien met bewijsmateriaal moet kunnen, toch? Ook hier: de wereld op zijn kop.

Wat valt er verder voor nieuws te melden? Nou, niet zo gek veel. De secretaris-generaal van de Arabisch Liga, Amer Moussa, is druk bezig met allerlei consultaties en praat met iedereen. Een oplossing is, zoals altijd, dichtbij maar ja, sommige details moeten nog nader worden uitgewerkt. Dat kan dus nog wel even duren.

In de tussentijd zetten Hezbollah & Vrienden hun bezetting vrolijk door. Wel heeft het gisteren voor het eerst flink geregend. Maar goed, Hezbollah kennende zullen zij zich niet laten kennen door een paar stortbuien. De tenten zijn inmiddels winterklaar gemaakt, met kachels en al, dus men is er helemaal klaar voor.

Om de Libanezen een hart onder hun riem te steken, was gisteren een delegatie van Koeweitse zakenvrouwen op bezoek. Door de bezetting in het centrum heeft de middenstand veel te lijden, dus hebben de dames het aangename met het nuttige verenigd: een dagje flink shoppen om de Libanese winkeliers te helpen! Een prima initiatief en de winkeliers die met een bezoekje werden vereerd waren erg blij: in één middag de gehele weekomzet halen, kijk, dat is nog eens shoppen!

Zelf waren Brigitte en ik een keer in een winkel toen een vrouw uit Saoedi-Arabië binnenkwam, volledig gesluierd uiteraard, zelfs de ogen zag je niet. Achter haar aan kwamen drie vrouwelijke bediendes (de maids) plus een mannelijke bodyguard en het shoppen kon beginnen. Het was een luxueuze winkel met schoenen die snel naar de 400 en meer dollar gaan. Wij waren gewoon aan het rondkijken zonder te willen kopen, maar de dame uit het verboden koningrijk had duidelijk andere plannen. Ze liep al wijzend door de winkel: een paar van deze schoenen, en die, och ja, die daar ook en ja, die laarzen, waarom niet. Tot slot nog een handtas of drie en mevrouw was uitgewinkeld . Vervolgens liep ze de winkel uit, en de bodyguard kon afrekenen… ons verbaasd achterlatend.

Ze keek niet naar de prijzen, vroeg er niet eens om. Je moet weten dat veel producten in Libanese winkels niet zijn geprijsd dus het was feest voor de winkelier. Hij maakte er een mooie prijs van en de bodyguard rekende netjes met creditcard af. Vervolgens kon Brigitte niet de verleiding weerstaan om even met de winkelier te praten. “Was dit nu normaal?”, zo vroeg ze hem. “Helaas niet al te vaak”, verzuchtte de winkelier, maar, zo glunderde hij, “je hebt ook niet veel van dergelijke klanten nodig voor een goede omzet!”. Nou, dat geloofden wij graag

Helaas, momenteel is het centrum van Beiroet dus bezet door Hezbollah en is winkelend publiek een zeldzaamheid. Zowel Siniora als Hezbollah geven geen krimp toe. Het ziet er voorlopig naar uit dat de impasse niet wordt opgelost. Een mooi moment derhalve om met het gezin en de hulp naar Nederland af te reizen voor een verlate zomervakantie. Die was immers in het water gevallen door de oorlog met Israël.

Het geheim van de woestijn

2006-12-16T22:40:00.000+02:00

Vandaag opnieuw een dagtrip gemaakt in Qatar. Ditmaal naar het oosten en vervolgens rondom met de klok mee het eiland over om in Doha te eindigen. Veel kilometers gemaakt over uitgestrekte, verlaten wegen. Wat is dat toch met wegen die eindeloos rechtuit gaan en ergens achter de horizon verdwijnen? Voeg daarbij een volkomen desolaat landschap van woestenij en heel af en toe een afslag naar KB-14, of ZG-2. Zullen wel verwijzingen zijn naar gasvelden. Allemaal erg cryptisch en mysterieus. Ik vind het prachtig, om net als een moderne Old Shatterhand de prairies over te stuiven met je metalen ros. Op zoek naar wat er verder ligt dan je kunt zien en het uiteraard al weten want precies gelijk aan wat je nu al ziet.

Op de kaart had ik een leuk kustplaatsje gezien als eerste tussenstop. Voor de mensen die vertrouwd zijn in deze regionen: eerst naar Umm Bab, en dan ietsje verder naar de kust. In de auto stelde ik het me al helemaal voor: pittoresk plaatsje waar de plaatselijke visservloot net was teruggekeerd na een succesvolle nacht, vissers die de netten aan het boeten zijn op de kade, scheepsmatrozen die de dekken aan het splitsen zijn en de geruststellende blik van de restauranthouder die me complimenteert met mijn keuze van de Vis van de Dag.

Maar helaas. Geen visserdorp te zien. Wellicht dat het dorp er ook nooit was geweest, maar zelfs als het ooit heeft bestaan, is het inmiddels opgeslokt door een grootschalige gaswinninginstallatie. Het dorp is vervangen door een eindeloze rij barakken waar de gastarbeiders (ja, zo noem ik ze maar: de veelal Pakistanen en Indiërs die hier voor een habbekrats het zware werk uitvoeren waar de autochtonen van Qatar te beroerd voor zijn. Geschiedenis is een cirkel, of zoiets).

Ook was er geen enkele eetgelegenheid te vinden. De gastwerkers, zoals het nijverige handlieden betreft, spenderen hun hartverdiende riyaals niet aan luxe zaken zoals buiten de deur eten. Nee, ze koken zelf en geeft ze eens ongelijk. [terzijde: nooit geweten dat je hartverdiende met een t schrijft, de spellingscontrole verbeterde mijn oorspronkelijke ‘d’]. Goed te begrijpen maar daarbij was mijn honger natuurlijk niet geholpen.

Wat inmiddels ook een probleem begon te worden was de benzine. In een land waar het zo ongeveer gratis is, zijn er opvallend weinig pompstations te vinden buiten de hoofdstad Doha. Het zou me toch niet gebeuren dat je midden in de woestijn zonder komt te staan? Dus maar eens gevraagd waar je petrol kunt krijgen. De portier van het gastarbeiderscomplex wist me te wijzen naar een pomp dat bij een cementfabriek hoort. Maar, zo vroeg hij, heb je wel een pasje? Zonder pasje krijg je geen benzine, het is namelijk alleen bedoeld voor de werknemers van de diverse gasinstallaties en van de cementfabriek. En nee, hij wist zo een-twee-drie niet een ander benzinestation waar ik wél mijn normaal zou kunnen krijgen.

Dus ja, wat te doen? Eerst maar eens naar de cementfabriek gereden die zich een kilometer of wat verderop bevond. De bewaker bij de poort liet me binnen zonder iets te vragen, dus ik meteen doorrijden naar het pompstation. En inderdaad, de pompbediende vroeg naar mijn PIN. Hij sprak erg gebrekkig Engels en mijn Arabisch is ook bijzonder slecht. Dus om nu aan hem te gaan uitleggen dat ik geen PIN heb, maar wel graag benzine zou willen, en of het alsjeblieft mogelijk was dat hij voor deze éne keer een uitzondering zou willen maken, enzovoort…nee, bedankt. Zo zelfverzekerd als ik kon, antwoordde ik hem ‘full’ en keek vervolgens verveeld voor me uit. Hij vroeg nog eens naar mijn PIN, en weer zei ik FULL! FULL! En voegde er een welgemeende yalla! aan toe. Dit is Arabisch voor ‘vlug een beetje’ en dat werkte: ik kreeg mijn benzine.

Vervolgens wilde ik contant afrekenen, maar dat kon niet: je kon immers alleen met PIN betalen. Ik had het geld al gepast in mijn hand en gaf het aan hem. Eerst weigerde hij en klonk het opnieuw ‘PIN’. Ik schudde mijn hoofd als antwoord en gaf hem opnieuw het geld. Toen keek hij even snel om zich heen, en gelukkig, zijn collega was net even weg. ‘Thank you’, klonk het en met een brede glimlach namen we afscheid. Heeft hij ook een leuke bijverdienste.

Nu de tank weer vol zat, was het tijd om mijn weg te vervolgen. Lunch zou er helaas bij moeten inschieten, maar goed, ik had proviand meegenomen. Op de kaart had ik een leuk binnendoorweggetje gezien. Hiermee zou ik een flink stuk kunnen afsnijden en dus opgewekt de afslag genomen die me veel tijd zou gaan besparen.

Alleen, de kaart van Qatar is bijzonder vaak volkomen onjuist. In plaats van een goede, rode weg, was het nauwelijks een karrenspoor. Een veie-weg in Noorwegen is er een riante weg bij vergeleken. Maar ja, het bord zei toch echt dat dit de weg was naar Ain Al Numan, mijn bestemming. Dus dapper de weg afgereden, maar dat viel nog niet mee. De weg was niet geasfalteerd en was feitelijk een zandweg, vol met kiezelstenen, kuilen en grote, diepe sporen. Het had ook al de hele dag geregend, dus je moest oppassen om niet in de modder vast te komen zitten.

Veel verkeer kwam er ook al niet langs, dus als je autopech kreeg, dan was er niet echt een ANWB praatpaal in de buurt, keurig netjes aangegeven met gele pijltjes om de 200 meter. Opvallend was wel dat men dit goed lijkt te beseffen: ik stond even stil om wat water te drinken en een aankomende auto stopte heel attent en vroeg of alles OK was. De woestijn dwingt af dat je solidair bent, de volgende keer ben jij misschien degene met pech. In mijn geval was er niets aan de hand, maar het was een hartverwarmende ervaring.

Na ruim een half uur van hobbelen was er een nieuw probleem: de weg hield op. Er stond een groot huis en dat was letterlijk het einde van de weg. Volgens de kaart zou de weg gewoon moeten doorlopen en was ik ongeveer halverwege, maar ja, de kaart was helaas verkeerd. En dan sta je daar: een verdwaalde buitenlander in een veel te kleine auto voor dit ruige wegdek, turend op een kaart. Ik was al weer bijna omgedraaid toen de voordeur van het huis openging en er een man nieuwsgierig naar buiten stapte. Het regende flink op dat moment, dus klasse dat hij zo op mij afstapte. Ik liet me uiteraard ook niet kennen, dus ik mijn auto uit en daar stonden we dan. Hij keek meewarig naar mijn auto en je kon van zijn gezicht het ongeloof aflezen: hoe komt een buitenlander in zo’n klein autootje helemaal hier verzeild? Naast het huis stond een levensgrote Lexus terreinwagen want dat zijn meer de type auto’s die je in die gebieden ziet.

Vervolgens nodigde hij me uit om binnen te komen en bood hij me een kopje thee aan. Opnieuw, erg vriendelijk. Hier zag je de authentieke gastvrijheid van de Arabieren. De Qataren staan bekend om hun stugheid, maar daar was in deze uithoek niets van ten merken. Toen de thee op was, wilde hij me een volledige lunch voorschotelen. Helaas heb ik dat moeten afslaan omdat ik voor zonsondergang weer op asfaltwegen wilde zijn. Wel spijtig, ik had graag de lunch met hem en zijn familie willen gebruiken.

Hij probeerde me net uit te leggen hoe ik weer terug moest rijden naar de bewoonde wereld, toen Brigitte belde. Dat trof, nu kon zij even als tolk dienen. Eerst kreeg ze een stortvloed van verwijten over zich heen: hoe kan je je man in zo’n kleine auto helemaal hierheen laten rijden?? Hij had wel vast kunnen komen te zitten of zijn auto had gemakkelijk pech kunnen krijgen!! Dat ging allemaal in het Arabisch, maar ja, ik voelde de bui al hangen, dus toen ik vervolgens met Brigitte sprak, kreeg ik de volle laag, maar nu in het Engels. Ergens wel terecht, de weg was beter te berijden geweest met een 4x4.

In ieder geval, hij wist me de weg terug te vertellen: gewoon de weg terugvolgen als vanwaar je vandaan kwam. Helaas, het was niet mogelijk om verder te rijden omdat de weg domweg ophield. Alleen met een terreinwagen en een GPS kon je een poging wagen, maar ja, al hoofdschuddend adviseerde hij mij dat ik met mijn kleine speelgoedauto maar beter kon omkeren. Zo gezegd, zo gedaan en na opnieuw een half uur hobbelen (ik voel mijn onderrug nog nu ik dit schrijf) was ik weer terug waar ik de afslag eerder die dag had genomen.

De rest van de middag verliep voorspoedig. Allemaal goede wegen en zonder problemen mijn ‘ronde van Qatar’ afgemaakt. Veel eenzaamheid, veel eindeloos rechte wegen ‘afgevolgd’. Als hoofd van de Qataarse Rijkswaterstaat heb je een gemakkelijke baan: elke weg trek je zo recht mogelijk van punt A naar B. Opvallend weinig verkeer ondanks dat het weekend was.

Je moet er gevoelig voor zijn, maar ik vond het erg mooi om over deze wegen te rijden. Ergens langs de kant van de weg even uitstappen en simpelweg niets van de beschaving horen. In Nederland is dat al niet meer mogelijk: je hoort altijd wel een auto, een motor, een hond ergens. Maar hier in de woestijn is er alleen de stilte.

Het blijft me verbazen hoe het niets van de woestijn juist zoveel met je doet. Een filosoof als Hegel zal dit ongetwijfeld prima begrijpen, maar ik verbaas me er graag over. Misschien is dat wel het geheim van de woestijn: niet eens weten wat je zoekt, maar beseffen dat je het gevonden hebt.

Qatar: het paradijs voor de luie cynicus

2006-12-15T20:38:00.000+02:00

Met Siniora momenteel op bezoek in Moskou, gebeurt er weinig in Libanon. Een mooi moment derhalve om het te hebben over Qatar waar ik momenteel voor twee weken verblijf. Qatar is een klein schiereiland en verbonden met zowel Saoedi-Arabië als met de Verenigde Arabische Emiraten. Het is een zeer conservatief, islamitisch land. Alcohol bijvoorbeeld is alleen te verkrijgen in de 5-sterren hotels en is erg duur met gemiddeld al snel 7 euro voor een pilsje. Ook de lokale vrouwen lopen volledig gesluierd rond waarbij vaak ook de ogen niet te zien zijn. Daarnaast is er vrijwel geen entertainment: een enkele bioscoop, de zeldzame snookerhal en dan heb je het wel zo ongeveer gehad.

Wat ook opvalt, is de knulligheid van veel dingen. Zo klinkt het radiostation dat westerse muziek uitzendt zo ongeveer als een matige piratenzender uit de jaren 70, zijn de “night clubs” in de 5 sterren hotels meestal aftands en bijzonder deprimerend en begint het journaal met een bericht dat de premier van Qatar een gelukstelegram heeft gestuurd aan de president van Kongo wegens een nationale feestdag. Volgen nog een aantal telegrammen waarna wordt vervolgd met het echte nieuws zoals de moordaanslag op de premier van Palestina.

Wat ook opvalt is de haast treurigstemmende promotie voor de Aziatische Spelen die deze dagen hier worden gehouden. Om de haverklap wordt het radioprogramma onderbroken door een reclamespotje voor de Asian Games in Doha. Dat gebeurt op de toon van “Jazeker de Hypotheker!”, dus ergernis verzekert als je dit een paar keer per uur hoort. Dan volgt er een serieus opgelezen boodschap die meestal een cliché bevat als “De Aziatische Spelen zijn het cadeau van Qatar aan de wereld en ze vertegenwoordigen de kernwaarden van ons land: eer, deugd en doorzetting”. Erg gênant om op deze manier promotie te maken, zeker als je beseft dat dit op de popzender van het land gebeurt.

Kortom, Qatar is een paradijs voor de luie cynicus: niets dat deugt en alles is nog erger dan je al dacht.

Toch, dat verklaart niet het feit dat de economie met dubbele cijfers aan het groeien is en dat het land veel expats aantrekt. Er wordt momenteel zoveel nieuwbouw opgeleverd dat de stratenkaart van Doha bestaat uit satellietfoto’s waarvan elk half jaar een nieuwe editie wordt uitgegeven. Als dit land inderdaad de hel is, waarom dan zoveel belangstellenden die hier graag willen wonen? Heeft de cynicus inderdaad gelijk?

Ik vroeg het een Engelsman waarmee ik aan de praat raakte. ‘Ach’, klonk het laconieke antwoord, ‘er is inderdaad vrij weinig entertainment hier, maar hoe vaak ga je naar het theater in Engeland? Hier is het leven rustig, bijzonder veilig en ze betalen goed. Eén keer per jaar ga ik naar Londen met mijn familie en dan bezoeken we op zijn minst 3 tot 4 musicals. Dat is meer dan de gemiddelde Londenaar doet’.

Mist hij bepaalde dingen niet? ‘Nee, niet echt, je kunt hier alles krijgen wat je in een Engelse supermarkt ook vind. Mijn vrouw en ik hebben hier onze kennissen, onze kinderen gaan naar een goede school, dus ja .Alleen het bier zou goedkoper mogen!’

Ik denk dat veel westerse buitenlanders die hier wonen er net zo over denken. Het leven is hier lekker rustig, goed georganiseerd en nog belastingvrij ook. En voor velen zal dit genoeg zijn.

Wat mij persoonlijk bijvoorbeeld stoort is het gebrek aan persvrijheid: de Engelstalige krant hier in Doha lijkt wel een voorlichtingsfolder van de overheid. Interviews met ministers bestaan vaak uit vragen als ‘Hoe verklaart u uw enorme succes?”. Tja…

En vaak zijn de Engelstalige kranten nog het meest vrij omdat de lokale bevolking ze niet lezen, althans daar gaat de overheid vanuit. Maar ja, er zijn natuurlijk genoeg mensen die de krant alleen lezen voor het sportnieuws.

De Engelsman van zo-even gaf me nog een tip: om Qatar echt te leren kennen moet je een trip maken naar de woestijn. Zo gezegd, zo gedaan. Gelukkig heb ik een huurauto van mijn werk en is de benzine spotgoedkoop met omgerekend nog geen 25 eurocent per liter. Juist! Dus ik heb vanochtend de tank volgegooid voor een euro of 9 en ben er op uitgetrokken. Nu is de huurauto, een goedkope Hyundai sedan, niet bepaald geschikt voor de woestijn, maar de woestijn hier bestaat met name uit grind in plaats van zand. Eerst via goedverzorgde asfaltwegen naar het zuiden van Qatar afgereisd en vlak tegen de grens van de weg afgebogen.

Ik was op weg naar een binnenzee, genaamd Khodr al Zaida, en om daar te komen moet je het laatste stuk ‘off-the-road’. Volgens het boekje heb je beslist een terreinwagen nodig, maar dat is stoerdoenerij. Weliswaar was mijn huurauto ook niet echt geschikt, maar het ging toch. Flink hobbelen en proberen de weg te volgen. Dat was nog een hele klus omdat er geen weg meer was. Het enige wat je kon zien waren de sporen van andere auto’s die hier wel eens reden. Zelf heb ik in dit gebied vandaag geen één andere auto gezien, nogal eenzaam dus. Wel veel wilde kamelen (of dromedarissen, ze hadden één bult, Google het even als je het zeker wilt weten) gezien. Vaak ook waren ze zwart in plaats van bruin. Grappig was dat ze naar je toe komen als je even stopt met de auto. Net als koeien die op je af stappen als je aan de rand van een weiland gaat staan.

Helaas is het niet gelukt om de binnenzee te vinden. De tijd ontbrak om de bestemming te bereiken en ik wilde niet het risico lopen om terug te moeten hobbelen na zonsondergang. De zon gaat geniepig snel onder in het Midden-Oosten, voor je het weet is het volkomen donker, dus vandaag de tocht afgebroken en omgekeerd.

Dat was maar goed ook, want de terugweg vinden was nog een hele puzzel. Op de heenweg leek alles logisch: steeds maar rechtuit. Maar op de terugtocht bleken er nog verdraaid veel “splitsingen te zijn”. Niet in de zin van kruispunten of T-splitsingen, maar doordat de weg bestond uit andere autosporen die soms alle kanten leken op te gaan, was er toch af en toe een moment van twijfel. Gelukkig kon ik op een gegeven moment de minaret van de moskee ontwaren van het plaatsje waar de asfaltweg ophield. Het leek haast alsof men deze minaret express extra hoog had gebouwd om zo de weg te wijzen. Net zoals een kerktoren in het vlakke Friese landschap een oriëntatiepunt vormt.

Toch, het was waar: om Qatar te leren kennen moet je de woestijn in. Liefst alleen, en zeker niet met een geheel verzorgde trip naar een kampvuur met 100% authentieke Bedoeïenen en wat al niet. Nee, gewoon in je autootje, radio uit, ramen open en genieten van de stilte. De wegen zijn kaars- en kaarsrecht, gaan eindeloos de verte in en er is verder niemand. Ideaal om je geest te laten uitrazen totdat je net zo leeg van binnen bent als de omgeving om je heen. Je krijgt er een echt ‘de aarde was woest en ledig’-gevoel van. Zonder meer inspirerend.

Bij terugkomst in Doha zag je al van verre de bouwputten van nog meer appartementen en hotels…neeee!…met veel moeite de neiging onderdrukt om de auto om te draaien en de ‘vooruitgang’ in te ruilen voor de woestijn. Maar de volgende keer dat ik hier ben, neem ik zeker mijn tentje mee.

Wat losse berichten

2006-12-13T10:21:00.000+02:00

Vandaag wat losvast berichten die ik tegenkwam bij het doorspitten van ander blogs over Libanon. Zo melden veel blogs een interessante uitspraak van Siniora in een toespraak als reactie op de demonstratie van Hezbollah afgelopen zondag. Hij had het over de door Israël bezette Shebaa boerderijen. Dit is een klein stukje land dat oorspronkelijk van Syrië was, tijdens de Libanese burgeroorlog door Israël werd bezet en na de terugtrekking van Israël uit Libanon in mei 2000 niet aan Syrië werd teruggegeven. Heel handig gaf Syrië toen de Shebaa boerderijen aan Libanon waardoor Hezbollah plotsklaps weer een bestaansreden had. Immers, Hezbollah was een verzetsorganisatie tegen de Israëlische bezetting maar toen Israël zich terugtrok leek het er even op dat Hezbollah out of business zou zijn. Gelukkig voor hen kwam Syrië te hulp door ruimhartig de paar hectares aan boerderijen cadeau te geven aan Libanon.

Vanaf dat moment was Hezbollah er alles aan gelegen om de Shebaa boerderijen te bevrijden, je zou kunnen zeggen dat men zich daar vol overgave aan gingen vastklampen. Het is dan ook een belangrijke reden voor Hezbollah om te weigeren haar wapens op te geven. En dus is het weer van belang voor iemand als Siniora om de Shebaa boerderijen van Israël te krijgen want dan heeft Hezbollah een reden minder om niet te ontwapenen. En wat Hezbollah in 5 jaar niet lukte, leek Siniora wel te kunnen flikken. Hij bedacht een slimme constructie om de Shebaa boerderijen onder VN toezicht te plaatsen. Naar verluidt had Israël daar wel oren naar en ook stond Amerika hier volop achter. Men wilde na afloop van de Juli oorlog Hezbollah’s draagvlak verminderen en dacht via deze stap een belangrijk argument uit Nasrallah’s handen te kunnen slaan.

Desondanks, je zou denken dat Hezbollah daar ook enthousiast over zou zijn: het is een eerste stap in de bevrijding van de Shebaa boerderijen. Sterker, niemand in Libanon zal de VN als een bezettingsmacht aanduiden. Wie schertste echter Siniora’s verbazing? Jawel, zo vertelde hij in zijn TV toespraak afgelopen maandag: de Iranese minister van Buitenlandse Zaken die hem dringend verzocht om de Shebaa boerderijen in Israëlische handen te laten!

Dat is natuurlijk een enorme blamage voor Hezbollah. Jarenlang strijden voor bevrijding van de boerderijen en nu via Iran ineens vragen of Israël toch maar bezetter mag blijven van het gebied. Ook opvallend is dat Siniora dit tot nu toe niet had gezegd, maar dat blijkbaar nu de spanning en geprikkeldheid zo beginnen op te lopen, dat hij het niet meer voor zich kon houden.

Een ander losvast item is het huidige voorstel van de Arabische Liga waarop Hezbollah positief op heeft gereageerd. Opvallend hierbij was dat Syrië eerst haar goedkeuring verleende aan het voorstel en dat pas daarna Hezbollah instemde met het voorstel. Men had deze volgorde gemakkelijk kunnen omdraaien, dus eerst Hezbollah laten zeggen dat ze het voorstel in principe wel zien zitten en pas daarna een positief geluid uit Damascus laten horen. Dat men dit niet heeft gedaan, was een minder subtiele herinnering aan het feit dat Syrië nog steeds een belangrijke rol speelt.

Vooruit, nog een losvast punt: de positie van de soennieten. Voorheen waren de soennieten tot op zekere hoogte verdeeld. Sommigen waren voor Siniora, sommigen waren tegen. Echter, nu de oppositie zo duidelijk tot het aftreden van Siniora heeft geroepen, lijken de soennieten de gelederen te sluiten. Ook de opmerking van een sjiietische spreker tijdens de demonstratie van afgelopen zondag waarin Siniora hetzelfde lot werd toegewenst als een vermoorde soennitische Irakese (?) premier draagt niet bepaald bij tot wederzijds begrip.

“Handen af van Siniora”, zo lijkt de soennitische gemeenschap te zeggen. Opvallend was bijvoorbeeld dat afgelopen zondag naast de Hezbollah demonstratie ook een pro-regeringsdemonstratie werd georganiseerd en wel in Tripoli. Deze stad is normaal gesproken anti Siniora omdat het de geboortestad is van zowel de voormalige premier en soenniet Omar Karami als ook van christelijke oppositieleider Suleiman Franjieh (weten we het nog: de man die een week geleden de patriarch beledigde). Voeg daarbij dat Siniora uit Sidon komt en dat er van oudsher een gezonde rivaliteit bestaat tussen beide voornamelijk soennitische kuststeden.

Dat juist in Tripoli een grote pro-Siniora demonstratie werd gehouden, geeft aan dat de soennieten zich aan het verenigen zijn. Ook de belangrijke groot-mufti, de religieuze soennitische leider in Libanon, stelde in een toespraak dat het wegsturen van Siniora een rode lijn is die niet mag worden overtreden.

Het is een indicatie dat de verharding in Libanon toeneemt en een sterker sektarisch karakter begint te krijgen: sjiieten die oproepen tot het aftreden van een soenniet en “dus” reageert men daar sterk op. De christen Michel Aoun loopt het risico om tussen beide partijen te worden vermorzeld. Andere oppositiechristenen hebben dat zo langzamerhand ook in de gaten en zo ontbrak Suleiman Franjieh afgelopen zondag op de Hezbollah demonstratie en ook vooraanstaande leden van Michel Aoun’s partij schitterden door afwezigheid.

Een andere indicatie van de oplopende spanning tussen soennieten en sjiieten is de woordenstrijd tussen Siniora en Nabih Berri. Nu de laatste weigert om het parlement bijeen te roepen om de oprichting van het VN Tribunaal te bespreken, heeft Siniora hem inmiddels beschuldigd van het gijzelen van het parlement en daarmee de democratie. Vorige week nog prees Siniora Berri zo ongeveer de hemel in, maar die liefde is blijkbaar flink bekoeld.

Wij houden van Oranje

2006-12-12T12:00:00.000+02:00

Ruzie over de kleur van bloemen ruïneert een bruiloft:

http://yalibnan.com/site/archives/2006/11/orange_color_ru.php

Zahleh- A wedding celebration has ended in a fistfight between the families of the groom and the bride over orange flower decorations, Al Akhbar newspaper reported Tuesday.

It said that when the bride's parents arrived at the church in the town of Rhit in Zahleh, east of Lebanon, they were shocked to see the altar and benches decorated with orange flowers.

Orange is the symbol of Christian General Michel Aoun's Free Patriotic Movement, an ally of the pro-Syrian Hezbollah organization.

The newspaper said that the groom's father, who is a supporter of Aoun, wanted the decoration to represent the group's color code.

It said the bride's parents, who are followers of a movement that belongs to the anti-Syrian ruling majority, were angered by the daring move. The paper did not say to which group the bride's parents belonged.

It said priests worked hard to settle the dispute and church ceremonies went ahead despite the "tense climate."

However, the "greatest catastrophe" was reported at the restaurant in the nearby town of Anjar where orange flowers dominated the scene, the newspaper said.

It said the bride's parents, who hadn't overcome their first chock, refused to enter the dinner hall.

It said fruitless mediations to reconcile the two families ended in a fistfight, where insults were traded and flying chairs were showered at each other, according to Al Akhbar.

The daily said army troops stepped in to disperse the crowd.

The story ended when the groom tucked his bride in a car and sped off to escape their parents' political wrangling, it said.

De kerstman op bezoek in Libanon

2006-12-11T10:35:00.000+02:00

Ik zag zojuist onderstaand plaatje op een ander blog. Ergens heb ik het gevoel dat ik het vorig jaar ook al heb gezien, maar dat weet ik niet zeker. Geeft wel aan hoe weinig er is veranderd in de veiligheidssituatie helaas. Maar goed, het plaatje is wel weer grappig:

Toch een oplossing?

2006-12-11T10:31:00.000+02:00

Vanochtend kwam het nieuws door dat Hezbollah bereid is om te praten over het voorstel van de Arabische Liga voorzitter Amer Moussa. Zoals eerder in dit blog behandelt, is de kern van zijn voorstel het uitbreiden van de regering naar 30 zetels (24 nu), waarvan 19 naar regeringskandidaten gaan en 9 naar de oppositie. De resterende 2 zetels zouden naar neutrale kandidaten gaan. Zodoende verliest de regering haar absolute meerderheid en dat was een belangrijke eis van Hezbollah en vrienden. Een andere eis, namelijk dat Hezbollah een blokkerende stem zou krijgen, is hiermee niet ingevuld dus er blijft nog voldoende over voor de onderhandelingen. Toch, het zou een opening kunnen zijn en dat biedt hoop dat er geen gewelddadig vervolg komt van de demonstraties.

En daar zag het eerlijk gezegd wel naar uit gisteren tijdens de massademonstratie van Hezbollah & Vrienden. Zo stelde Michel Aoun (inmiddels een gewaardeerde gast op Hezbollah bijeenkomsten, zo wordt gegrapt) dat indertijd het parlement van de Oekraïne ook door het volk werd bestormd en niemand die dat afkeurde…hint…hint.

Ook gingen geruchten dat de volgende escalatie wel eens het blokkeren van het vliegveld en de haven zou kunnen zijn. Tja, je hebt Israël niet meer nodig voor blokkades, laat dat maar aan de oppositie over, zo reageerden veel Libanezen cynisch.

Maar goed, wellicht dat nu een begin van het einde is gevonden door het voorstel van Amer Moussa. Onduidelijk is waarom een dag na de grote demonstratie van gisteren er plotseling wel belangstelling bestaat voor het voorstel bij Hezbollah. Gisteren nog sprak Hezbollah van een demonstratie die desnoods maanden zou kunnen duren. Wellicht dat men inschatte dat ondanks de grote demonstratie er verdraaid weinig bereikt wordt op deze manier omdat Siniora voet bij stuk houdt. En zou Hezbollah inderdaad overgaan tot blokkades dan zullen ze nog meer steun verliezen onder de Libanese bevolking.

Toch, kun je nu zeggen dat Hezbollah eieren voor zijn geld heeft gekozen? Dat lijkt er niet op omdat het voorstel van de Arabische Liga vergaand is. Ondanks de democratische verkiezingen die ruimschoots door Hezbollah zijn verloren, krijgt men toch een bijna blokkerende minderheid. Dat is wellicht meer dan men heeft durven dromen.

Lahoud verwerpt voorstel VN Tribunaal

2006-12-10T10:11:00.000+02:00

Een beetje tegen de verwachting in heeft Lahoud officieel het regeringsvoorstel tot oprichting van het VN Tribunaal verworpen. Ook heeft hij een brief geschreven aan Annan waarin hij zijn standpunt toelicht.

“Hoezo, tegen de verwachting in? Hij was toch tegen het VN Tribunaal?”, zo hoor ik de lezer denken. Jawel, maar eerder stelde hij zich formeel op het standpunt dat hij überhaupt niet hoefde te reageren omdat het voorstel afkomstig was van een ongrondwettige regering. Waarom zou hij zich druk maken om wat Siniora doet, hij beschouwt hem immers als illegaal?!

Doordat Lahoud zich toch officieel heeft uitgesproken, impliceert hij daarmee de erkenning van Siniora’s regering. Vandaar mijn verbazing. Hij wil blijkbaar geen enkel risico lopen en is er niet bepaald gerust op dat de internationale gemeenschap Siniora ook als illegaal beschouwt. Een verstandige man die Lahoud want inderdaad, verreweg de meerderheid van de landen die er toe doen (Arabische landen, Amerika, Europa), steunen Siniora volop.

Nu moet het voorstel opnieuw in het parlement worden behandeld en met tenminste tweederde meerderheid worden aangenomen. Zodra dat gebeurt kan Lahoud de wet niet nog eens afkeuren. Maar ja, het betekent wel dat Nabih Berri een parlementszitting bijeen moet roepen en daar ziet het er voorlopig niet naar uit.

Lastig voor Berri overigens want de druk komt nu bij hem te liggen: waarom blokkeert hij het democratisch functioneren, heeft hij soms iets te verbergen? Dat zou best eens kunnen, want de Libanezen herinneren zich nog maar al te goed de mysterieuze Mr. X uit het eerste VN onderzoeksrapport in de moord op Rafiq Hariri. Deze hooggeplaatste functionaris zou in een opgenomen telefoongesprek hebben gezegd dat Hariri wat hem betreft mag sterven als een hond in de goot. Het rapport vermelde niet wie dit was, maar duidde de spreker slechts aan als Mr. X. Onmiddellijk ontstonden hierop speculaties wie deze Mr. X zou kunnen zijn. De verdenking ging indertijd uit naar Nabih Berri en dat zou zijn weerzin tegen het VN Tribunaal kunnen verklaren.

Anderzijds staat Berri ook onder grote druk van Syrië om geen parlementszitting bijeen te roepen. Syrië immers, is een van de hoofdverdachten in de moord en hebben dus ook een groot belang om de zaak te traineren.

“Demonstratie is voortzetting oorlog”

2006-12-08T15:32:00.000+02:00

Zoals verwacht hield gisteravond Hezbollah leider Nasrallah een toespraak. Hij was niet zelf in het centrum aanwezig maar deed de toespraak middels videoverbinding. Het was een stevige toespraak, zeer stevig zelfs. Het zal passen in de strategie om zijn aanhangers enthousiast te houden voor de demonstraties en verder acties, ondanks dat er voorlopig feitelijk niets is bereikt.

Het meest opvallende was wel dat hij de demonstratie in downtown zag als een voortzetting van de oorlog met Israël. Hij motiveerde dit met het beschuldigen van Siniora en de zijnen als pro-Israël en dus is de strijd tegen een vriend van de vijand feitelijk een strijd tegen de vijand zelf. Siniora en de mensen om hem heen zouden aan Amerika hebben gevraagd of Israël alsjeblieft een oorlog kon beginnen om zodoende Hezbollah uit te schakelen. Ook zou Siniora het leger opdracht hebben gegeven om wapentransporten die bestemd waren voor Hezbollah, tegen te houden. “Welke premier houdt verzetwapens tegen in tijden van oorlog?”, zo vroeg Nasrallah zich gisteravond af.

Door de demonstratie in het centrum van Beiroet te vergelijken met het bestrijden van aartsvijand Israël, stelt hij Siniora wel in een zeer kwaad daglicht. Immers, de joodse staat is bijzonder gehaat in de Arabische wereld en sympathie met de joden is iets waarvan je liever niet wordt beschuldigd als Arabier. Ook is het linken naar de oorlog een verdere escalatie. Eerst was het nog het vreedzaam gebruik maken van het democratische recht tot demonstratie, nu is het verworden tot een oorlog tegen de zionistische vijand. Dat is me nogal een verheftiging!

En, evenals de oorlog met Israël geen einde kent, gaat de demonstratie in het centrum onverminderd voort. Nasrallah merkte op dat hij de Ronde Tafel gesprekken een tijdsverspilling vond omdat daar niets concreets uit is gekomen. Tja, wat is concreet? De gesprekken hebben wel opgeleverd dat de regering de grenzen met Syrië zou gaan afbakenen, wederzijds ambassades zou opzetten en dat alle gewapende groepen hun wapens zouden moeten opgeven, met uitzondering van Hezbollah. Nasrallah stemde hier indertijd mee in, maar lijkt dit nu weer terug te trekken.

Verder suggereerde Nasrallah dat Hezbollah en vrienden wellicht een eigen regering gaan oprichten die vervolgens vervroegde verkiezingen zal gaan uitschrijven. Dat klinkt haast als een herhaling van de situatie aan het einde van de burgeroorlog toen er ook twee regeringen waren. Erg dreigend om juist voorbeelden van de burgeroorlog erbij te halen, dat geeft direct een bepaalde stemming.

Ook ging Nasrallah in op de angst die leeft onder de bevolking dat Hezbollah haar wapens zou kunnen gaan gebruiken tegen Libanon. Hij sprak hierover geruststellende woorden dat Hezbollah nooit haar wapens tegen de Libanezen zou gebruiken. Eerder stelde hij dat Hezbollah alleen haar wapens in het belang van Libanon zou gebruiken, maar dat laat meer ruimte voor interpretatie, want ja, wie bepaalt wat ‘het belang van Libanon’ precies is? Gisteren was Nasrallah echter glashelder: er wordt niet tegen Libanezen gevochten.

Tevens verwelkomde hij de toespraak van de Maronitische patriarch waarin deze stelde dat er snel een nieuwe president moet worden benoemd gevolgd door landelijke verkiezingen. Het lijkt erop dat het laatste uur van Lahoud heeft geslagen als zowel Aoun als Hezbollah hun steun voor hem intrekken.

In een eerste reactie gisteren ontkende Siniora ten stelligste dat hij of iemand anders van zijn kamp aan Amerika zou hebben gevraagd om Israël Libanon te laten aanvallen. Ook ontkende hij het leger opdracht te hebben gegeven om wapentransporten te onderscheppen. Hij daagde Nasrallah uit om met bewijzen te komen in plaats van met lege woorden.

Vandaag gaf Siniora een uitgebreidere toelichting waarin hij Nasrallah beschuldigde van het hebben van een claim op de waarheid. “Wie geeft Nasrallah het recht om eenzijdig te bepalen wat goed is en wat slecht”, zo klonk het vanmiddag. Ook verbaasde Siniora zich over de stelligheid waarmee Nasrallah er van uitgaat dat nieuwe verkiezingen door pro-Syrische partijen zouden worden gewonnen. “Is hij soms een waarzegger of speculant? ”, merkte Siniora op. En dan moet je weten dat waarzeggerij en speculatie in de islam ten strengste is verboden.

Hij ging nog een stap verder en stelde dat Nasrallah zich zo langzamerhand als een god ging gedragen die willekeurig kan bepalen wat er moet gebeuren en hoe mensen zich moeten gedragen. Alleen naar de echte God wil Siniora luisteren, niet naar personen die claimen van Gods partij te zijn, een verwijzing naar ‘Hezbollah’ wat ‘partij van God’ betekent in het Arabisch. Veel mensen storen zich aan deze naam omdat deze als aanmatigend wordt beschouwd.

Tenslotte beschuldigde Siniora Hezbollah ervan een staatsgreep te willen plegen middels het platleggen van zowel het parlement als het gehele land. Democratie, zo stelde hij, vind plaats in goed overleg in het parlement, niet via de dreiging van de straat. Siniora presenteert zich als de redelijkheid zelve: zijn deur staat altijd open en via goed overleg moet Libanon uit deze situatie proberen te komen. Je kon het ook zien in de toon van de toespraken: Nasrallah’s toespraak gisteren was rauw en schreeuwerig, terwijl Siniora’s toespraak beschaafd voortkabbelde. Ook wel begrijpelijk gezien de setting: om een mensenmassa toe te spreken zoals Nasrallah deed, moet je het wel op een emotionele manier doen. Siniora, daarentegen, gaf een toespraak in het regeringsgebouw voor slechts een kleine groep mensen.

Hoe nu verder? Een standaardvraag inmiddels en het antwoord is al even standaard: geen flauw idee.

Vanaf morgen ben ik voor mijn werk 12 dagen in Doha, de hoofdstad van Katar. De Lonely Planet reisgids omschrijft deze stad als the dullest place on earth. Precies wat ik nodig heb na de gekte van Libanon. Wel maak ik me zorgen over Brigitte en Janine. Anderzijds is het voor Brigitte een zorg minder dat manlief veilig in Katar zit. Maar hopen dat het nog even rustig blijft in Libanon.

Artikel van Michael Young over Hezbollah

2006-12-07T19:16:00.000+02:00

Hizbullah has overplayed its hand

By Michael Young Daily Star staff Thursday, December 07, 2006

In the broad details, there are striking similarities between the communist takeover in Czechoslovakia in 1948 and what is occurring in Lebanon today; between the "coup of Prague" and the "coup of Beirut," which Hizbullah and its comrades are presently sweating to implement.

As in Lebanon, the Czechoslovak communists benefited from a Cabinet crisis to kick off massive street protests. They controlled the government and the security ministries, and chose to act because they were expecting to lose ground in upcoming parliamentary elections. The communists had to strike quickly at a time when their external patron, the Soviet Union, was entering into a confrontation with the West. Indeed, Moscow had forced the Czech government to reverse its initial acceptance of Western aid under the Marshall Plan, fearing this would take Prague out of its orbit and offer more legitimacy to non-communist forces.

In Lebanon, too, Hizbullah is being pressed by its external patrons, Iran and Syria, to overthrow a system they fear losing. Syria seeks to reimpose its hegemony over Lebanon, and its priority is to undermine the tribunal dealing with the Hariri assassination. Iran, for its part, doesn't like the fact that United Nations Security Council 1701 is stifling Hizbullah along the Israeli border. Hizbullah may not control security ministries as the communists did in Czechoslovakia, but it has influential allies in the military, and its militia is more powerful than the army. It may not fear losing elections, but its setbacks in the July-August war, particularly the destruction visited on Shiites, obliged it to mobilize its supporters against the government so they would not turn their anger against the party. Like the Czech communists, Hizbullah is using both institutions and the street to seize power. It has also succeeded, like the communists did with the socialists in Czechoslovakia, in neutralizing a key actor whose opposition could have decisively damaged their ambitions: the Aounist movement.

Hizbullah's strategy is now clear, its repercussions dangerous. The party is pushing Lebanon into a protracted vacuum, in which low-level violence and economic debilitation become the norm. Hizbullah is calculating that its adversaries will crack first, because they have more at stake than do poor Shiites when it comes to the country's financial and commercial health. Its leaders know the powerful symbolism associated with dispatching thousands of destitute people into the plush downtown area, which best symbolizes that financial and commercial health - the jewel in late Prime Minister Rafik Hariri's reconstruction crown.

Hizbullah's reckoning is profoundly cynical. Its manipulation of the alleged Shiite ability to withstand more hardship than other Lebanese shows disdain for Shiite aspirations. The fact that everyone will lose out after an economic meltdown, which is coming, seems obvious. But that Hizbullah should take it as a sign of strength that Shiites would lose relatively less because of their poverty is abhorrent. The party has nonetheless made clear to its interlocutors that it will not give up on Syria and Iran. Hence the perilous path it is pursuing, along with Syria's satellites and the futile Michel Aoun as water carriers.

The ideal Syrian and Iranian scheme looks like this. Syria's condition to allow a return to stability is that the March 14 majority agree to give up on the Hariri tribunal. Once that happens, Emile Lahoud's presence would no longer be as essential, so there might be room for a presidential election. The winning candidate would be neither from March 8 nor March 14. And it would not be Michel Aoun, whom Syria and Hizbullah don't trust, even as they ransack his vanity. The likely victor could be someone like Riyad Salameh, the Central Bank governor, or the army commander, General Michel Suleiman, who can play both sides. At the same time, a new government would be formed in such a way as to grant the opposition veto power, if not more. The Iranian and Syrian goal would be to have in hand the means to block any Lebanese effort to consolidate Resolution 1701 through further normalization of the situation in South Lebanon. This would be the culmination of a downward spiral for anti-Syrian forces, and with Hizbullah as their enforcer, Syria and Iran could systematically dismantle the remaining outposts of Lebanese autonomy.

Things won't be so simple, however. Hizbullah is straight-jacketed by two Syrian demands - no Hariri tribunal and no bargaining on Lahoud's removal - and Sayyed Hassan Nasrallah cannot indefinitely bat away package deals to resolve the government crisis, particularly if this heightens Sunni-Shiite animosity. Besides, Syrian haste on the tribunal is pushing the party into a very damaging altercation with the rest of Lebanese society, and potentially the Sunni Arab world, which Iran cannot be happy with. The party knows it will soon have to prove that it backs the tribunal. It can also see that the situation in South Lebanon is improving, following Israel's agreement in principle to pull out of the Lebanese side of Ghajar. Stability is returning to the border area under the eyes of the international community, thanks to a plan the Siniora government helped shape. That is why Hizbullah, Syria and Iran regard the government and the expanded United Nations Interim Force in Lebanon as threats. It is perhaps no coincidence that the tension in Beirut is forcing the army to redeploy units away from areas where they had moved under Resolution 1701.

The Syrian and Iranian project can be derailed by a combination of other scenarios as well: Sectarian tension increases to the extent that President Bashar Assad's regime is threatened by a violent Sunni backlash from Lebanon, and perhaps Iraq; the international community, notably Israel, decides it cannot accept a return to the status quo ante in South Lebanon; and Lebanese leaders in danger of physical or political elimination because of a Syrian return - principally Walid Jumblatt, Saad Hariri, and Samir Geagea - pursue a bitter, existential fight, preventing Hizbullah from controlling the situation on behalf of Damascus and Tehran. The implacable theorems of Lebanon's formula of national coexistence have demolished far more powerful forces than Hizbullah.

Another flaw in Syrian and Iranian reasoning is hubris. Despite the tactical parallels in the staging of a coup, Lebanon is no Czechoslovakia. Tehran, Damascus, and Hizbullah imagine the country can be conquered, with Hizbullah somehow emerging on top. Only the fundamentally intolerant can fall for such a tidy, straightforward conceit. But that's not really how things work in Lebanon's confessional disorder. We may be in the throes of a faltering coup, but the ultimate challenge is to avoid being inadvertently manhandled by Hizbullah into a war nobody wants.

Toenemende spanning in Beiroet

2006-12-07T15:02:00.000+02:00

Ondanks een bezoek van de secretaris-generaal Amer Moussa van de Arabische Liga aan Libanon de afgelopen dagen en zijn geruststellende woorden dat een oplossing mogelijkerwijs dichtbij is, lijkt de werkelijkheid toch anders. De retoriek neemt toe en de uitspraken worden steeds krasser.

Even het rijtje af:

Michel Aoun: Hij zei dat de regering in een coma zal worden gebracht als ze blijft volharden in het negeren van de oppositie. Hij bedoelde daarmee dat het werken van de regering onmogelijk zal worden gemaakt. Formeel gezien is dat nu eigenlijk al het geval omdat er geen parlementszittingen zijn aangezien de parlementsvoorzitter Berri de regering ongrondwettelijk heeft verklaard. Maar ja, dat klinkt natuurlijk niet stoer genoeg.

Aoun zei nog iets interessants, namelijk dat wat hem betreft vroegtijdige presidentsverkiezingen bespreekbaar zijn. Dat is de eerste keer dat hij dit zegt want voorheen steunde hij onverkort Lahoud’s aanblijven. Nu kan je dit op twee manieren uitleggen. Positief: Aoun heeft altijd het ambt van de president hoog gehouden. Hij vindt dan ook niet dat je de president zomaar kunt afzetten, daarmee wordt het respect van het presidentsschap aangetast. Zeker omdat hij zelf ambities heeft om president te worden, wil hij de waardigheid hooghouden.

Libanon zou Libanon niet zijn als er ook een negatieve uitleg mogelijk is: Voorheen was Aoun voor het aanblijven van Lahoud omdat Aoun bij voortijdige presidentsverkiezingen toch geen kans zou hebben gemaakt. Aangezien de president voor 6 jaar wordt gekozen, heeft hij liever dat Lahoud aanblijft omdat hij per november 2007 vertrekt. Mocht Lahoud wel opstappen en Aoun wint de verkiezingen niet, dan moet hij 6 jaar wachten op een hernieuwde kans. Gezien zijn leeftijd van 70 jaar is dat haast geen reële optie.

Sfeir Boutros Nasrallah (de patriarch van de Maronitische Kerk): Hij heeft gisteren Lahoud opgeroepen om te vertrekken in duidelijke bewoordingen terwijl voorheen de kerk zich in meer versluierde termen uitliet. Ook heeft de patriarch de regering en met name parlementsvoorzitter Nabih Berri opgeroepen een Verzoeningsregering te vormen. Deze term is significant omdat de patriarch hiermee afwijkt van de oproep van Hezbollah die oproept tot een Eenheidsregering. Je ziet, politiek in Libanon is soms millimeter werk.

De duidelijke oproep tot het voortijdig aftreden van Lahoud is opmerkelijk omdat daarmee de positie van de Maronieten feitelijk wordt aangetast, zo merken diverse Libanezen op. Het geeft ook aan dat de sfeer aan beide kanten grimmiger wordt. Normaal gesproken laat de kerk zich altijd uit in bedekte bewoordingen, ditmaal heeft men zich juist zeer helder uitgesproken.

Ook opvallend is dat Aoun in reactie op de woorden van de patriarch zei te kunnen leven met het voortijdige aftreden van Lahoud. Wellicht dat dit een verzoeningspoging is van Aoun omdat de laatste tijd er wel erg veel spanning tussen de patriarch en Aoun (ook Maroniet) bestond.

Nabih Berri: Hij stelde dat er geen sprake van was dat de demonstratie op korte termijn zouden ophouden. Ook wees hij, namens de oppositie, het voorstel van Amer Moussa van de hand. Dit compromis stelde voor om het aantal kabinetszetels uit te breiden naar 30, waarbij het kamp van Siniora 19 zetels krijgt en de oppositie 9. De resterende twee zetels zouden aan neutrale ministers worden toegewezen.

Dit is een vergaand voorstel want hiermee zou de regering haar absolute meerderheid opgeven. Immers, nu hebben de ministers in het Siniora kamp een meerderheid van meer dan twee derde. Hierdoor kan men alle besluiten nemen die men wil, zelfs de president kan worden overruled. En dit is juist het grote punt van kritiek van de oppositie. Het voorstel van Moussa zou ertoe leiden dat de meerderheid niet zonder meer haar wil kan doordrukken omdat de twee onafhankelijke ministers roet in het eten zouden kunnen gooien.

Maar de oppositie heeft het voorstel verworpen want het gaat hen niet ver genoeg. Men wil een onverkort vetorecht in de regering anders is men bang dat ze nog steeds buiten spel kunnen komen te staan.

Hezbollah: De demonstraties tot nu toe zijn slechts de eerste stap in het escalatietraject. Zondag zal opnieuw een massademonstratie worden gehouden waarna de druk op de regering wordt opgevoerd. Ook heeft Hezbollah leider Nasrallah aangekondigd een toespraak te geven vanavond in het centrum van Beiroet. Men lijkt er alles aan te willen doen om de demonstratie van komende zondag tot een succes te maken.

Siniora: Hij roept op tot een hervatting van de Ronde Tafel Dialoog die eerder dit jaar werd opgezet en stelt dat de weg van geweld een doodlopende weg is. Alleen overleg kan Libanon helpen uit de impasse te komen. Evenals de patriarch roept hij Nabih Berri op om initiatieven te ontplooien om de tegenstellingen te overbruggen.

Hij heeft Nasrallah persoonlijk opgeroepen om verantwoording te nemen voor de demonstratie en het bijgaande geweld (alhoewel het de afgelopen dagen relatief rustig is gebleven). Siniora blijft vasthouden aan zijn eerdere standpunt dat alleen het parlement de regering naar huis kan sturen en dat straatprotesten deze macht niet moeten hebben. Feitelijk doet hij geen handreikingen aan de oppositie en wellicht daardoor worden de acties vanaf zondag verscherpt.

En nog een begrafenis

2006-12-05T21:56:00.000+02:00

Vandaag werd het eerste dodelijke slachtoffer begraven van de recente onrusten in Beiroet. Tijdens een grootschalige vechtpartij in een buitenwijk van Beiroet kwam een jongeman door schoten om het leven. Hij maakte onderdeel van een sjiietische groep jongeren die al vernielend door een soennitische wijk trokken. Normaal zouden dit soort vandalen met de nek worden aangekeken. Zo niet in Libanon. Het slachtoffer is direct tot martelaar uitgeroepen door Hezbollah en heeft een bijpassende begrafenis gekregen met vel bezoekers.

Ook werd gisteren zijn lichamelijk overschot triomfantelijk haast door het tentenkamp in het centrum van Beiroet gedragen. Ergens moeilijk te verteren dat een dergelijke jongen gelijk wordt gesteld met andere martelaren die hun leven hebben gegeven in het daadwerkelijk verdedigen van Libanon en niet door het in de brand steken van Soennitische winkels.

Anderzijds zegt de oppositie dat de overheid juist bezig is met een intimidatieactie en dat de dood de overheid juist goed uitkomt: om de demonstranten angstig te maken. De jongen zou onschuldig zijn en door overheidsprovocateurs te zijn doodgeschoten. Het is vaak erg lastig om achter de waarheid te komen.

Maar goed, de emoties zijn hoogopgelopen en de dood van deze jongen werd aangegrepen als protest tegen de overheid die vanzelfsprekend verantwoordelijk wordt gehouden. Siniora had hem immers moeten beschermen. Nog een geluk voor Siniora (en ongetwijfeld een teleurstelling voor Hezbollah) dat de jongeman door een andere burger is doodgeschoten en niet door politie of leger.

Elke nacht vinden inmiddels rellen plaats die vaak een gewelddadig karakter hebben met geweerschoten over en weer. Jammer dat een op zich vreedzame protestactie van Hezbollah in het centrum van Beiroet zo’n negatieve uitwerking heeft in de buitenwijken. De politie en het leger doen er alles aan om de diverse groeperingen uit elkaar te houden, maar dat lukt natuurlijk niet altijd. Het zijn met name soennieten die het aan de vuist hebben met sjiieten. De christenen blijven vooralsnog buiten schot.

In een televisietoespraak heeft Siniora een oproep gedaan aan Hezbollah om de zinloze weg van het geweld te verlaten. Ook riep hij Nasrallah op om het krediet dat Hezbollah heeft opgebouwd in het zuiden van Libanon niet te verspelen in Beiroet. Mooie woorden, maar of ze worden gehoord moet nog blijken.

Zelfs een begrafenis is politiek

2006-12-05T21:37:00.000+02:00

Gisteren kregen we het bericht dat de moeder van Brigitte’s oom is overleden en dat vandaag de begrafenis zou zijn in Qartaba, ons bergdorp. Zo gaat dat in Libanon: de begrafenis is hooguit een dag later, officieel zelfs op dezelfde dag als het overlijden voor het middaguur plaatsvindt, en de nabestaanden worden geacht alles te laten vallen en per direct naar de ceremonie te gaan. Gelukkig heeft men alle begrip voor dergelijke urgentie, dus is het geen enkel probleem om afspraken af te zeggen die voor vandaag gepland stonden. Je hoeft het woord begrafenis maar te noemen of het is al goed.

Ik neem aan dat de oorspronkelijke reden voor zo’n snelle begrafenis het klimaat is. In een warm land als Libanon blijft een stoffelijk overschot niet lang vers. Natuurlijk is dat inmiddels achterhaald omdat er voldoende koelmogelijkheden zijn, maar ja, zo gaat dat met tradities, dat blijft hangen. Ook zal het een teken van respect zijn om de overledene zo snel mogelijk zijn of haar definitieve plaats te geven. Een stoffelijk overschot is nu eenmaal niet een stuk vlees dat je in de koelkast bewaart totdat je het nodig hebt.

De andere kenmerkende eigenschap van Libanese begrafenissen is dat de familiekring flink ruim wordt genomen. Vandaag ging het om de moeder van een oom. Voor Nederlandse begrippen is dat al vrij ver weg en het zal voor velen de vraag zijn of ze naar haar begrafenis toe zouden gaan, maar in Libanon wordt dit nog tot de zeer nabije familie gerekend. We stonden net niet in de condoleance samen met de familie, maar het scheelde weinig.

Beide aspecten beschouw ik zelf als uiterst positief: de prioriteit die een begrafenis heeft zie ik als respect voor de overledene. Niet zoals in Nederland eerst eens de agenda er bij pakken en kijken wanneer het de nabestaanden zou schikken, maar alles droppen en met hoogste spoed de begrafenis organiseren.

Ook het familiebewustzijn is hartverwarmend. Men respecteert familiebanden beduidend meer dan in Nederland met als gevolg dat begrafenissen altijd druk worden bezocht, ondanks dat het pas de vorige dag bekend was. Vanzelfsprekend zitten aan deze korte familiebanden ook genoeg keerzijden: de familie kan erg opdringerig zijn en wil zich maar wat graag overal mee bemoeien. Dan is juist de sociale koelte van Nederland weer verfrissend waar je veel meer kunt doen en laten wat je wilt.

De dienst werd voorgezeten door de aartsbisschop van Byblos en die maakte van zijn preek haast een politiek pamflet. Zo stelde hij dat mensen vooral naar God moeten luisteren en niet een beweging van mensen moeten aanhangen. Het Arabische woord voor beweging is ‘tayyar’ en laat dat nu net de naam zijn van de politieke partij van Michel Aoun! Toen hij even later doorging met te zeggen dat men alleen God moet liefhebben, maakte een vrouw de luidkeelse opmerking dat je naast God ook best iemand anders aardig kon vinden. Beetje gênant om zo de preek te interrumperen, maar de aartsbisschop ging onverdroten verder, al bleven verdere politieke statements achterwege. Hier ga je toch niet over bloggen”, fluisterde Brigitte tegen me bij het verlaten van de kerk. “Tuurlijk wel!”, fluisterde ik al even zachtjes terug.

Een typische begrafenis in Libanon bestaat meestal uit drie dagen. De eerste dag is de daadwerkelijke begrafenis. Voor christenen bestaat dit uit een kerkdienst en het ter aarde bestellen. Tijdens de kerkdienst zitten de vrouwen links en de mannen rechts van het centrale gangpad, terwijl bij het ter aarde bestellen geen vrouwen aanwezig zijn. Zelfs de weduwe bijvoorbeeld zal niet meegaan naar de begraafplaats maar achterblijven in de receptieruimte van de kerk, of in een huis van familie, samen met de andere vrouwen.

Trouwens, dat ‘ter aarde bestellen’ moet niet letterlijk worden genomen. De mensen worden hier boven de aarde begraven in vaak hele mooie miniatuurgebouwen op de begraafplaats. In Zuid-Europa zie je dit ook veel.

Na afloop van de begrafenis, en vaak ook al daarvoor, is er gelegenheid tot condoleance. Meestal zitten vrouwen en mannen bij elkaar, maar het kan voorkomen dat de vrouwen afzonderlijk zitten. Dit geldt voor christelijke begrafenissen, voor moslims geldt dat mannen en vrouwen altijd afzonderlijk zijn.

Dit is soms lastig als je naar de begrafenis wilt van een familielid van een kennis. Zo overleed de vader van mijn collega, maar ja, ze is vrouw, moslim en haar familie ken ik niet. Dus ik kon wel naar de begrafenis gaan, maar ik had niet de mogelijkheid gehad om haar mijn condoleances over te brengen. En om als wildvreemde tussen de mannelijke familieleden te gaan zitten, tja. Dus maar mijn condoleances op kantoor gegeven en uitgelegd dat het weinig zin heeft om te komen. Voor Libanezen speelt dit probleem minder omdat men altijd wel een of andere connectie heeft met de nabestaanden.

Tijdens de condoleances wordt geen gebak of cake uitgedeeld zoals in Nederland, maar wel koffie en, opvallend genoeg, vaak ook sigaretten. Weliswaar wordt het steeds minder gedaan, maar het gebeurt je regelmatig dat er iemand met een schaal vol verschillende pakjes sigaretten aan komt zetten. Ironisch genoeg deed men dit ook op de begrafenis van een oom van Brigitte en de beste man was nog wel aan longkanker gestorven…

De volgende twee dagen bestaan geheel uit condoleances en dat de hele dag lang. Vaak van ’s ochtends 10 tot ’s avonds 8. Hierdoor hebben mensen nog een kans om langs te komen mochten ze de begrafenis gemist hebben. Het is vermoeiend, erg vermoeiend. Toen Brigitte’s moeder overleed vorig jaar kregen we de hele dag door mensen over de vloer. De condoleances waren bij haar moeder thuis. Anders dan je misschien zou verwachten wordt dit in Libanon als chiquer beschouwd: in plaats van een afgehuurd zaaltje in een kerk heeft het meer stijl als je het in eigen huis organiseert. Hangt ook weer samen met de Arabische gastvrijheid waarbij je de gasten uiteraard thuis ontvangt. Mi casa es su casa, dat idee.

De drie dagen van condoleances geeft de nabestaanden wel de mogelijkheid om het overlijden te verwerken door er veel over te praten, heel veel over te praten want elke gast begint weer over de overledene. Verhalen worden verteld, herinneringen opgehaald, de hele dag door. Erg mooi. En ook dermate intens dat je het na drie dagen, met alle respect, helemaal gehad hebt en je door je emoties heen bent. Al met al een prima manier om met verlies om te gaan.

Tijd voor wat foto's

2006-12-04T10:46:00.000+02:00

Vandaag maar eens wat foto's ter illustratie van de recente gebeurtenissen.

Om te beginnen met een foto van een verbrande poster van Michel Aoun die over de centrale weg in Ashrafieh was gespannen. Dit is opmerkelijk omdat ondanks dat soms de emoties in Libanon hoog oplopen men meestal veel respect toont voor elkaars vlaggen en posters. Het is voor mij de eerste keer dat je zo duidelijk een vernielde vlag/poster ziet. Wat ook opvalt is dat deze verbrande vlag hier nu al ruim een week hangt en niemand die het opruimt of vervangt door een nieuwe vlag.

Een inmiddels bekend beeld in Beiroet: tanks op de hoeken van de straten. Blijft vreemd en beangstigend voor mezelf, maar Libanezen vinden het geruststellend om te weten dat het leger de wacht houdt.

Hieronder het tentenkamp in het centrum van Beiroet. Het lijkt elke dag wel groter te worden. Op de achtergrond zie je de moskee die is gebouwd door de vermoorde Rafiq Hariri. Ironisch om te zien dat het tentenkamp vlak naast deze moskee staat; veel Libanezen vermoeden dat het tentenkamp is opgericht om te voorkomen dat het VN Tribunaal van start kan om de schuldigen aan deze moord te berechten.

En nog meer tenten. Op de achtergrond zie je trouwens het hoofdkantoor van de VN in Libanon dat nu wordt omgeven door tenten.

Hezbollah beveiliging bewaakt de toegang tot het tentenkamp. Sinoria heeft al opgeroepen dat het tentenkamp niet een 'staat in een staat' moet worden, maar daar lijkt het inmiddels al behoorlijk op.

Tot slot een foto van de zwaarbewaakte toegangsweg naar de ambtswoning van premier Siniora. Deze kant is nog open, de andere kant van de weg is inmiddels afgesloten door het tentenkamp. Je vraagt je af hoe moeilijk het is voor een gemotiveerde Hezbollah volgeling om met een flinke nijptang het hek open te knippen. Voor mensen die af en toe even komen buurten in Israël, moet dat niet zo lastig zijn, maar goed.

Sinterklaas in Libanon en oh ja, ook nog wat Hezbollah

2006-12-03T21:37:00.000+02:00

Gisteren gezellig Sinterklaas gevierd met de Nederlandse gemeenschap. Was erg gezellig en ook een goede afleiding van alle spanning die de mensen momenteel bezig houdt. De organisatie was perfect met heel veel snoepgoed en pepernoten. Sinterklaas las voor uit zijn boek en werd geassisteerd door twee Zwarte Pieten die hun rol uitstekend uitvoerden.

Toch ook een meewarig gevoel omdat je ergens wel voelt dat onze dochter Janine nooit echt zal opgroeien met Sinterklaas. Dat blijft toch iets van één middag per jaar met een stel blonde kinderen. Natuurlijk, ik praat met haar in het Nederlands en we kijken Nederlandse tekenfilms, maar toch. Als ze later Nederlands probeert te spreken met haar Libanese vriendjes, zal ze er snel achterkomen dat ze de enige is die het spreekt…als ze de taal al leert, wat nog te bezien valt.

Maar goed, dat zijn zo de gevolgen van emigratie. Je moet zaken los durven laten. Gelukkig krijg je er veel voor terug. Zo wordt kerstmis hier volop gevierd en ook Halloween is een groot feest waar de kinderen langs de deuren gaan.

Terug naar de realiteit van vandaag in Libanon. Hezbollah heeft inmiddels een groot tentenkamp opgericht in het centrum van Beiroet. En met groot bedoel ik ook groot: heel veel tenten, veel Hezbollah supporters en ronduit professioneel georganiseerd. Je kunt alles van Hezbollah vinden, maar over een ding zijn vriend en vijand het roerend is: Hezbollah is zeer professioneel en uiterst gedreven in hun activiteiten. Dus dat kamp stond er in een handomdraai, compleet met voedsel, drinken en noem maar op.

Het kamp is een vrolijke boel: de hele dag en avond wordt er muziek gedraaid, er zijn af en toe gastsprekers die de menigte bezig houdt en voor het overige zit met gezellig een waterpijpje te roken, wat backgammon te spelen en ach, zo gaat de dag wel weer om.

Minder vrolijk is het feit dat het Hezbollah kamp de weg naar de residentie van de premier blokkeert en dat overleg om de blokkade op te heffen op niets zijn uitgelopen. Ook is het tentenkamp erg nadelig voor de middenstand omdat het gehele centrum van Beiroet zo ongeveer is afgesloten. Veel restaurants en winkels hebben de deuren maar gesloten omdat ze vrijwel onbereikbaar zijn geworden. Je zou eventueel per voet het centrum in kunnen gaan, maar dan moet je langs tig checkpoints en het is ook nog eens een hele afstand die je al lopend moet overbruggen. Niets gedaan derhalve voor de Libanees die gewend is aan valet parking.

Het tentenkamp heeft inmiddels al voor de nodige grappen gezorgd. Of ja, wat is grappig? Er worden SMS berichten rondgestuurd dat Beiroet weer een dierentuin heeft en wel in Downtown. Bezoekers worden geadviseerd voorzichtig te zien en de beesten niet te voeren, ze kunnen namelijk bijten. Of wat te denken van het SMS bericht dat de orange flu is uitgebroken tezamen met de gele koorts, een verwijzing naar de kleuren van Michel Aoun en Hezbollah.

Je voelt ook de weerzin van veel Libanezen tegen de TV beelden van Hezbollah supporters die als een koning bezit hebben genomen van het centrum en daar nu trots rond paraderen. Zeker omdat Hezbollah haar aanhang met name vindt onder de laagopgeleide sjiieten uit het zuiden van Libanon. Mensen die normaal gesproken niets te zoeken hebben in het sjieke centrum van Beiroet. In situaties als deze blijkt nog maar eens hoezeer Libanon een klassenmaatschappij is waarbij iedereen in een hokje wordt gezet met alle vooroordelen die daarbij horen.

De gehele situatie is ergens bevreemdend voor veel Libanezen: Hezbollah heeft het centrum van Beiroet feitelijk ingenomen en lijkt feest te vieren met de muziek en al. Maar ja, dat zal wel niet zo blijven. Wat gaat Hezbollah doen als er niets met hun eisen gebeurt? De eerste schermutselingen zijn al uitgebroken en dat is ook niet zo vreemd gezien de voorliefde voor het rondrijden met auto’s in lange optochten door Beiroet. Luid toeterend komt men voorbij met veel geschreeuw en liefst harde muziek. Aan de hand van de vlaggen die men draagt kun je vaak zien welke sympathie men heeft. De gemiddelde leeftijd is vaak erg jong en je moet goed uitkijken als je er toevallig in verzeild raakt want ze rijden als dronken in een roes.

Vooralsnog zijn het voornamelijk Hezbollah en Aoun supporters die rondrijden, maar inmiddels is er een tegenreactie op gang gekomen. En dus krijg je ook auto-optochten met pro-regering jongelui. Geheid dat die elkaar op een gegeven moment gaan tegenkomen en dan maar afwachten wat er gebeurt.

Wat ook bevreemdend is voor de gemiddelde Libanees is het ondemocratische karakter van de demonstratie. Hezbollah heeft indertijd de verkiezingen verloren en lijkt nu alsnog de macht te willen grijpen. Maar ja, in een democratie kun je niet altijd krijgen wat je wilt.

Opvallend is ook dat de afgelopen verkiezingen nog waren georganiseerd door de toenmalige regering die pro-Syrisch was. Zoals eerder uitgelegd op deze blog, worden verkiezingen in Libanon vrijwel altijd gemanipuleerd door het aanpassen van de kiesdistricten om zodoende bepaalde kandidaten te bevoordelen. Zo ook deze keer. Dat Hezbollah desondanks toch heeft verloren geeft duidelijk aan dat de Libanezen een koersverandering wilden en het wel even gehad hadden met de pro-Syrische partijen en politici.

Eenzelfde verwijt van een antidemocratische houding maken velen richting de sjiietische ministers die zijn opgestapt. “Hoe zit het met de verantwoordelijkheid die samen moet gaan met het ambt van minister? ”, zo vragen velen zich af. Het ministerschap is natuurlijk niet een vakantiebaantje dat je kunt opzeggen als het je niet bevalt.

Het lijkt erop dat democratie nog ver weg is voor Libanon. Voorheen was dat geen probleem: Vader Assad zorgde voor rust en orde. Maar nu Syrië niet meer de grote invloed heeft in Libanon als voorheen, moeten de Libanezen ineens op eigen benen staan. En dat valt nog niet mee.

Tot slot: het lijkt erop dat Aoun supporters aan het verliezen is. Afgelopen vrijdag was hij de key note speaker op het onderonsje van Hezbollah (zoals de demonstratie inmiddels gekscherend wordt genoemd) en er zijn inmiddels berichten verschenen dat partijgenoten hun protest tegen het optreden van Aoun binnenskamers naar buiten hebben gebracht. Ook is inmiddels duidelijk aan het worden dat het tentenkamp bar weinig christenen bevat en met name een Hezbollah aangelegenheid is. Wordt interessant om te volgen hoe Aoun zich gaat opstellen tegenover het tentenkamp, zeker als het vredelievende karakter mocht afnemen.

Hezbollah's Demo

2006-12-01T21:21:00.000+02:00

Vandaag dus de demonstratie van Hezbollah en andere pro-Syrische politieke stromingen. Gisteravond de hele avond en nacht hoorden we auto’s in lange optochten en al toeterend voorbij komen. Veel jongelui die al zwaaiend met vlaggen uit de ramen hangen en de hele tijd rondjes rijden door Beiroet.

Gelukkig is de demonstratie vandaag vreedzaam verlopen en dat ondanks de soms agressieve toon van de “omroepers”. De ruim 1500 ordebewaarders van Hezbollah hielpen uiteraard wel om de rust te bewaren. Men had iedereen op het hart gedrukt zich vooral vreedzaam op te stellen. Het geeft alvast te denken voor als het een volgende keer wel uit de hand loopt: nu men het deze keer perfect onder controle wist te houden, moet het welhaast met opzet zijn als het straks een keertje mis gaat. Men kan dan niet claimen er niets aan te hebben kunnen doen. Maar dat is speculeren.

Er waren slechts twee sprekers, Michel Aoun en een parlementslid van Hezbollah (Ali Khalil) en dat viel eigenlijk wel een beetje tegen voor een lange middag. Stiekem hadden veel mensen gehoopt op een verrassingsoptreden van de grote leider Nasrallah, maar helaas, hij schitterde door afwezigheid. De geruchtenmachine wil dat hij momenteel veilig in Iran zit, buiten bereik van Israëlische doodseskaders en zijn afwezigheid vanmiddag versterkte dit.

Vanzelfsprekend riepen beide sprekers op tot het aftreden van de regering. Alhoewel, vanzelfsprekend? Had men eerder niet gezegd dat de demonstratie niet bedoeld was om de regering omver te werpen, maar slechts om hun democratische recht op demonstraties uit te oefenen? Aoun bracht een nuance aan: Siniora moest vandaag nog vertrekken, maar de regering kon gewoon aanblijven, zij het met een andere premier. Pikant was de opmerking van Aoun dat Siniora door een Soenniet moest worden vervangen, conform de grondwet van Libanon. Logisch, zou je denken, totdat je in de herinnering teruggaat en beseft dat Aoun zelf indertijd premier was, ondanks dat hij maroniet christen is. Het is altijd goed te horen dat hij ouder en wijzer is geworden en ditmaal meer respect voor de grondwet toont.

Slechts twee sprekers en dat voor een hele middag. Gelukkig voor de aanwezigen had men “omroepers”. Dat waren mensen die buiten TV beeld de mensenmassa bezig hielden met allerlei toespraken, kreten en slogans die ritmisch werden herhaald door de massa. In hun enthousiasme de massa op te hitsen vlogen ze af en toe flink uit de bocht, met als dieptepunt het ‘dood verklaren’ van Siniora’s regering en de vreugde over de aanstaande begrafenis van Siniora himself. Je zou het gemakkelijk als een oproep tot moord kunnen beschouwen en het geeft de verharde sfeer aan tussen de voor- en tegenstanders van de huidige regering.

Wat ergens wat tegenviel was de opkomst: zo’n 200 duizend mensen waren aanwezig volgens schattingen. Dat lijkt heel wat maar amper twee weken geleden waren er meer mensen op de been naar aanleiding van de moord op Pierre Gemayel. Voeg daarbij dat het met name sjiieten waren en je kunt de reactie van de overige Libanezen wel voorspellen: het was een onderonsje van Hezbollah, niet van Libanezen als zodanig vanwege het ontbreken van Soennieten en Druzen. Uiteraard was volgens de regeringsgezinde kant het percentage christenen (aanhangers van Aoun) erg beperkt. En het moest gezegd: er viel weinig oranje waar te nemen. Inderdaad oranje: de partij van Aoun heeft oranje als kleur geadopteerd, vrij naar de Oranjerevolutie in de Oekraïne. Op zich wel grappig voor mij als Nederlander: geeft altijd een beetje Koninginnedag gevoel om mensen uitgedost in oranje op straat te zien.

Het moet voor veel christenen even slikken zijn geweest vanmiddag om Michel Aoun te zien te worden toegejuicht door een menigte sjiieten. Dat is toch niet bepaald het idee dat men van Aoun heeft. Maar zoals eerder al gemeld op dit blog, het lijkt erop dat Aoun zijn anti-Syrische koers heeft laten varen toen hij terug mocht komen in Libanon na een jarenlange verbanning. Die terugkeer werd vorig jaar mogelijk gemaakt door de vorige regering die juist pro-Syrisch was. Indertijd begreep men al niet waarom een pro-Syrische regering een fervente tegenstander van dat regime zou willen teruglaten. Inmiddels is dat dus wel duidelijk. Veel christenen zijn teleurgesteld in de man die men altijd zag als een boegbeeld tegen Syrië.

De christelijke oppositie heeft het sowieso zwaar te verduren nu een andere hotemetoot een flinke uitglijder heeft gemaakt. Suleiman Franjieh, stammend uit een bekende en gerespecteerde politieke, maronitische familie heeft de patriarch van de maronieten aangevallen en hem zwakte en een gebrek aan daadkracht verweten. Franjieh zei dit gisteren naar aanleiding van een toespraak van de patriarch ter ere van “Vrouwendag”. Dit zou veroorzaakt zijn doordat hij blijkbaar dusdanig werd opgewonden door al het vrouwelijke schoon om hem heen, dat de patriarch niet meer zuiver kon denken.

Deze opmerking is velen in het verkeerde keelschat geschoten. Om de patriarch te vergelijken met een seksist gaat veel christenen veel te ver. De patriarch wordt in Libanon op handen gedragen en iedereen behandelt hem met het hoogste respect. Behalve Franjieh dus. Extra pijnlijk is dat de “Vrouwendag” gisteren de jaarlijkse ontmoeting was van de patriarch met de weduwen en nabestaanden van de martelaren van Libanon…

Een bijzonder onsmakelijke uitglijder derhalve van onze Suleiman en iedereen dringt aan op zijn excuses. Dat is er nog niet van gekomen maar dat zal vast nog volgen. Een ontroerend moment was dat de moeder van de vermoorde Pierre Gemayel op TV haar teleurstelling uitsprak over de woorden van Suleiman. De Gemayels en de Franjieh’s kennen elkaar goed, het zijn beide politieke families die generaties teruggaan. Op de toon van ‘moeder is niet boos, moeder is teleurgesteld’ sprak ze zich uit over de kwestie en dat ging ongeveer als volgt: “Jongen, waar ben je toch mee bezig. Is dit de manier waarop Vera je heeft opgevoed? Zijn dit de manieren een Franjieh waardig? Het doet me pijn om de zoon van mijn goede vriendin Vera zo te zien” enzovoort.

Hoe nu verder? Tja, niemand die het weet. De regering blijft zitten waar hij zit en wat kan Hezbollah dan doen? Nog eens een demonstratie organiseren? Nou nee, niet echt zinvol. Het lijkt volgens velen op geweld te zullen uitdraaien. Een eerste aanzet is al gegeven door Hezbollah via het oprichten van een blokkade van de weg naar de ambtswoning van de premier. Of ja, ‘woning’: een vorstelijk gebouw. Men heeft een tentenkamp opgericht midden op de straat en daardoor één van de twee toegangswegen afgesloten. Het is net een kat-en-muis spel: afwachten wat de regering gaat doen. Doet ze niets dan gaat Hezbollah geheid na een tijdje de andere weg ook afsluiten. Treed ze wel op, dan is het maar weer de vraag of Hezbollah ook verzet gaat bieden.

Een andere optie is beduidend erger. Gisteren kwam het bericht naar buiten dat Syrië een groep van 200 extremistische Islamitische vechters naar Libanon heeft doorgelaten. Doelwit zouden zo’n 38 vooraanstaande Libanese politici zijn. Pierre Gemayel was hun eerste slachtoffer en dat zou de afwijkende aanpak verklaren. Vorige aanslagen gebeurden altijd met een autobom, ditmaal was de aanslag simpelweg met een paar pistolen.

Om de stress helemaal te verhogen kwam vandaag het bericht naar buiten dat er ook zelfmoordcommando’s onderweg zouden zijn naar Libanon. Mocht Libanon inderdaad besluiten tot het VN Tribunaal, dan zal de prijs hoog zijn, zo wordt gevreesd. Dit nieuws ging overigens ook al eerder de ronde en toen bleek het loos alarm. Maar je weet maar nooit.

Of wat te denken van het scenario dat druzenleider Walid Jumblatt vandaag schetste: probeert Hezbollah met de demonstratie in Beiroet de aandacht af te leiden van het zuiden van het land en door de demonstratie het Libanese leger uit het zuiden te krijgen. Immers, het merendeel van de soldaten is nu in Beiroet ingezet ter bescherming van de hoofdstad.

Tot slot toch nog een goed nieuwtje: het concert van Fairouz in Beiroet gaat vanavond gewoon door. Fairouz, voor wie het niet weet, is een levende legende in de Arabische wereld. Iedereen kent al haar liedjes uit het hoofd en er is zelfs een radiostation in Libanon dat alleen maar muziek van Fairouz draait in de morgen. Haar concert stond oorspronkelijk gepland op vrijdag en zaterdag in juli, net twee dagen nadat Israël begonnen was met het platbombarderen van Libanon. Ze heeft het toen moeten afzeggen en de vrees bestond dat ze vanavond niet in de stemming zou zijn. Gelukkig is ze dat wel en dat is goed nieuws voor Brigitte en ik want wij hebben kaartjes voor morgen. Nu maar hopen dat het vannacht rustig blijft.

Jetz geht’s los

2006-11-30T20:23:00.000+02:00

Eindelijk duidelijkheid over de acties van Hezbollah: na lang wachten, veel onduidelijkheid en nog meer dreigende taal heeft Hezbollah leider Nasrallah vanmiddag op TV aangekondigd dat vanaf morgenmiddag 3 uur er een open demonstratie wordt gehouden in het centrum van Beiroet. Het wordt, schattig genoeg, een sit-in genoemd: Peace, love en ongetwijfeld een paar kalashnikovs

Meteen paniek in de supermarkten waar iedereen als een gek aan het inkopen sloeg. Vreemd is dat toch: men weet dat deze aankondiging elk moment kon komen maar toch de paniek. Had men niet eerder even kunnen winkelen, zou je denken…

Zelf was ik met onze auto bij de APK, de jaarlijkse autokeuring. Dat is in Libanon gecentraliseerd en dus moet je naar de APK van Beiroet. Dit is een immens grote hal waar zo’n 100 auto’s gelijktijdig kunnen worden gekeurd. Het is ook vlakbij het voormalig hoofdkantoor van Hezbollah. Het was erg druk want de deadline was vandaag wegens einde van de maand. We stonden met zijn allen gezellig te wachten (reken op ruim een uur wachttijd) toen we opeens geweerschoten hoorden: mitrailleurs en ook losse pistoolschoten. Iedereen direct kijken waar het vandaan kwam, maar overdag zie je dat niet. Later begreep ik dat het een reactie was op de speech van Nasrallah waarin hij de sit-in aankondigde. Wel angstaanjagend omdat de schoten van alle kanten te horen waren.

Had ik niet even eerder kunnen keuren, zou je denken…

In ieder geval, morgen begint het dus. Niemand weet hoe heftig het gaat worden, maar uiteraard hoopt men op vreedzame demonstraties. Onduidelijk is of de overheid de demonstratie gaat toestaan of dat ze zullen proberen om het centrum van Beiroet af te grendelen. Ook onduidelijk is hoe lang het gaat duren. Hezbollah heeft aangekondigd een open demonstratie te houden totdat de regering weg is. Daarnaast roept men op tot een open staking

Opvallend is dat president Lahoud de overheidsdienaren heeft opgeroepen om burgerlijk ongehoorzaam te zijn en te gaan staken. Hij maakt zich blijkbaar zorgen over de loyaliteit van leger en politie die vooralsnog aan de kant van premier Siniora lijken te staan en niet aan de kant van Lahoud. Dit was al eerder duidelijk tijdens de demonstratie op 14 maart vorig jaar: Lahoud gaf orders aan de opperbevelhebber van het leger om hard op te treden tegen de demonstranten, maar daar werd geen gehoor aan gegeven door het leger.

Erg onduidelijke situatie momenteel. Iedereen is erg gespannen, scholen schijnen gesloten te zijn en als ze al open zijn, niemand die zijn kinderen zal sturen. Ook onze dochter Janine blijft thuis. Angstig kijkt men TV en wacht op de dag van morgen. Ik heb geluk: een hele dag een afspraak bij een cliënt die 50 meter van ons huis gevestigd is.

Onduidelijkheid over de grondwet

2006-11-28T12:45:00.000+02:00

Afgelopen zondag heeft de Libanese regering naar verwachting het wetsvoorstel tot oprichting van het VN Tribunaal aanvaard. In een reactie stelden zowel president Lahoud als parlementsvoorzitter Berri dat dit wetsvoorstel ongrondwettelijk is omdat de regering zelf illegaal is. Beiden spraken van een staatsgreep die feitelijk heeft plaatsgevonden nu de regering op eigen houtje bijeenkomsten houdt en wetsvoorstellen indient. Premier Siniora, echter, stelt dat de regering wel degelijk legaal is omdat het quorum (nog steeds) wordt gehaald. Tja, wie heeft er gelijk?

Een simpele vraag, zou je denken: gewoon even nalezen in de grondwet. Maar dat valt tegen. Zelfs in kranten en op de TV journaals worden diverse lezingen gegeven van hoe het nu verder moet. Voor zover ik het kan begrijpen is het als volgt:

Stap 1: De regering heeft een wetsvoorstel ingediend bij het parlement. Deze moet in zitting bijeenkomen om het voorstel te bespreken.

Onduidelijkheid 1: Moet het wetsvoorstel worden meeondertekend door president Lahoud voordat het naar het parlement wordt gestuurd of niet? Sommigen zeggen ja, anderen zeggen nee.
Onduidelijkheid 2: Is alleen Berri gemachtigd om een zitting van het parlement af te roepen of moet hij ook gehoor geven aan een oproep van de meerderheid van de parlementsleden om een zitting te organiseren? De één zegt nee, de ander ja. Ook hoor je dat de meerderheid weliswaar een oproep kan doen, maar dat Berri die naast zich neer kan leggen.

Stap 2: Het parlement aanvaardt het wetsvoorstel en stuurt het naar de president voor goedkeuring.

Onduidelijkheid 3: Stel dat de president de wet niet goedkeurt wat dan? Enerzijds hoor je dat de wet automatisch wordt aangenomen na 15 dagen of dient de wet opnieuw ter goedkeuring worden voorgelegd aan het parlement en opnieuw doorsturen naar Lahoud en pas dan na 15 dagen automatisch tot wet verklaren?

Onduidelijkheid 4: Als de president de wet afwijst en het parlement wil de wet opnieuw bij de president indienen, dan moet het parlement worden ontbonden waarna verkiezingen volgen. Het nieuwe parlement moet dan opnieuw het voorstel indienen waarna de president binnen 15 dagen de wet kan goedkeuren. Doet hij dat niet, dan wordt de wet automatisch aangenomen.

Stap 3: Eigenlijk de eerste stap, maar goed: Is de regering legaal of illegaal? Siniora zegt van wel, de oppositie zegt van niet. De laatste meent dat de grondwet voorschrijft dat alle stromingen in Libanon vertegenwoordigd moeten zijn in de regering. Dat schijnt inderdaad te kloppen, maar de grondwet schrijft niet voor in welke mate de vertegenwoordiging moet zijn: naar rato of niet? Er is nu een sjiiet in de regering, dus formeel zijn de sjiieten vertegenwoordigd. Probleem voor Hezbollah echter is dat deze minister niet pro-Hezbollah is. Maar ja, daar schrijft de grondwet weer niets over.

Siniora op zijn beurt zegt dat de regering wel degelijk legaal is omdat het quorum wordt gehaald en ook omdat de sjiieten van harte welkom zijn. De deur staat open, maar als men niet wil toetreden tot de regering is dat een keuze die niet de regering lam zou moeten leggen, aldus Siniora. Ook wijst Siniora erop dat tot nu toe alle besluiten in unanimiteit zijn genomen, dus de vrees van Hezbollah voor een dictatuur van de meerderheid is niet op feiten gebaseerd.

Tja. Het lijkt zo simpel, maar de interpretatie van de grondwet laat veel te wensen over. Opvallend is eigenlijk waarom men dit niet weet. Zou het te maken kunnen hebben met het feit dat dergelijke situaties zich niet eerder hebben voorgedaan? Libanon is immers op consensus gebaseerd terwijl momenteel de messen worden geslepen. Men heeft wellicht geen ervaring met het uitspitten van de grondwet en ook geen behoefte aan dergelijk getheoretiseer. Ook wel logisch omdat het maar de vraag is of beide partijen momenteel nog het geduld hebben om een flinke boom over de grondwettelijke aspecten van het VN Tribunaal te spreken.

Hezbollah heeft aangekondigd deze week, wellicht al vandaag, met verrassingsacties te beginnen. Die worden niet van te voren aangekondigd, en kunnen een ludiek karakter hebben. Dat laatste klinkt voor Nederlandse begrippen lekker oubollig en je krijgt meteen beelden voor ogen van demonstrerende politieagenten met opblaaspoppen en teksten als ‘deze kun je naaien, ons niet!” Leuk, dagje Den Haag en morgen gezond weer op. Dat idee.

Hier moet je het meer zoeken in massademonstraties die goed uit de hand kunnen lopen. En de demonstranten maar hopen dat de oproerpolitie en het leger flink hard gaat uithalen zodat voor iedereen duidelijk wordt dat de regering zelfs eigen Libanezen onder vuur neemt.

Ook schijnt er vanmiddag een demonstratie te worden georganiseerd door regeringsgezinde partijen ter nagedachtenis van de vorige week doodgeschoten Pierre Gemayel. Kortom, het wordt een drukke boel de komende dagen. Voor de zekerheid hebben veel mensen al extra voedsel ingeslagen. Het was flink druk afgelopen weekend in de supermarkten en de lege schappen kwamen ons oh-zo vertrouwd voor.

De hele situatie roept de vraag op of het ooit nog goed komt met Libanon? Iedereen die het hoopt maar niemand die het weet. Hierover hopelijk later meer.

Wat een dagen!

2006-11-25T12:20:00.000+02:00

Dat waren me de dagen wel. Er is een hoop gebeurd in Libanon: de moord op Pierre Gemayel, de grote bijeenkomst van naar schatting meer dan een half miljoen mensen en aansluitend de begrafenis. En natuurlijk het belangrijkste, voor ons althans: de verhuizing naar het nieuwe appartement. Brigitte en ik hebben weinig meegekregen van al de commotie, we waren vooral bezig met de verhuizing die twee dagen in beslag nam (woensdag en donderdag). Gisteren en vandaag wordt er gestaakt dus konden we de tijd goed gebruiken om een begin te maken met het uitpakken van alle dozen en noem maar op. Het zal nog wel enkele weken duren voordat alles op orde is.

Goed, terug naar de politiek. Een paar punten op een rij die me opvielen:
Hezbollah klaagde op TV dat de moord op Pierre Gemayel was bedoeld om hen en Syrië in een kwaad daglicht te stellen. Veel Libanezen geven Syrië & Vrienden de schuld van de moord en Hezbollah heeft er zo langzamerhand genoeg van om telkens de zwarte piet toegespeeld te krijgen. Tja, de wereld op zijn kop.

Vandaag zou er een kabinetszitting zijn om het VN Tribunaal goed te keuren. Dat wil zeggen, vandaag zou het kabinet een wet opstellen en besluiten om die ter goedkeuring aan het parlement voor te leggen. Siniora heeft vanochtend gezegd dat hij bereid is om de zitting uit te stellen indien de sjiietische ministers weer terugkeren in de regering. Hezbollah heeft dit inmiddels van de hand gewezen en gezegd dat ze alleen terugkomen indien ze een blokkerende stem zullen krijgen. Ook hebben ze gezegd dat ze voor het VN Tribunaal zullen stemmen. Er lijkt dus enige beweging in de zaak te zitten.

Nabih Berri, de voorzitter van het parlement, heeft gezegd dat de geplande kabinetszitting voor vandaag als illegaal moet worden beschouwd. Ook de vorige zitting waarin aan de VN toestemming voor het houden van het Tribunaal werd gevraagd, is volgens hem ongrondwettelijk. Zijn houding is belangrijk want het parlement moet ook in zitting bijeenkomen om de wet goed te keuren. Echter, Berri is als enige in staat om het parlement bijeen te roepen. Anders dan in Nederland is het onmogelijk voor parlementariërs om tot een zitting te besluiten. Ze kunnen wel oproepen tot een spoeddebat, maar zelfs als het gehele parlement dit wil, kan Berri dit simpelweg weigeren. Gezien zijn uitspraken dat de recente kabinetszittingen illegaal zijn, is er weinig kans op dat hij het parlement bijeen gaat roepen

De moord op Gemayel had een belangrijke consequentie voor de rechtmatigheid van het kabinet. Men moet namelijk een quorum hebben, een minimum aantal ministers, om besluiten te kunnen nemen. Door de moord op Gemayel was er nog slechts één aanvullende moord nodig om het kabinet buiten werking te stellen doordat het quorum niet meer aanwezig zou zijn. Gelukkig voor Siniora heeft nu een minister die op non-actief was gesteld (na het afbranden van de Deense ambassade in verband met de cartoon rellen van een aantal maanden terug), zijn plaats weer ingenomen en is de regering nu twee boven quorum.

Veel ministers hebben de nacht van vrijdag op zaterdag doorgebracht in het parlementsgebouw om zodoende hun aanwezigheid zeker te stellen. Men was bang voor demonstraties of erger om hun de toegang te beletten en zodoende het besluit uit te stellen.

De rollen qua demonstraties lijken overigens nu omgedraaid: was het eerst Hezbollah die dreigde men demo’s, nu zijn het juist de regeringsgezinde partijen die demonstraties organiseren. Voorafgaand aan de begrafenis op donderdag kwamen al meer dan een half miljoen mensen bijeen en ook voor komende dinsdag staat een demonstratie gepland. Dit kan worden gezien als reactie op Hezbollah/Aoun die niet nalaten de regeringspartijen als een ‘virtuele meerderheid’ te omschrijven. Men wil nu laten zien hoe reëel de meerderheid is en dat men wel degelijk een brede steun onder de bevolking heeft.

Michel Aoun tenslotte heeft het moeilijk. Hij kwam niet zijn condoleances aanbieden aan de nabestaanden van Pierre Gemayel. Dit is hem erg kwalijk genomen door de christenen, zeker omdat men zich goed herinnert dat het de vader van Pierre was, Amin Gemayel, die Aoun indertijd als premier in Libanon aanstelde.

Pierre Gemayel vermoord

2006-11-21T16:54:00.000+02:00

Het is weer eens zo ver: opnieuw een belangrijke Libanese politicus vermoord: Pierre Gemayel, een anti-Syrische politicus. En dat terwijl de VN Veiligheidsraad het voorstel tot oprichting van een VN Tribunaal aan het bespreken is.

Erg jammer allemaal.

Hezbollah heeft aangekondigd dat ze gaan demonstreren, maar wil niet zeggen wanneer. Verwacht werd dat ze aanstaande donderdag de straat op gaan. Maar of dit nu doorgaat na de moord op Gemayel is maar de vraag. Laten we alsjeblieft hopen dat het rustig blijft.

En onder het motto "het leven gaat door" gaan we morgen verhuizen naar ons nieuwe appartement. De vorige verhuizing (na het overlijden van mijn schoonmoeder) waren de rellen bij de Deense ambassade. Laat het ditmaal kalm blijven.

Zomaar een grap

2006-11-20T11:04:00.000+02:00

Om een indruk te geven van de grappen die in Libanon de ronde doen, hieronder eentje die je zoal hoort:

Syrian President Bashar al-Assad goes to a primary school to give a speech. After his talk he offers question time.

One little boy puts up his hand and Bashar asks what his name is?
"Ali, sir"
"And what is your question, Ali?"
"I have 3 questions, sir.

First, why did Syria rule Lebanon for over 15 years?
Second, why didn't you know who killed Hariri if you were the ruler of Lebanon?
And third, why did you leave Lebanon now?"

Just then the bell rang for recess. Bashar informs the kids that they will continue with the question-answer session after recess.

When the class resumes, Bashar says, "OK, where were we? Oh that's right, question time. Who has a question?"
A different little boy puts up his hand.
Bashar points him out and asks what his name is?
"Mahmoud, sir"
"And what is your question, Mahmoud?"
"I have 5 questions, sir.

First, why did Syria rule Lebanon for over 15 years?
Second, why didn't you know who killed Hariri if you were the ruler of Lebanon then?
Third, why did you leave Lebanon now?
Fourth, why did the recess bell go 20 minutes too early?!
And fifth, where is Ali?!!"

Libanon heeft een Job Cohen nodig

2006-11-20T10:59:00.000+02:00

Wat een gerieflijk land, dat Nederland. Een land waar je kunt lachen om iemand die de boel ‘bij elkaar’ probeert te houden, waarbij verdraagzaamheid gelijk als slap wordt uitgelegd. Veel negatieve uitspraken doen over Job Cohen die niet duidelijk durft te zijn, die te lief zou zijn voor de medemens. Ach ja, in een land waar je niet bang hoeft te zijn voor burgeroorlogen zijn dergelijke dingen snel gezegd en geschreven.

In Libanon heeft men juist behoefte aan een Job Cohen, aan iemand die de boel bij elkaar houdt. Tot nu toe was deze rol weggelegd voor premier Siniora en parlementsvoorzitter Berri. Ze voldeden prima aan hun taak, zonder hun zou Libanon allang uit elkaar gevallen zijn. Maar het wordt ze wel verdomd moeilijk gemaakt zo langzamerhand.

Gistermiddag hield Hezbollah leider Nasrallah een toespraak en daar werd met spanning naar uitgekeken: zou hij oproepen tot stakingen of demonstraties? Zo ja, dan was het zaak om extra spullen in te slaan want je weet in dit land maar nooit hoeveel schade vreedzame demonstraties gaan aanrichten.

Gelukkig bleven concrete aankondigingen van demonstraties uit, maar wel zei Nasrallah dat Hezbollah niet ruim van te voren gaat aankondigen wanneer ze gaan demonstreren áls ze gaan demonstreren. Men kan hun mensen in 24 of 12 uur oproepen tot demonstratie, of in 6 uur of zelfs sneller. En inderdaad, Hezbollah is een goedgeorganiseerde beweging die hun mensen zelfs binnen het uur massaal de straat op kan krijgen.

Het voornaamste punt uit de toespraak was de eis van Hezbollah tot ofwel een vetorecht in de regering ofwel vervroegde verkiezingen. Nasrallah stelde dat hij Siniora niet zou toestaan nog langer te regeren. Nasrallah gaat er van uit dat Hezbollah sterker uit vervroegde verkiezingen zou komen. Dat is een interessante gedachte en ergens naïef omdat Hezbollah juist niet zo goed kwam uit de vorige verkiezingen. En die waren juist nog georganiseerd door de pro-Syrische regering. Om dan te denken dat men betere zaken zal doen tijdens verkiezingen onder auspiciën van de huidige anti-Syrische regering, is niet bepaald logisch.

De andere mogelijkheid is die van het vormen van een eenheidsregering. Hierin zou Hezbollah en vrienden dan een blokkerende stem hebben om zodoende te garanderen dat alle besluiten unaniem worden genomen. De regering zegt op haar beurt dat dit nu al het geval is. Met uitzondering van twee besluiten, zijn alle andere besluiten volledig unaniem genomen. Dit is ook de reden wellicht waarom er überhaupt zo weinig beslissingen zijn genomen.

De twee besluiten waarbij unanimiteit ontbrak hadden betrekking op de vorming van het VN Tribunaal. Tijdens het eerste besluit waren de sjiietische ministers in staking, ditmaal zijn ze afgetreden. Uiteraard hadden beide gevallen niets van doen met het VN Tribunaal, want Hezbollah wil vanzelfsprekend ook de volledige waarheid weten. Maar ja, het is niet gek als veel Libanezen daar zo hun vraagtekens bij plaatsen.

Wat opviel in Nasrallah’s speech waren twee zaken:
Nasrallah zei dat men alleen gaat demonstreren als de gehele oppositie het hiermee eens is. Wellicht dat ze een les hebben getrokken uit de Juli oorlog die geheel eenzijdig door Hezbollah was afgekondigd. Nu willen ze juist vanuit een breed draagvlak hun punten naar voren brengen.
Dit is des te meer opvallend omdat de andere sjiietenleider, Berri, zijn steun heeft uitgesproken voor de regering van Siniora, althans hij wil niet dat de regering wordt vervangen en ook vervroegde verkiezingen ziet hij niet zitten. Het is onwaarschijnlijk dat Berri dan wél met demonstraties tegen de regering zal instemmen. Mocht Hezbollah woord houden, dan betekent dit geen eenheid onder de oppositie en derhalve geen demonstraties. Maar goed, waarschijnlijk is dit ijdele hoop helaas.

Het tweede wat me opviel was dat Hezbollah inging op het verwijt dat ze tegen het VN Tribunaal zouden zijn. Geheel onwaar uiteraard. De reden voor het opstappen van de sjiieten ministers was dat men zich onder druk gezet voelde om snel een besluit te nemen over het VN Tribunaal. Men kreeg de tekst vorige week vrijdag (november 10) en men moest afgelopen maandag (november 13)een besluit nemen. Dit was onmogelijk, mede ook omdat de tekst nog moest worden vertaald.

Tja! Ongeloofwaardig dat het geschoolde kader van Hezbollah geen Engelse tekst zou kunnen lezen. Ook een teken dat men zich meer en meer verzet tegen het “imperialistische westen” en dan met name Amerika. Dit thema kwam trouwens regelmatig terug in de speech van Nasrallah. Zo stelde hij dat de regering teveel haar oren laat hangen naar buitenlandse machten en dat als de regering per se wil dat Libanon wordt geregeerd door Amerika, dan kiest Hezbollah liever Syrië als dominante factor.

Daarnaast zei Nasrallah dat Hezbollah geen onstabiele factor is, maar zich juist keurig netjes aan alle Libanese regels en wetten houdt. Hoe dat zich verhoudt tot de eerdere uitspraken van Hezbollah woordvoerders die opriepen tot burgerlijke ongehoorzaamheid bleef helaas onduidelijk. Ook nu weer zei Nasrallah dat hij de huidige regering als ongrondwettelijk en illegaal beschouwd en dat derhalve demonstratieverboden zullen worden genegeerd. Wel zullen eventuele demonstraties een vreedzaam karakter krijgen, al wees hij wel op het gevaar van soennitische infiltranten die er voor zouden kunnen zorgen dat demonstraties uit de hand kunnen lopen.

Het is interessant dat hij specifiek soennitische infiltranten noemt, en niet christelijke infiltranten. Zou dit wellicht te maken hebben met de discussies momenteel in de Arabische wereld over een aanstaand conflict tussen de sjiieten en soennieten? Zo was er afgelopen week een oproep te lezen op een aan Al Qaida gelieerde website tot strijd tegen de sjiietische “honden” in Iran, Irak, Libanon en Syrië en werd met name opgeroepen tot de gewapende strijd tegen Hezbollah. Het lijkt erop dat de burgeroorlog in Irak nu begint over te lopen naar andere landen. Eerder meldde ik al een bomaanslag gericht tegen de ambassade van Saoedi-Arabië die werd toegeschreven aan Al Qaida. Laten we hopen dat het hierbij blijft.

In reactie op de toespraak van Nasrallah, stelde druzenleider Jumblatt (altijd goed voor stevige uitspraken) onomwonden dat Hezbollah uit is op een staatsgreep. Eerst zal men optochten gaan houden in de straat, dan massademonstraties, gevolgd door rellen en onlusten waarna de regering wordt gedwongen af te treden. Hij vervolgde dat de pro-regeringspartijen niet zullen starten met demonstratie, daarbij de mogelijkheid openlatend dat ze wel degelijk tegendemonstraties zullen organiseren.

Saad Hariri, de zoon van de vermoorde premier die het politieke stokje heeft overgenomen, was vriendelijker in toon en stelde dat de regering altijd bereid is te praten over het vormen van een eenheidsregering met een grotere invloed van de oppositie. Voorwaarde is wel dat eerst een aantal zaken wordt besproken om zodoende een gezamenlijke agenda op te stellen.

Dreigende taal - vervolg

2006-11-17T10:42:00.000+02:00

De dreiging van mogelijk geweld tussen de oppositie en de overheid neemt steeds verder toe, nu Hezbollah heeft aangekondigd “spoedig” een straatprotest te houden. Ook Michel Aoun heeft zich hierbij aangesloten. Iedereen roept om het hardst dat het vreedzame protesten zou betreffen, maar ja, die beloftes worden uiteraard altijd gedaan aan het begin. Neem bijvoorbeeld de demonstratie waarbij de Deense ambassade in de brand werd gestoken. Ook heel vreedzaam begonnen, maar hou de boel maar eens bij elkaar als de emoties hoog oplopen.

Wat ook niet helpt is de stoere taal van Michel Aoun. Zo heeft de minister van Binnenlandse Zaken aangekondigd geen demonstraties in deze roerige tijden toe te staan en te zullen optreden mochten die toch plaatsvinden. Aoun stelt hierop in een reactie dat de minister zijn “bende” (Engels: gang) maar beter kan thuislaten omdat er anders ongelukken kunnen gebeuren. Vergeet niet, Aoun is de voormalige opperbevelhebber van het leger. Nu spreekt hij dus over een ‘bende’ als hij het over het Libanese leger en de politie heeft. Voeg daarbij zijn opmerking dat “als het eenmaal begint, Siniora nog geen eens tijd heeft om zijn spullen te pakken”, en de toon is gezet.

Ook Hezbollah laat zich niet onbetuigd en stelt dat praten zinloos is en dat de regering klaarblijkelijk alleen nog maar de taal van de straat verstaat. De geestelijke leider van Hezbollah heeft in een officiële verklaring gesteld dat Siniora zijn titel als premier van Libanon is kwijtgeraakt omdat hij niet meer iedereen vertegenwoordigt, maar slechts het belang van één groep. Kortom, Siniora is vogelvrij, of althans geniet niet langer de bescherming en respect die een premier verdient. Opruiende taal derhalve en velen zijn bang voor de mogelijke gevolgen. Mocht het uitdraaien op straatprotesten dan is het maar zeer de vraag hoe vreedzaam deze zullen verlopen.

Qua VN Tribunaal heeft Rusland inmiddels haar twijfels uitgesproken over de instemming die Kofi Anan ontving van premier Siniora omdat president Lahoud juist niet instemt met het Tribunaal. Tja, wat moet je daar ook mee? Geloof je de president of de premier, of zeg je dat ze het eerst onderling maar moeten uitzoeken?

De president maakt internationaal een lachertje van zichzelf door op telkens zeer driftige toon het werk van zijn eigen regering teniet te doen. Op zich wel weer interessant dat juist Rusland hier zo’n moeite mee heeft. Het zal meer zijn ingegeven door antiwesterse sympathieën omdat Frankrijk en Amerika Siniora ondersteunen. Als een ware Pavlov, kiest Rusland dan de andere kant. Eens te meer is Libanon de speelbal van de grote jongens.

Opvallend in dit verband is het bezoek dat de Israëlische premier Olmert bracht aan George Bush deze week. Voor het eerst sinds lange tijden staat Olmert aan de kant van de Libanese regering toen hij zijn zorg uitsprak over Iran en Hezbollah. Olmert heeft er bij Amerika op aangedrongen om de druk op beide landen hoog te houden. Dit is zeer in het belang van Libanon want er waren geruchten als zou Amerika bereid zijn tot gesprekken met Syrië.

De vorige keer dat dergelijke gesprekken plaatsvonden kreeg Syrië de vrije hand in Libanon in ruil voor hun steun aan Amerika tijdens de Eerste Golfoorlog. Het resultaat was het einde van de burgeroorlog in Libanon omdat Syrië met sterke hand deze vrede kon forceren, iets wat tot dan toe niet mogelijk was omdat Amerika dit niet toeliet. De Libanezen zijn bang dat Syrië opnieuw iets dergelijks kan bedingen in ruil voor het niet langer steunen van Iran en sjiietische rebellen in Irak.

De uitslag van de tussentijdse Amerikaanse verkiezingen zijn niet hoopvol voor de Libanezen. De Democraten hebben al laten weten een realistische politiek te willen voeren, in tegenstelling tot de ideologische politiek van Bush. Onderdeel van deze realistische politiek is het engageren van landen als Syrië en Iran. Op zich niets mis mee, sterker, het is de hoogste tijd dat men met elkaar gaat praten, maar het valt wel te hopen dat Libanon haar onafhankelijkheid blijft behouden.

Terug naar het VN Tribunaal. Er is nog een lange weg te gaan ondanks dat de Libanese regering officieel heeft gevraagd om de oprichting van dit Tribunaal. De president heeft juist gevraagd om dit niet te doen en de bal is nu in de hoek van Kofi Anan. Naar verwachting zal de VN Veiligheidsraad spoedig bijeenkomen om een besluit te nemen. Mocht dat lukken, wat voornamelijk van Rusland afhangt, dan stuurt de VN een definitief verzoek naar Libanon. Het Libanese parlement moet dan een wet aannemen ter oprichting van het Tribunaal….

Die laatste stap zal wel eens knap lastig kunnen worden omdat de parlementsvoorzitter Berri al publiekelijk heeft gesteld dat de huidige regering haar legitimiteit heeft verloren en per direct zou moeten opstappen. Het valt te verwachten dat Berri niet staat te springen op het in behandeling nemen van het wetsvoorstel tot oprichting van het Tribunaal. En Berri is oppermachtig: als hij het wetsvoorstel niet op de agenda zet, dan wordt het niet besproken. Daar kan Weisglas jaloers op zijn. Voor Libanon is het in ieder geval afwachten geblazen wat Berri gaat doen, maar zonder onderliggend akkoord zal er weinig gebeuren, is de verwachting.

Dus hoe dit op te lossen? Zoals altijd: in de achterkamertjes. Daar is men blijkbaar al druk bezig om met elkaar te overleggen en er schijnt een doorbraak mogelijk te zijn. Walid Jumblatt heeft al gezegd dat Hezbollah meer macht kan krijgen, zelfs het felbegeerde vetorecht, indien men akkoord gaat met een nieuwe president en met het VN Tribunaal.

Anderen zijn zo ver nog niet omdat men deze concessies teveel vindt. Daar zit wel wat in: waarom moeten Hezbollah/Aoun zonodig worden overgehaald tot het VN Tribunaal? Willen zij de waarheid achter de moord op Hariri en anderen dan niet weten? Dat lijkt toch een moeilijk verdedigbare positie en men vindt dan ook dat Hezbollah echte concessies zou moeten doen: meer zetels in het parlement in ruil voor het opgeven van de wapens, bijvoorbeeld. Of althans, het accepteren van afbakening van de grens met Syrië en het wederzijds uitwisselen van diplomaten gecombineerd met het vragen aan Syrië om officieel te erkennen dat de Shebaa boerderijen aan Libanon toekomen, iets wat nog steeds niet is gebeurd.

Maar ja, elk van deze punten zijn momenteel ‘breekpunten’ voor de onderhandelingen.

Wat een week!

2006-11-16T12:29:00.000+02:00

Eindelijk weer tijd om te posten. Eerst was ik flink ziek, toen op zakenreis naar Dubai voor een paar dagen en nu weer terug in Beiroet.

Er is een hoop gebeurd. In de vorige post melde ik dat er Ronde Tafel Gesprekken gaande waren en dat deze voor 48 waren geschorst. Bij hervatting van de gesprekken bleek dat overeenstemming ver was te zoeken en afgelopen zaterdag spatte de dialoog als een zeepbel uiteen. De spanning was te snijden, mede ook door het dreigement van Hezbollah om naar de straat te gaan voor massademonstraties.

Inmiddels is de situatie nog chaotischer geworden omdat een deel van de regering is opgestapt: alle sjiieten en één christelijke minister (gelieerd aan Michel Aoun) hebben hun positie opgezegd. Hoewel niet uitgesproken als zodanig, vermoeden velen dat de ware reden niet het stuklopen van de Ronde Tafel gesprekken is, maar de agenda van het kabinet voor afgelopen maandag: daarop stond het nemen van een besluit aangaande het VN tribunaal naar aanleiding van de moord op Rafiq Hariri vorig jaar. Twee dagen voorafgaand aan deze kabinetsbespreking zijn de sjiieten opgestapt.

Opvallend is dat nu de tweede keer is dat de sjiietische ministers hun werk hebben gestaakt. De eerste keer was eveneens rondom het VN tribunaal. Toen lag er een verzoek om het mandaat van het tribunaal uit te breiden met andere aanslagen die zijn gepleegd op vooraanstaande Libanezen in de recente maanden. Na een week of wat gestaakt te hebben, kwamen de sjiietische ministers weer terug.

Ditmaal staken ze niet, maar hebben ze hun ontslag aangeboden. De premier moet het ontslag van een minister officieel accepteren. En jawel: premier Siniora heeft het collectieve ontslag geweigerd. Dit creëert een interessante situatie want de ministers zijn nog officieel minister, maar ze weigeren hun werk uit te voeren.

Ondanks het opstappen van de sjiietische ministers kwam de regering in vergadering bijeen afgelopen maandag en men heeft besloten tot het houden van het VN Tribunaal. Dit besluit was mogelijk omdat het grondwettelijke quorum is gehaald, volgens de voorstanders. Nee, zeggen anderen, dit besluit is onwettig omdat de grondwet voorschrijft dat het kabinet een weerspiegeling moet zijn van alle Libanezen.

Hoe dan ook, zowel president Lahoud als parlementsvoorzitter Berri beschouwen het besluit als illegaal en vinden dat het kabinet zo spoedig mogelijk moet opstappen en plaats moet maken voor een eenheidsregering waarin Hezbollah en Michel Aoun tenminste eenderde deel van de zetels zou moeten hebben. Hiermee kan men namelijk besluiten tegenhouden. De regeringsgezinde politici voelen hier uiteraard niets voor.

Om de zaak nog gecompliceerder te maken hebben zowel Siniora als Lahoud een brief gestuurd naar Kofi Anan van de VN. Siniora die met vreugde aankondigt dat Libanon het VN Tribunaal heeft geaccepteerd en Lahoud die Anan dringend verzoekt de brief van Siniora als illegaal te beschouwen omdat alleen de president bevoegd is tot het nemen van dergelijke besluiten en dat de Libanese regering sowieso illegaal bezig is momenteel. Je zult Anan maar zijn!

Over al de politieke onrust ligt de dreiging van straatgeweld. Hezbollah schijnt nog steeds van plan te zijn om massale straatdemonstraties te houden om daarmee de regering te bewegen hen meer invloed te geven. De minister van Binnenlandse Zaken heeft al aangekondigd geen vergunning te zullen afgeven voor dergelijke demonstraties. In reactie daarop heeft Hezbollah gezegd dat ze desnoods burgerlijk ongehoorzaam zullen zijn, als middel van verzet tegen een regering die in hun ogen alle steun is kwijtgeraakt en feitelijk ongrondwettelijk functioneert.

Democratie met de D van dictator

2006-11-08T08:47:00.000+02:00

Wonend in Libanon besef je meer en meer dat democratie een leuk tijdverdrijf is voor mensen in de eerste wereld. Gezellig, verkiezingen, je flink druk maken over stemcomputers en met open ogen volhouden dat het wél ergens over gaat. Dat de keuze tussen Bos of Balkenende van doorslaggevend belang is voor de koers voor de komende vier jaar.

Veel zwevende kiezers ook die hun nachtrust aan het verliezen zijn want de keuze is verdraaid lastig. Het is zeker niet eenvoudig als eerzame burger om de verantwoordelijkheid voor het hele land met je mee te torsen. Als je voor persoon A kies, krijg je persoon B erbij. Kies je voor voortzetting van het huidige beleid of is het juist de hoogste tijd voor een koersverandering? Ga er maar aan staan.

Maar, ondanks alle ontberingen die de bewuste burgers zich op de hals halen met democratie, twijfelt niemand aan het nut. Democratie, dat is een feit, is het best denkbare. Democratie plus een flinke scheut marktwerking en het einde van de geschiedenis zou zich als vanzelf aandienen, aldus Fukuyama een paar jaren terug. En och, wat klonk dat redelijk.

Welnu, het gemak waarmee je altijd veronderstelt dat democratie de ultieme staatsvorm is, krijgt een flinke knauw als je je bevindt in Libanon.

Democratie, zo blijkt dan opeens, is met name geschikt voor die landen waar iedereen het eigenlijk wel met elkaar eens is. Zeg maar voor landen zoals Nederland waar de discussie met name achter de komma wordt gevoerd: 2,2 of 2,3 procent erbij. Landen waarbij vakbonden en werkgevers elkaar de ‘oorlog’ verklaren over een onoverbrugbaar verschil van 0,3% En maar volhouden dat het wél ergens over gaat. Landen waarin politici en bestuurders tot het uiterste moeten gaan om de verschillen duidelijk te maken, terwijl iedereen eigenlijk wel weet dat het land niet naar de filistijnen gaat als de andere partij aan de macht zou komen.

Democratie, zo zou wel eens de conclusie kunnen luiden, is met name geschikt in die situaties waarin ze zo goed als overbodig is. Of, om het vriendelijker te zeggen, democratie functioneert het beste als een onzichtbare scheidsrechter tijdens een voetbalwedstrijd: hoe minder je ervan merkt, hoe beter het is.

Het is behelpen geblazen voor een land als Libanon waar de minderheid buiten spel staat, waar democratie wordt gezien als dictatuur van de meerderheid. En geef Hezbollah eens ongelijk: de sjiieten vertegenwoordigen tussen de 25 en 40 procent van de bevolking, maar dat wordt niet politiek vertaald in kamerzetels. Men voelt zich, met reden dunkt me, buiten spel gezet. Democratie of dictatuur door de meerderheid?

Hoe waardevol is democratie in een land waar de meningsverschillen over kernzaken gaan, zoals oorlog en vrede? Kijken we naar de recente discussie in Libanon dan zien we dat democratische oplossingen ver weg zijn. Zo wil Hezbollah haar 33 duizend raketten niet opgeven. Wel heeft Hezbollah plechtig beloofd dat ze deze alleen zullen inzetten ten goede van Libanon. Echt gerust zijn de overige Libanezen hier niet op, want wie bepaalt eigenlijk het “belang van Libanon”? Het zou zo maar kunnen gebeuren dat Hezbollah eenzijdig beslist wat goed is en wat niet. Precedenten, zo zegt men, voor dit unilaterale gedrag zijn ruimschoots voorradig, te beginnen met de Juli Oorlog.

Het valt moeilijk in te zien hoe men het hier over eens kan worden langs democratische weg. De meerderheid beslist, maar wat als de minderheid een groot wapenarsenaal heeft?

De minderheid heeft ook de wens uitgesproken om een vetorecht in de regering te hebben middels ten minste 1/3 deel van de ministerzetels. Zodoende kan men alle besluiten, indien nodig, tegenhouden. De regering voelt daar weinig voor omdat, zo zegt men, de huidige samenstelling het resultaat is van democratische verkiezingen. Wel is men bereid om een aantal extra ministerzetels te creëren om zodoende de oppositie meer invloed te laten hebben. Maar ja, zegt de oppositie op haar beurt, zolang de meerderheid beslist, maakt het niet uit of de minderheid 1% is of 49,9%

Om al deze zaken eens goed “door te spreken” houdt men sinds maandag conclaaf in het regeringsgebouw voor een vervolg van de Ronde Tafel Gesprekken. Deze worden gevoerd door alle leiders van de belangrijke politieke partijen in Libanon en zijn bedoeld als een officieel “achterkamertje”. Groot voordeel is dat de oppositie hierbij meer betrokken kan zijn dan via de officiële kanalen waar ze immers maar beperkte invloed hebben. Aan een ronde tafel is iedereen echter gelijk, iets wat democratie helaas niet kan bieden.

Wat de zaak heeft gecompliceerd was het dreigement, let wel dreigement, van Hezbollah om de straat op te gaan als de Ronde Tafel Gesprekken geen resultaat zouden opleveren voor volgende week maandag. Het mes op tafel, derhalve. Die gedachte werd nog eens versterkt door kamervoorzitter Berri die in het weekend opmerkte dat ‘de straat opgaan’ door Hezbollah niet een gezellige dagexcursie zou betreffen. Wat het wél zou inhouden vertelde hij niet, maar dat was voor de goede verstaander natuurlijk ook helemaal niet nodig.

De regeringsgezinde christelijk leider Samir Geagea dreigde vervolgens doodleuk terug door te stellen dat hij in dat geval zíjn mensen zou oproepen voor een tegendemonstratie. Hierop riep Hezbollah moord en brand omdat Geagea zou aanzetten tot escalatie, want je weet immers maar nooit wat er kan gebeuren als voor- en tegenstanders de straat opgaan. Nou, zegt Gaegae, als demonstraties inderdaad zo gevaarlijk zijn, dan moet Hezbollah haar plan voor demonstraties maar eens herzien. Nee, het is ons democratische recht om demonstraties te houden. Ja, maar in dat geval mogen wij ook de straat op. Nee, wij zeiden het eerst. Ja, maar de straat is van iedereen…En zo voort en zo verder.

Het is een ware klucht, jammer alleen dat je er niet om kunt lachen gezien de dreiging van burgeroorlog die telkens over deze uitspraken hangt.

De Ronde Tafel Gesprekken zijn na de tweede dag inmiddels geschorst voor 48 uur. Klaarblijkelijk liepen de emoties hoog op en heeft men tijd nodig om tot bedaren te komen. Aangezien Nasrallah niet aanwezig kan zijn omdat hij nog steeds op de dodenlijst van Israël staat, heeft hij een vertegenwoordiger gestuurd, ene Raad. In tegenstelling tot de rustige, bedaarde persoonlijkheid van Nasrallah, is Raad een opgewonden standje die al na één dag constateerde dat er weinig hoop was tot overeenstemming en dat dit zijn indruk bevestigde van de onwelwillendheid en arrogantie van de meerderheid.

Hierop zei Saad Hariri hij zich niet bepaald comfortabel voelde met het dreigement van massademonstraties dat eerder was uitgesproken, zeker niet nu Hezbollah er blijkbaar op uit is om de gesprekken te laten mislukken. Na een heftige ontkenning van Raad voegde druzenleider Jumblatt daar fijntjes aan toe dat hij persoonlijk de wijsheid van Nasrallah deerlijk miste, met alle respect natuurlijk voor de geachte afgevaardigde Raad. Voeg er een valse grijns aan toe en weet dat Jumblatt en Nasrallah zo ongeveer aartsvijanden zijn. Ja, de sfeer was nu niet bepaald gezellig te noemen.

Afin, voorzitter Berri heeft vervolgens besloten tot een schorsing van 48 uur. Dat geeft de heren politici de tijd om in de achterkamertjes van de achterkamer naar oplossingen te zoeken. Soms verlang je in dit land naar een gezegende en beschaafde dictator die het beste voor heeft met zijn land. Dan zou je van een hoop problemen af zijn. Jaloers kijken veel Libanezen naar de Oliestaten waar men weliswaar geen democratie, persvrijheid en meer van dat soort zaken kent, maar waar de elektriciteit het tenminste 24 uur per dag doet, waar genoeg werk is en waar de toekomst beduidend zekerder is dan in Libanon.

De wapens van Hezbollah

2006-11-02T14:24:00.000+02:00

Het is meestal vermakelijk om de kranten hier te lezen omdat zoveel berichten elkaar tegenspreken of anderszins onlogisch zijn. Zo ook aangaande de wapens van Hezbollah.

Op dinsdag verklaarde de leider van Hezbollah, Sayyed Hassan Nasrallah, dat zijn groep het arsenaal aan raketten had aangevuld de afgelopen weken en dat ze nu 33 duizend raketten hebben, terwijl ze voor de Juli Oorlog "slechts" 22 duizend raketten hadden. Die extra raketten moeten dus op de een of andere manier het land zijn binnengesmokkeld. Dit is ook bevestigd door de VN representant voor Libanon.

Gisteren echter verklaarde de minister van Buitenlandse Zaken dat er geen enkel wapen Libanon is binnengesmokkeld en dat de hoge veiligheidsmaatregelen dit sowieso onmogelijk maken.

Op de vraag hoe Hezbollah dan haar rakettenvoorraad had aangezuiverd, moest hij helaas het antwoord schuldig blijven.

Ik geef toe, je moet er van houden, maar ik schiet altijd weer in de lach als ik dit soort berichten lees!

“De president is een landverrader”

2006-11-01T08:24:00.000+02:00

Kijk, dat zijn nog eens krantenkoppen. Wat is er aan de hand? Maandag heeft president Lahoud verklaard dat hij enkele bezwaren heeft tegen het VN tribunaal dat nu in oprichting is. Doel van het tribunaal is om de schuldigen vast te stellen van de moord op Rafiq Hariri op 14 februari 2005. De bezwaren van Lahoud waren enerzijds de naamgeving van het tribunaal. De voorlopige naam is Libanon Tribunaal. Volgens Lahoud stelt dit Libanon in een kwaad daglicht omdat mensen dan associaties krijgen met het Joegoslavië Tribunaal of het Rwanda Tribunaal. Maar in het Libanon Tribunaal is Libanon juist slachtoffer, niet dader.

Anderzijds voelt Lahoud zich gepasseerd omdat hij als president van Libanon niet eens is geconsulteerd en dat terwijl de president zijn goedkeuring moet geven aan alle internationale verdragen.

In reactie op deze kritiek heeft Druzenleider Walid Jumblatt de president van landverraad beschuldigd. Immers, zo luidt zijn redering, iedereen die tegen het tribunaal is, heeft iets te verbergen. Tevens veegt hij de vloer aan met het argument dat Libanon slachtoffer is, niet dader. Hij wijst er op dat momenteel de vier hoogste veiligheidschefs gevangen zitten, waaronder het hoofd van de Binnenlandse Veiligheidsdienst en het hoofd van de Presidentiële Garde. Om dan te beweren dat Libanon niet bij de aanslag betrokken was, gaat Jumblatt veel te ver.

Sterker, hij heeft al vaak geroepen dat Lahoud per definitie er ook bij betrokken moest zijn geweest. Het kan immers niet bestaan dat de vier hoogste veiligheidschefs van betrokkenheid worden beschuldigd, maar dat de president van niets wist. Of hij wist er wel van en dan is hij schuldig, of hij zou er van hebben moeten weten. Ook dan is hij schuldig wegens plichtverzuim, aldus Jumblatt.

De beschuldiging van landverraad is overigens interessant omdat dit één van de weinige redenen is waardoor een president kan worden gedwongen om af te treden. En dat is nu juist iets waar Jumblatt c.s. al sinds de verlenging van het mandaat van Lahoud in oktober 2004 op uit zijn.

Minstens net zo interessant is het feit dat Jumblatt überhaupt deze beschuldiging uit. Op het beledigen van het staatshoofd staat opheffing van politieke immuniteit en ook gevangenisstraf en hij riskeert hiermee dus wel het nodige. Blijkbaar schat hij de president dusdanig zwak in, dat hij dit risico wel durft te nemen. Niet zo verwonderlijk gezien de reactie van Bolton, de Amerikaanse ambassadeur bij de VN op de uitspraken van Lahoud: “we weten allemaal dat Lahoud een spreekbuis is voor Syrië”. Het zal je maar gezegd worden.

Een andere interessante ontwikkeling is de relatie tussen Lahoud en minister van Justitie Charles Rizk. Deze wordt beschouwd als een vertrouweling van Lahoud, maar er schijnt trouble in paradise te zijn. In een reactie op de beschuldigingen van Jumblatt en anderen, heeft Lahoud gisteren een verklaring uitgegeven waarin hij schrijft dat Charles Rizk gelogen heeft toen hij indertijd beloofde om alle voorstellen aangaande het VN tribunaal voor te leggen aan de president. Dit is niet gebeurd en hij heeft vervolgens Rizk op het matje geroepen en hem opgedragen voortaan de president bij alles te betrekken. Ook dit is niet gebeurd, althans niet voldoende volgens Lahoud.

Mocht Rizk inderdaad een vertrouweling zijn van Lahoud, dan zijn dergelijke publieke uitspraken waarin Rizk als onbetrouwbaar wordt weggezet een teken aan de wand: zelfs mensen die dicht bij Lahoud staan, nemen afstand. Of zou het kunnen zijn, dat dit onderdeel uitmaakt van een slim complot om Rizk klaar te stomen voor het presidentschap. Als vertrouweling van Lahoud mist hij het nodige aanzien, maar door zo openlijk te breken met Lahoud wordt Rizk’s imago wat opgepoetst. Onwaarschijnlijk? Zeker! Juist daarom soms eerder waar in de caleidoscoop die Libanon heet.

Nationale Dialoog nog even uitgesteld

2006-10-30T16:59:00.000+02:00

De oproep van Nabih Berri om vandaag de Nationale Dialoog te hervatten, heeft weinig weerklank gevonden. Er is derhalve besloten om het een week uit te stellen. De hervatting staat nu gepland voor maandag 6 november aanstaande.

De officiële reden is dat drie vooraanstaande politici, soennietenleider Saad Hariri, druzenleider Walid Jumblatt en voormalig president Amin Gemayel (christelijk) in het buitenland verkeren en men niet zonder hen wil beginnen. Berri wil, begrijpelijk, geen Ronde Tafel gesprekken voeren met plaatsvervangers want dat zou ook maar vertragen omdat deze geen beslissingen mogen nemen.

Onofficieel echter staan de pro-regeringspartijen niet te springen om deel te nemen aan een conferentie met als agendapunt het aftreden van de regering. Ook wel goed te begrijpen. Men dringt aan op het aanpassen van de agenda. Die bevat nu twee punten: het vormen van een regering van nationale eenheid (lees: meer invloed voor Hezbollah en toevoeging van Michel Aoun aan het kabinet) en het herzien van de verkiezingswet.

De pro-regeringspartijen hebben aan Berri gevraagd om ook de ontwapening van Hezbollah en het aftreden van president Lahoud aan de agenda toe te voegen, maar Berri heeft gezegd dat dit onmogelijk is. Wel kan men alles ter tafel brengen wat men wil....Tja, het nut van de agenda wordt daarmee danig ingeperkt, maar toch kan diezelfde agenda niet worden aangepast.

Hezbollah heeft inmiddels de retoriek opgevoerd en de pro-regeringspartijen omschreven als 'duivels'. Ook hebben Hezbollah en Michel Aoun een ultimatum gesteld van één week: als er volgende week opnieuw wordt uitgesteld dan is de maat vol. Wat ze dan zullen doen is nog niet aangekondigd, maar Hezbollah merkte gisteren dreigend op dat de regering bang is voor de woede van de straat. Oftewel, men zal waarschijnlijk oproepen tot massa-demonstraties om zodoende de regering weg te krijgen.

De geestelijk leider van de Maronieten (Christenen) heeft zijn zorgen uitgesproken dat sommigen in het land niet van vrede willen weten, maar juist Syrië weer terug wil hebben. Ook andere politieke en geestelijke leiders hebben hun zorgen uitgesproken. Men is over het algemeen somber en bezorgd. Wat als er volgende week opnieuw niet wordt begonnen? Zal het dan toch waar zijn dat de tweede ronde van de oorlog niet tegen Israël, maar tegen eigen landgenoten is? Het beste is maar dat men gewoon begint met de hervatting van de Nationale Dialoog, maar dan met één agendapunt: Wat Verder Ter Tafel Komt. Genoeg stof om over te praten voor de heren politici.

Michel Aoun: ’t Can Verkeeren

2006-10-28T19:28:00.000+03:00

“Het kan verkeren, de dingen blijven niet zoals ze zijn”…een mooie uitdrukking en daar had onze Bredero wel gelijk in. Zo ook in Libanon waar Michel Aoun gisteren als pro-Syrisch werd aangeduid door een Amerikaanse woordvoerder van Buitenlandse Zaken.

Pro-Syrisch, Aoun? Was Aoun juist niet degene die een “Bevrijdingsoorlog” was begonnen tegen Syrië in 1989 en daardoor het imago had gekregen van zo anti-Syrisch als het maar zijn kon? Juist, hij dus.

De reden hiervoor is dat Aoun politiek zeer dicht bij Hezbollah staat en zich (wellicht) daardoor stelselmatig vriendelijk uitlaat over zowel Syrië als over de Libanese president Lahoud die door velen als een zetbaas van Syrië wordt gezien.

Veel Libanezen, met name de christenen, zijn door Aoun’s koersverandering in hem teleurgesteld. Toen Aoun vorig jaar terug kwam, waren de meeste Libanezen erg opgelucht over het vertrek van de 30.000 Syrische soldaten uit Libanon elf dagen eerder en men had gehoopt dat Aoun zou delen in hun blijdschap.

Ook vonden velen dat Lahoud moest aftreden omdat deze als zwak en pro-Syrisch werd gezien. Men dacht dat Aoun bij zijn terugkomst ook zou oproepen tot Lahoud’s vertrek. Had Aoun niet immers altijd gezegd dat de president van Libanon een krachtig persoon moest zijn en bovenal pro-Libanon?

Tenslotte hoopten velen dat met de terugkeer van ijzervreter Aoun (de voormalige opperbevelhebber van het Libanese leger) er wellicht een begin kon worden gemaakt met de ontwapening van Hezbollah. Men herinnerde zich nog zeer goed hoe Aoun indertijd had afgerekend met een andere militie, de Lebanese Forces. Hopelijk zou Aoun hetzelfde kunstje nog eens flikken, maar dan richting Hezbollah.

Niets was echter minder waar. Aoun was zeer verzoenend tegenover Syrië en was tegen het vertrek van Lahoud. Daarenboven sloot hij een strategisch pact met Hezbollah en was Aoun voorstander van het behouden van Hezbollah’s wapens.

De trouwe kern van Aoun supporters maakt dit allemaal niets uit: hij is en blijft hun Generaal. Maar onder de mensen die minder fanatiek zijn, brokkelt de steun steeds meer af. Van een recht-door-zee generaal lijkt hij voor velen te zijn veranderd in een opportunistische politicus die in de cynische strijd om de macht zijn principes verloochent. Van een politicus mag enige flexibiliteit worden verwacht, maar als men 180 graden van koers verandert, raken de volgelingen het spoor bijster.

Toch is hij in sommige kringen nog steeds erg populair. Zo hebben studenten die pro Aoun zijn de verkiezingen voor studentvertegenwoordigers gewonnen in de christelijke universiteit USJ (Université Saint Joseph). Maar of hij nog steeds kanshebber is voor het presidentschap lijkt onwaarschijnlijk. Daarvoor is hij toch te omstreden en niet verzoenend genoeg, iets waar Libanon juist nu grote behoefte aan heeft.

De zak van Nabih Berri

2006-10-26T09:16:00.000+03:00

Gisteren heeft de voorzitter van het Libanese parlement, Nabih Berri, zijn verrassing onthuld: het voorzetten van de Nationale Dialoog die begin dit jaar van start ging maar ruw werd onderbroken door de Juli Oorlog. In een periode van maximaal 15 dagen non-stop vergaderen moeten twee zaken worden besproken: het vormen van een nationale regering en het opstellen van een nieuwe verkiezingswet. Dit zou aanstaande maandag moeten beginnen.

Tja, niet echt schokkend, zeker niet gezien alle geheimzinnigheid die eraan vooraf was gegaan. Men had meer verwacht. Ook al omdat de kern van de zaak, Hezbollah’s wapens, niet op de agenda staan.

Verder, zo wordt opgemerkt, is het opvallend dat Berri zo’n haast schijnt te hebben en de verrassing zo laat mogelijk naar buiten bracht. Het was immers al een week bekend dat hij een aankondiging zou doen. In combinatie met de startdatum van 30 oktober lijkt het erop alsof hij de andere politici geen kans heeft willen geven om met bezwaren te komen en ze als het ware heeft willen overdonderen. Op zich is dat wel te begrijpen omdat de twee onderwerpen duidelijk pro-Syrisch zijn. Zo is het vormen van een nationale regering politiek jargon voor het toevoegen van pro-Syrische politici aan de regering, zoals Hezbollah en, hoe vreemd ook, Michel Aoun. Daarnaast is de oproep om te komen tot een nieuwe verkiezingswet een poging tot het vergroten van de invloed van de pro-Syrische oppositie.

Of Berri’s strategie lukt valt te bezien. Tot nu toe heeft alleen premier Siniora het voorstel om bijeen te komen geaccepteerd, maar daarbij wel gezegd dat de agenda moet worden uitgebreid met punten uit de vorige overlegronden. Hij wil het juist hebben over de implementatie van eerder genomen besluiten, zoals het opzetten van diplomatieke relaties met Syrië, het afbakenen van de grenzen en de status van de Shebaa boerderijen. Deze besluiten zijn al genomen door hetzelfde overlegorgaan en moeten nu worden geïmplementeerd.

Andere politici zijn voorzichtiger en willen eerst overleg plegen met de achterban voordat ze besluiten tot deelname. Daarbij speelt in het achterhoofd dat de Nationale Dialoog enerzijds ondemocratisch is want het vindt plaats buiten het parlement en anderzijds dat de besprekingen volop gaande waren toen plotsklaps de Juli Oorlog uitbrak. Wat, zo vraagt men zich af, is het praktisch nut van het praten over nationale verzoening met partijen die vervolgens achter je rug om, Libanon in de afgrond storten.

Opvallend was gisteren de vraag van een journalist aan Berri of hij wellicht door externe partijen (lees: Syrië) is gedwongen tot dit besluit. In plaats van te ontkennen antwoordde hij dat de journalist dit maar het beste kon vragen aan de ‘externe partijen’. De geruchten dat Berri tot de orde werd geroepen door Syrië en werd gedwongen tot het organiseren van een Nationale Dialoog met slechts twee onderwerpen die pro-Syrisch zijn, werden verder gevoed door de verwijdering die de afgelopen twee weken plaats heeft gevonden tussen Berri en Hezbollah. Dat Berri juist nu tot deze oproep komt, kan daarmee te maken hebben.

Wat ook opvallend was in Berri’s aankondiging was het rampscenario dat hij schetste. Als er nu niet tot een Nationale Dialoog zou worden gekomen, dan kon het wel eens slecht aflopen met de eenheid van Libanon. Tussen nu en een maand staat er veel op het spel en het is van het hoogste belang dat de deelnemers aan de Nationale Dialoog binnen de termijn van 15 dagen tot overeenstemming komen, zo klonk het dreigend. Dit voedde nog meer de geruchten als dat Syrië achter de oproep zat en wellicht ook een dreigement plus bijhorende deadline heeft uitgesproken. Mocht er geen overeenstemming worden bereikt, dan zal de oppositie via straatprotesten proberen om de regering weg te krijgen, zo klinkt het in de wandelgangen.

Opnieuw een bomaanslag

2006-10-26T08:49:00.000+03:00

Gisteren was het weer raak: opnieuw een bomaanslag. Gelukkig geen doden of gewonden en zelfs geen materiële schade. Wat zorgen baart is de plaats van de bom: vlak naast de ambassade van Saoedi-Arabië en ook naast het huis van Adi Hariri, een zoon van de vermoorde premier Rafiq Hariri.

Meestal worden dergelijke bomaanslagen automatisch toegeschreven aan Syrië, maar in dit geval zou het ook best eens een tak van Al Qaida kunnen zijn. Welcome to the party… Tot nu toe zijn dergelijke groeperingen vrij rustig geweest, het valt te hopen dat dat zo blijft.

Hou van hout

2006-10-26T08:38:00.000+03:00

De afgelopen twee dagen waren vrij vanwege het einde van Ramadan. In Nederland heet dat het Suikerfeest, hier is dat het Eid el Fitr (spreek uit: A-ied el foeter). Dat is één van de belangrijkste religieuze feestdagen in de moslimwereld. Voor de witte Nederlanders: Wens je Arabische snackbar-eigenaar een A-ied el foeter moebarak en je krijgt geheid een gratis patat:-)

We hebben zelf de feestdagen gebruikt om ons berghuis helemaal winterklaar te maken. Normaal gesproken gebruiken we het huis niet in de winter. Het zou op zich prima kunnen, maar het probleem is het warm stoken: tegen de tijd dat het weekend over is, komt het huis net een beetje op temperatuur. En ’s winters kan het er flink koud zijn. Ook ligt er regelmatig een flink pak sneeuw (een meter of meer), dus dan zijn de wegen slecht begaanbaar.

Over warm stoken, gesproken. De bewoners van het dorp die er het hele jaar door wonen, waren ook druk bezig om zich voor te bereiden op de winter. Overal zag je mensen met aanhangers vol kaphout. Jawel, men stookt hier nog gewoon op hout. Lekker goedkoop en wel zo gezond zegt men: oliekachels schijnen erg ongezond te zijn terwijl hout een natuurproduct is…en nee, dan moet je niet gaan uitleggen dat olie toch ook echt een natuurlijk product is en dat het verstoken van hout toch ook niet bepaald goed is voor de luchtwegen.

Voor een Nederlander zoals ik die alleen hout gewend is in de openhaard (ja, gezellig, een zakje hout gekocht bij de Appie Happie, wat marsh-mellows erbij, glaasje rode wijn!) is het altijd weer bevreemdend om mensen te zien die daadwerkelijk hout gebruiken voor koken en warmte. Het gemiddelde huis van de lagere sociale klassen heeft één kamer waarin de houtkachel staat. Dit is dan tevens het fornuis en ook leeft en slaapt men meestal in deze kamer. De overige kamers van het huis worden eigenlijk niet gebruikt want te koud. Ik moet er niet aan denken om met de hele familie dicht op elkaar in één kamer annex woonkamer annex keuken te moeten leven, maar velen in de bergen hebben nu éénmaal geen andere keus.

Het voedsel dat men weet te bereiden op de houtkachel smaakt overigens uitstekend. Het is haast te vergelijken met een soort van back-to-basisc steengrillen: het voedsel wordt direct op de bovenkant van de kachel gelegd op een daartoe bestemde steen. Zo krijg je de heerlijkste aardappels: in schijven gesneden en dan gegrild. Ander voedsel, zoals groente, gaat gewoon in een pan met water en wordt op een andere plaats op de kachel gezet. De kachel, moet je weten, heeft een aantal uitsparingen voor ketels en pannen. Het vlees wordt soms ook gesteengrilled, maar meestal gewoon in de koekenpan bereidt.

In eerste instantie ziet het er wat smerig uit: je vlees en je aardappels direct op de kachel te zien liggen. Maar ja, iedereen doet het zo en het zal dus wel goed zijn. Bacteriën zullen ook wel niet meer leven gezien de hoge temperaturen: het sist overal en de aardappels zijn in een paar minuten gaar. Je voelt je weer helemaal een padvinder als je dit meemaakt, maar toch, om dit elke dag te moeten doen…Andersom was men weer verbaast toen ik vertelde dat je in Nederland openhaardhout kunt kopen in de supermarkt, keurig netjes verpakt in zakjes van 5 kilo. “Jammer”, zo klonk het, “dat de Europeanen zo ver van de natuur af staan”, waarop iedereen, inclusief ik, instemmend knikte.

Het geluk, naar men zegt, lijkt mooier dan het is

2006-10-20T14:01:00.000+03:00

In de strijd tussen Hezbollah en de regering om de ‘hearts and minds’ van de sjiietische gemeenschap in Libanon heeft de regering de inzet verhoogd. Eerst bood Hezbollah 12 duizend dollar voor het herstel van kapotgeschoten huizen, nu heeft de regering 53 duizend dollar in het vooruitzicht gesteld aan iedereen die hun huis heeft verloren. De regering probeert hiermee kritiek te pareren dat ze niet in staat zou zijn om voor haar eigen bevolking te zorgen.

Dat klinkt mooi, maar ja, de titel van dit stukje (afkomstig van popgroep The Scene) staat er niet voor niets. Er zit namelijk een aantal adders onder het gras. Zo betreft de doelgroep alleen degenen die in de zuidelijke buitenwijk van Beiroet, Dachieh, woonden en dus niet personen die hun huizen in het zuiden van Libanon zijn kwijtgeraakt. Ook geldt het aanbod alleen voor huiseigenaren. Maar ja, de meeste Libanezen hebben een huurhuis, zeker de sjiieten in de arme zuidelijke wijken van Beiroet.

Goed nieuws dan voor de huisjesmelkers? Nee, ook al niet. Een bijkomende bepaling stelt namelijk dat de vergoeding alleen wordt uitgekeerd aan huiseigenaren die tevens bewoners zijn van het appartement in eigendom. Dus pech voor de huisjesmelkers.

Ook is het nog maar de vraag wie als eigenaar worden aangemerkt. Een veelvoorkomende situatie in Libanon is namelijk dat de eigenaar van een flatgebouw bijvoorbeeld een BV is. De bewoners zijn vervolgens aandeelhouder van deze BV en contractueel is dan bepaald wie welke etage bewoont. Dit doet men om successierechten en overdrachtbelasting te voorkomen in geval van erfenis of verkoop. Het gevolg is dat in het officiële kadaster slechts één eigenaar geregistreerd staat: de BV. En de BV is weliswaar eigenaar, maar natuurlijk geen bewoner.

Al met al lijkt het meer een stunt voor de bühne dan dat de slachtoffers ermee worden geholpen.

Overigens, direct na de oorlog waren veel beelden te zien van Hezbollah die handje contantje geld aan het uitdelen was aan getroffen burgers. Daar hoor je nu eigenlijk niets meer over. Sterker, de eerste klaagverhalen beginnen al op te duiken. Hezbollah stelde dat ze iedereen, overal zouden helpen. Maar uit de verhalen die nu sporadisch naar voren komen, rijst het beeld dat Hezbollah met name voor haar eigen aanhangers geld beschikbaar heeft en dat andere slachtoffers in de kou blijven staan of slechts een schijntje krijgen.

Zo hoorde ik het verhaal van een christelijke familie in het zuiden van Libanon van wie het huis zo goed als kapotgeschoten was. Vergoeding: 500 dollar. Een dorpje verderop wonen sjiieten en die kregen keurig netjes 12 duizend dollar voor hun kapotte huizen. De kranten melden vrijwel niets hierover, ik ben benieuwd wanneer deze verhalen in de publiciteit komen.

De toekomst van je land: een verrassing

2006-10-19T17:09:00.000+03:00

Meestal is politiek een treurigmakende want repeterende zaak. Gelukkig niet zo in Libanon. Hier is altijd wel wat nieuws om je over te verbazen. Dit keer is het de beurt aan de voorzitter van het parlement, Nabih Berri. Hij kwam een aantal dagen geleden terug van een bezoek aan Saudie Arabië en in een interview zei Berri dat hij een verrassing had meegenomen uit het Verboden Koninkrijk. Maar hij wilde niet zeggen wat de verrassing was…anders was het natuurlijk geen verrassing meer! Ohmygod! Pas bij het feest ter einde van ramadan wil hij de verrassing aan ons meedelen.

Nu ja, als het iets is van persoonlijk aard, een geste dit-of-dat, dan is dat natuurlijk prima. Maar Berri kon al wel iets over de verrassing zeggen: namelijk dat het de toekomst van Libanon zou bepalen en het zou de nationale eenheid betreffen. Toe maar!

Libanon is momenteel in een chaotische periode juist vanwege deze nationale eenheid. De oppositie roept op tot het aftreden van de regering om zodoende een eenheidskabinet te vormen. Dus elke uitspraak met betrekking tot eenheid wordt hier onder een vergrootglas gelegd. En dan hebben we Berri die doodleuk stelt dat het een verrassing moet blijven tot aan volgende week.

Inmiddels beseft hij klaarblijkelijk ook wel dat zijn verrassing voor veel onduidelijkheid heeft gezorgd en dat dit niet zo handig is want juist nú is behoefte aan klare wijn. Dus hij sprak zich gisteren uit tegen het ondemocratisch vervangen van de regering. Dat is de verrassing al in ieder geval niet. Goed om te horen dat hij tegen staatsgrepen en dergelijke is; het stelt altijd gerust dat de kamervoorzitter pro-democratie is.

Hezbollah heeft zich overigens nog niet bij Berri aangesloten, het sjiietenkamp is derhalve verdeeld. Hezbollah wil dat eerst de regering opstapt om vervolgens de rondetafel gesprekken te hervatten, terwijl Berri zegt dat de regering niet kan opstappen zonder dat de opvolging bekend is.

Verwarrend allemaal. Eerst maar eens afwachten wat Berri’s verrassing is…

Kleine aanpassing voor reacties

2006-10-19T09:54:00.000+03:00

Helaas heeft de spam de weg naar dit blog weten te vinden en werden er reclameboodschappen achtergelaten in de reacties. Om dit tegen te gaan, is nu "word verification" geactiveerd. Dit houdt in dat je even een woordje moet intikken als je een reactie achterlaat. De zogeheten spam-bots worden hierdoor tegengehouden.

Excuses voor het ongemak, het internet is nog niet perfect helaas.

Toespraak van Michel Aoun

2006-10-17T13:26:00.000+03:00

Afgelopen zondag was een grote demonstratie gepland door de beweging van Michel Aoun. De regen gooide echter roet in het eten. Wel heeft Aoun een toespraak gehouden. Om inzicht te krijgen in de Libanese wijze van speechen, heb ik hieronder de Engelse vertaling van de volledige speech opgenomen. Belangrijke passages heb ik vet gemaakt en ook heb ik hier en daar voetnoten opgenomen. Deze kun je helemaal onderaan de lange toespraak (ruim 45 minuten) vinden.

Great people of Lebanon, (1)

Today is the 16th anniversary of that tragic day: October 13, 1990. It is by far the most important landmark in the history of our struggle and in the contemporary history of Lebanon.

On that day, the Syrian army waged an all-out attack against the last beacon of freedom not only in Lebanon itself but also in the entire Middle East; and for the first time ever, an entire people was besieged from all sides and punished for its “crime” of daring to demand its natural and basic rights by shouting: sovereignty, freedom and independence. This military operation would not have happened without cover and green light from local and international sides. How ironic to witness the double-standard of seeing, at the same time, the entire world mobilize to liberate Kuwait while encouraging and giving a green light to the occupation of Lebanon! (2)

The Lebanese people were subdued on that day and lost that battle… but that loss signaled the collapse of human values and all human-rights charters.

In our own consciousness, however, October 13th continues to represent until this very day the dignity of the defeated and the humiliation of the victorious.

It was a historical disgrace that will forever taint all those who stood idly watching… and a crime on the hands of all those who participated in the spilling of innocents’ blood.

On that day, the long journey of our struggle started. It was a journey marked by our strong will to persevere, resist and adapt to the new situation. It shifted our activities from inside Lebanon to the vast horizons of the world. The Lebanese Diaspora, everywhere it has a presence, engaged itself in our struggle and mobilized all its resources and, together, we completed what we had started at the Baabda Palace.

Our presence here today, standing on Lebanon’s soil and under its free skies, is but the culmination of this long struggle… it is also the realization of a promise I made as I was leaving Lebanon when I told you: “Today, as I am leaving Lebanon to France, I tell you after a long silence that the work you started will not end until it is fully realized... so, until we meet again.”

Here we are... We have met, and we will stand together.

Great people of Lebanon,

I address you today not to dig the wounds of the past but to strengthen together our absolute belief that the human being is indeed a value, and that our society cannot redress itself except on the basis of self-evident virtues at the forefront of which are the values of rightness, goodness and fairness.

I address you today to reaffirm our convictions and way-of-life, the essence of which are honesty, integrity, transparency, courage and loyalty; these convictions and way-of-life have formed the solid foundation and the spotless sphere for our long struggle in defense of Lebanon as a final country for all its people and its sacred right to sovereignty, freedom, and independence.

I address you today, as always, after you have put your valuable trust in me in the last parliamentary elections, to reaffirm one more time our relentless endeavor in uniting the Lebanese, all of the Lebanese, within the framework of a consensual democracy we are intent on realizing after long years of separation, alienation, oppression, arrests and banishment caused by three decades of Syrian occupation of Lebanon.(3) We will make this happen away from all aspects of sectarianism, discrimination or anything that might set the people of this country apart; this is indeed what hardened our positions on all issues of national interest, always giving prevalence to dialogue over tensions and to the Constitutional recourse over temperamental decision-making as a means to resolve any dispute.

We had our strategic vision embodied in the principles enumerated in the Charter of the Free Patriotic Movement Party and the inaugural speech. It was also spelled out in the Memorandum of Understanding we signed with Hizbullah which, while important and a worthwhile goal to accomplish in itself, we intended it to be a springboard for the serious and constructive dialogue we have long sought to have with all the Lebanese parties, even before my return to Lebanon on May 7th 2005 (4), with the aim of seeking together final solutions to all disputed issues.

Great people of Lebanon,

In celebrating this dear memorial today, we are recalling all what sacrificing for one’s country and for humanity means. This remembrance day is a solemn tribute of respect to the noble souls who fell on the altar of the nation to preserve the unity of Lebanon and the honor of its people. Today, our thoughts go especially to those we lost and whose fate is still unknown due (5) to the neglect and procrastination of consecutive governments of Lebanon from 16 years ago to the present day.

Today, we pay a solemn tribute to those who drenched our nation’s soil with their blood in defense of their country’s sovereignty, honor and dignity against the Syrian occupation.

We also pay tribute to the heroes who defended Lebanon against all Israeli aggressions. (6)

Do you know, dear compatriots, that some of those who monopolize power and work on marginalizing you today are the same people who worked against your will back then and endeavored to marginalize you and humiliate you?

This is why I proudly declare, here in front of you, that owing to the sacrifices of our martyrs whom we remember today and to your perseverance in our struggle, Lebanon is finally free.

Yes, Lebanon is free indeed… We regained our sovereignty and our independence… We regained our free decision-making; but this decision-making ability we dread losing again because of the political deviation we’re witnessing and because of political tourism in foreign capitals. (7)

Dear compatriots, now that the war has ended, how we long for working together to rebuild our country; yes, we who believe in the will to live and transcend all the negativities of the war and feelings of revenge, grudge, and hatred. But unfortunately, we were surprised to see that what we freed ourselves from in Anjar (8) has reappeared somewhere else… We see the Constitution being ignored and violated, as is all that points to the existence and viability of the state… The ministerial program declaration remains empty unimplemented words.

Thus is the current government, emanating from a fictitious majority (9), legitimizing indifference toward the concerns and needs of the people, spreading corruption and misusing and misappropriating public funds, and taking the country back to the concept of polarization. This government, in the way it is formed, falls quite short on comprehensive representation of the Lebanese and thus does not instill confidence. Many of this government’s decisions fall short of comprehensively benefiting all sectors of society and thus it is selectively denominational. Crucial decisions that relate to the fate of the country are taken unilaterally, let alone that they paralyzed all oversight, accountability and supervisory bodies that are, in democratic systems, at the core of the state.

They tell you that there will be a constitutional vacuum if there is a change in government but in reality you are living in such a vacuum now, (10) since no item in the ministerial program declaration has been implemented and also because of the degradation in performance that exceeds any logical explanation and which has reached levels of intentional provocation. That’s why we have never hesitated nor will we hesitate to hold this government accountable for every setback Lebanon might go through.

This vacuum was evident when the government refrained from carrying out its duties in the latest Israeli aggression against Lebanon and just acted as a go-between between the resistance and the United Nations. The government even evaded carrying out its humanitarian and relief duties, and had it not been for the solidarity shown by the civil society, a major catastrophe would have befallen us (11).

In this context, it was necessary to meet with you as always to get inspired by your staunch will and unshakable determination. And as at every crucial juncture in our national life, we make decisions that you inspire, you the free people of Lebanon, not from masters and custodians. We make these decisions away from personal interests and temptations just as we refuse to yield to any pressure, no matter how intense it might get, especially those pressures that might sow the seeds of turmoil in the country.

Today, with your massive turnout to this rally and your unshakable belief in the need to save Lebanon from its floggers, you have proven to the entire world, once again, that the yearning for change and reform has spread to every corner of the country and no obstacle of any kind shall stop it.

Great nations are those that can couple their political discourse with real application.

With this in mind, we affirm that change and reform will only find its way to implementation according to the following principles and beliefs (12):

We believe in democracy as a system of governance and a way-of-life, and we consider it to be the sole system that preserves the dignity of man, empowers the individual and frees his abilities, and allows him to be the master of his destiny.

We declare that we adhere to human rights as stipulated in international charters, and to public freedoms which constitute the foundation of democracy, and ascertain that men and women are equal in terms of rights and duties, and that the woman is a partner in building society and in decision-making.
We long to achieve a more comprehensively humane and fair society; a society in which the concept of citizenship is given its true dimension; a society that stands in solidarity with its weak and marginalized groups; a society that does not sacrifice its youth for its elderly.
We pledge to preserve national unity, based on true partnership and balance, as a guarantee to the survival of Lebanon as a nation and a mission.
We emphasize modern Arabism that is open to and interacting with all cultures and to which Lebanon has contributed greatly.
We consider that Lebanon, a land of dialogue and interaction, has a prominent role in spreading the culture of peace in its environs and in the world.

Building the state and reforming it cannot be implemented except by strengthening the rule of law through the principle of separation of powers which will institute checks and balances and effective oversight and accountability mechanisms. As for sovereignty and independence, they can be preserved by coupling national unity with the rule of law. Thus we will no longer have powerful individuals who overpower a weak state, but a strong state through its competent administration and institutions and its recourse to the Constitution and laws.

As for effective democracy, it can be enabled through:

The revival of the values and ethics that guide the right to dissent and the freedom of opinion and speech.
The purification of political practice from all kinds of vices and abuses, which will put an end to media manipulation and misleading promises. (13)
Adhering to and strengthening the principle of national consensus so as to put an end to unilateral actions and decision-making and to the domination of a ruling majority over an oppressed and marginalized minority.
The enactment of a modern electoral law that guarantees a true and just representation of the people, curbs the influence of political money and sectarian fanaticism, provides equal media opportunities, boosts political and party activism, establishes a mechanism to renew the political life, and guarantees the participation of the Lebanese Diaspora. Thus passing this law and its implementation mechanisms have become of utmost urgency to correct the actual flaws.

It is impossible to build a state on corruption and bribery. Thus it is our duty to make all efforts in view of separating money from authority, so that money turns into a productive economy and authority into a state where justice prevails.

It is also our duty to fight corruption and bribery through the revival of oversight and inspection bodies, financial and administrative auditing, passing all necessary laws, and applying the principle of accountability. (14)

There will be no modern and competent administration without restoring respect to the civil service, modernizing it, improving its standards, and regaining the lost confidence between the Lebanese people and their state by putting an end to politicizing the administration and eradicating the practice of dividing spoils amongst politicians; and this will not happen without adopting the concept of citizenship, competence and qualifications in appointing and hiring public servants, and respecting the law and the authority of relevant institutions when it comes to appointment, promotion, and accountability.

True security is one that is based on proper relations between the components of Lebanese society. True security is not selectively denominational, as some depict it today; such security can only lead to collective confrontation and cannot inspire confidence and peace.

The security forces have the duty to fight crime, which is an anomaly in society. But what is more dangerous is the organized crime of terrorism which threatens all societies, crosses borders and breaks down all defenses; any leniency in dealing with terrorism, or any neglect in forestalling it, represents in fact, a cover for it.

The armed security apparatus that must be established and spread throughout Lebanese territory is one which will guarantee stability, protect our citizens, abide by the rule of law, and respect the rights and freedoms of the individual. This type of security apparatus is what can, at the same time, meet the challenges of fighting terrorism and crime, the formation of illegal armed groups and the practice of self-protection. This can only be accomplished by restoring the credibility of the Lebanese security apparatus by separating it from politics, and putting qualified and disciplined personnel in charge. Moreover, the security forces must be sheltered from external influence, from, sectarianism and from favoritism. They must be provided with modern and advanced weaponry so that they will be able to defend the country, and the dignity of our people.

A fair, incorruptible, and independent judiciary can be established only by divorcing the judiciary from political disputes and subjective affiliations, enabling it to implement justice ensure the respect of the law, and safeguard public and private rights and freedoms.

We must strengthen the judiciary as an independent constitutional institution, boost its immunity, activate its oversight bodies and improve the professional qualifications of the judges. We should look to the day when we no longer resort to special and exceptional courts, and we should revive the constitutional council to rule, once again, upon the constitutionality of laws and the legitimacy of the electoral process.

As to economic growth and social justice, we consider that these issues are not political ones or merely technical ones to be dealt with by technocrats, no matter how well-qualified they are; rather, they are core issues of life with regard to which major decisions should be taken with careful consideration of costs and benefits. These decisions should reflect the image of the society and state for which the Lebanese people long.

The Lebanese economy is ailing under the burden of ever-increasing debt, and economic recession, which has triggered massive emigration and has severely impacted our international trade balance. Thus the national economy is faced today with two major challenges: stalled growth, and a huge financial burden. These two challenges are not equally important, as the national economy must achieve three main things: growth, justice, and planning.

Achieving growth requires an improvement in the financial, technological, and marketing capacities of our productive sector, and on the serious management of the privatization process. It also hinges on fighting monopolies and centers of favoritism, no matter where they are, be it in the private or the public sector.

The main criterion for establishing economic justice is equality and balance between obligations and opportunities among all of our people. We can achieve this by re-writing our tax laws, by austerity in public spending, and by revisiting the meaning of balanced development throughout all areas of the country.

The economy of planning and prevention should ensure that tomorrow’s resources are not consumed today, and that the consequences of the past are not transferred carelessly to the future. This economy will require rational management with awareness of financial burdens and risks; it must be based upon the capacity of the Lebanese people, and the support of friendly-states, and international financial institutions. This economy’s main priority should be the support of institutions which promote social solidarity, especially those which deal with health, retirement, and the protection of the Lebanese peoples’ assets from any kind of threat or abuse. It should also preserve Lebanon’s natural, environmental, and cultural resources, and it should build strong ties with the Lebanese Diaspora and put its intellectual and economic capacity to good use.

National sovereignty and external challenges have proved that preserving independence is no less difficult than gaining it. Lebanon, which has regained its sovereignty, freedom and independence, has the right to use all means to face any aggression against its territory and people and any interference in its internal affairs.

Lebanon faces today numerous challenges, the most important of which is the July war and what it revealed.

Undoubtedly, what the Lebanese people have accomplished through resistance in all its forms, both military and civil, is a real victory that made the Lebanese cause regain worldwide importance. Thus Lebanon is no longer a consolation prize, and it is no longer a site for, or an easy victim of, conspiracies and compromises and deals cut at the expense its sovereignty, independence, and the dignity of its people.

One of our big challenges is to refrain from isolating Lebanon from its environs and from the world, because Lebanon is a country that has always enjoyed international credibility, has always abided by the decisions of the international community regarding the preservation of its sovereignty and regaining its independence, and was a founding member of the United Nations and the Arab league. In this context, we must be clear in our political relationships with the international community that our right to sovereignty and independence is indivisible, inalienable, and non-negotiable in all circumstances.

Those are the main principles of international policy that draw our approach to all thorny issues.

As for the relationship between Lebanon and Syria, we look forward to having natural and normal relations with Syria by reviewing the past, drawing lessons from it, by refusing its repetition, and by rejecting any kind of mandate. This relationship should be based on national sovereignty and independence, mutual respect, friendship, and the preservation of legal and mutual interests. To achieve this, Syria must acknowledge that the Shebaa farms are Lebanese, the borders between the two countries must be redrawn, and the fate of the Lebanese prisoners in Syrian jails must be revealed and they must be freed. Moreover, diplomatic representation between the two countries must be established, and the bilateral relations between Lebanon and Syria must be removed from the sphere of individual relationships and be placed within the official framework. It would then be possible to review bilateral treaties on the basis of balanced interests between the two countries. (15)

As for the relationship between Lebanon and the Palestinians, it is our position that the failure of the international community to find a solution allowing the Palestinian refugees to return to their land (16) will not cause Lebanon to transform their temporary status in Lebanon into a permanent one. We are determined to launch a serious and prompt dialogue with the Palestinian Authority and its representatives in Lebanon to find a final and comprehensive solution to the Palestinian issue with the aim of:

Ensuring decent living conditions inside the camps and adopting necessary measures to allow free movement of Palestinians inside and outside of Lebanon in such a way that guarantees their return to their home land and which rejects categorically their settlement in Lebanon.
Solving the issue of Palestinian arms since they are not justified and have actually become a national concern so as to eliminate these weapons, to straighten security issues inside the camps to impose the control of the state and guarantee the respect of Lebanese laws.

As for the conflict with Israel and the issue of the protection of Lebanon, we believe that Lebanon longs for real peace which goes beyond the cessation of hostilities and which lays the foundations for comprehensive justice acceptable by all people of the region. This peace is attainable by adopting the recommendations of the Beirut Summit. Lebanon has long suffered from occupations that cost us human sacrifices and material losses, and which required political and military resistance. Resistance is a sacred and legal right that the Lebanese people have exercised for the purpose of liberating their country relying in conformance with international law. This was proven in the last July war.

Since all the Lebanese people have contributed to the cost of liberation, all are invited today to protect Lebanon and to safeguard its sovereignty and its existence. They must together endeavor to maintain peace on the border and to restore control of the state over Lebanon in accordance with UN Resolution 1701 and thus by:

Liberating Shebaa farms, the Kfarshouba Hills and the village of Ghajar.
Liberating the Lebanese prisoners from Israeli jails.
Demanding the cessation of Israeli violations of Lebanese airspace and territorial waters.

It goes without saying that the protection of Lebanon is a national responsibility which rests on the shoulders of all of the Lebanese people, and which should be agreed upon through national dialogue in which the parties develop a diplomatic plan and a strategic defense to be implemented by the state’s institutions. The weapons of Hizbullah must be included in this framework. These weapons, which have the sole aim of defending Lebanon, are temporary. (17) We have endeavored to find the right framework and circumstances that would solve the weapons issue, which requires the establishment of a robust and righteous state. These principles were developed in our Memorandum of Understanding with Hizbullah and are at the core of our national beliefs and needs. Any assertions that do not fall under this umbrella are only attempts to dominate and to provoke tensions; allegations about the rise of an Islamic state and talk about coup d’etats and about the use of force and weapons are intended to promote fears and spread horror in the country, in order to keep the Lebanese people imprisoned in their cocoons, dreading peace, and content with isolation.

Therefore, we call for the establishment of a modern, democratic and just state that serves the interests of all the Lebanese people in terms of achieving justice and democracy.

We also look forward to establishing international relations which guarantee Lebanon’s independence and sovereignty, and we, along with all the Lebanon people, long to unveil the truth about the terrorist crimes that have shaken the lives of the Lebanese people and jeopardized their security.

We also call for the implementation of what remains of the Taef agreement, the return of the displaced to their villages and the return of the Lebanese refugees in Israel. (18)

To emerge from the current crisis, we must begin building a national authority based on fair representation; this can only be done through the adoption of democratic processes that naturally bring about constitutional institutions.

And since in Lebanon, sovereignty can only be implemented by the people and entrusted to the parliament through free and honest elections under an electoral law that ensures accurate representation, then the natural starting point for building national consensus and a strong national authority is the formation of a government of national unity which will establish a new electoral law according to the criteria we mentioned today, and revive the constitutional council.

Then, the new parliament would elect a President of the Republic and the president-elect would form a new government.

It is absurd to give in to the legality of the current authority simply because it is supported by the international community comprised of countries that have always dealt with and are still dealing with de facto regimes without giving them any legitimacy. The legitimacy of a government’s authority cannot be given except by the people, and it is not yielded but from the will of the people. We will deal with reservation with all external powers that do not respect the principle of a just democracy, and which tries to cover up political tricks. We have explained to them thoroughly the painful and harsh reality that has prevented Lebanon from having a correct start for democracy; it is about time that everybody knows that we will not accept any violation of our rights.

Great people of Lebanon,

In the past, and while I was still abroad, I invited all parties to a table of dialogue on the eve of Independence Day in 2004. But my invitation was refused despite the fact that I warned them against rejecting my call because the responsibilities we face are crucial; what I feared the most happened and the stability of Lebanon received a major blow. But they lack any sense of responsibility.

Then, we engaged in the table of dialogue under the umbrella of the parliament, but that dialogue failed because they refused to deal with issues in such a way that would correct what the elections damaged in terms of building a free state; instead, they used the dialogue to cover up for the failure of the government.

Today I fear that they are losing the last chance they have to build the nation which can only be achieved through the formation of a government of national unity. (19)

In the past, after the Syrian troops withdrew from Lebanon, we asked them not to refuse our call; we call on them today and again ask them not to reject our call.

Great people of Lebanon,

This is our vision and these are our principles for building the state. It is with your determination and your resolve that nations are built, and dreams are realized.

Long live Lebanon

Voetnoten

(1): Dit is een kenmerkende uitspraak die in al zijn speeches veelvuldig terugkomt. Op zijn Arabisch: Ya Sha'aba Lubnan al Azeem

(2): Daar heeft hij een goed punt waarmee hij de harten van de Libanezen weet te vinden. Zeker ook omdat de Kuweiti’s door velen als arrogant werden beschouwd en men het stiekem wel eens was met Saddam Hoessein die hen wel eens een lesje zou leren.

(3): Hier kiest hij een duidelijke en harde anti-Syrië lijn en valt daarmee zijn politieke bondgenoot Hezbollah af. Zoals in een vorige bijdrage al gemeld, ziet het er naar uit dat Aoun terug naar zijn wortels gaat: de anti-Syrische maronieten.

(4): Bij mijn weten zijn er weinig uitspraken van Aoun waarin hij al voorafgaand aan zijn terugkomst aangaf een strategische alliantie met Hezbollah te willen sluiten.

(5): Dit is een referentie naar de vele voornamelijk christelijke Libanezen die, naar het schijnt, nog steeds in Syrische gevangenissen verblijven. Hezbollah wordt vaak bekritiseerd dat zij niets doen voor deze Libanezen terwijl ze zich wel druk maken om het bevrijden van de Libanezen, voornamelijk sjiieten, in Israëlische gevangenissen. Tot nu toe heeft Aoun ook niet over dit onderwerp gesproken. Dat hij dat nu wel doet, indirect maar toch, is een aanvullende indicatie dat hij afstand neemt van Hezbollah en sterker opkomt voor zijn christelijke achterban.

(6): Na al zijn anti-Syrië retoriek ook nog even Israël genoemd. Dat moet hij ook wel doen omdat hij door sommigen er van wordt beschuldigd teveel pro-Israël te zijn. Zeker tijdens de burgeroorlog voerde Aoun wel oorlog tegen mede-christenen en tegen Syrië, maar aartsvijand Israël bleef, vreemd genoeg, altijd buiten schot.

(7): Een bekend verwijt aan de huidige regering, namelijk dat zij marionetten van Amerika en Frankrijk zijn. Wel is het vreemd dat juist Aoun dit verwijt maakt aangezien hij altijd erg trots was op zijn bezoek aan het Amerikaanse congres en hij herhaaldelijk heeft verteld dat Syrië het land heeft verlaten dankzij zijn invloed op Amerikaanse politici.

(8): Hier was het hoofdkantoor van de Syrische inlichtingendienst gevestigd van waaruit Libanon feitelijk werd bestuurd

(9): De uitspraak “denkbeeldige meerderheid” wordt door de minderheid gebruikt om de huidige regering mee aan te duiden. Het zou denkbeeldig zijn omdat de verkiezingswet als ontoereikend wordt beschouwd en door deze “corrupte” verkiezingswet de huidige regering aan de macht is gekomen. Opvallend in deze redering is dat het de vorige regering was die de wet heeft ingesteld en dus verwacht mocht worden dat zij een zo gunstig mogelijke variant zouden opstellen. Dat de vorige regering desondanks heeft verloren, is veelzeggend.

(10): Een bekende waarschuwing van de regering is dat aftreden nu tot een machtsvacuüm zou zorgen. Aoun pareert deze kritiek handig door te stellen dat er toch al een vacuüm is, dus de regering kan rustig aftreden, de situatie zou er niet slechter op worden. Ook zijn kritiek dat de regering te weinig besluit wordt door veel Libanezen gedeeld. Enerzijds is dit de standaardemotie van veel burgers die dat “politieke zooitje” toch al niet vertrouwd, anderzijds bereikt de regering inderdaad bar weinig en heeft Aoun wel degelijk gelijk met deze feitelijke constatering.

(11): Een compliment voor Hezbollah die veel effectiever was in de hulpverlening dan de regering. Veel Libanezen zullen het overigens niet eens zijn met de opmerking dat zonder de hulp van de burgermaatschappij een grote catastrofe plaats zou hebben gehad. De oorlog an sich was al ramp genoeg.

(12): De zes uitgangspunten van Aoun’s beleid. Het was mede hierom dat deze toespraak werd gezien als een presidentiële speech waarin hij aantoont een volwaardige kandidaat voor de hoogste post te zijn. Hij reikt uit naar de Arabische wereld en probeert hiermee de angst weg te nemen dat hij als christen niet verzoenend zou kunnen zijn in de Arabische wereld. Ook opvallend is zijn opmerking dat vrouwen gelijkwaardig zijn. Op zich niets nieuws, maar je hoort dit soort uitspraken vrijwel nauwelijks in Libanon dat nog zeer traditioneel is voor wat betreft de rolverdeling tussen man en vrouw.

(13): Interessant om te vermelden is dat Aoun van plan is zijn eigen TV station te beginnen. Hij was de enige leidende politicus die nog niet zijn eigen omroep had. Men vertrouwt de onafhankelijkheid van de media klaarblijkelijk niet echt en heeft liever ieder zijn eigen station.

(14): Dit is een stokpaardje van Aoun en wie kan hier tegen zijn? De huidige regering, misschien, want die zien niet veel in dit plan. Als ze het al ondersteunen, dan toch met de kanttekening dat dan alle fraude onderzocht moet worden, teruggaand tot de tijd dat Aoun de leiding had in Libanon (1988-1990). Ze hopen wellicht dat Aoun hierdoor afschrikt omdat hij zelf ook schuldig zou zijn aan fraude en corruptie, maar Aoun heeft aangegeven geen enkele moeite te hebben met een onderzoek naar zijn regeerperiode.

(15): Hiermee wijkt Aoun af van het standpunt van Hezbollah dat niet aandringt op grensafbakening, erkenning door Syrië dat de Shebaa boerderijen Libanees zijn en de uitwisseling van diplomaten. Het is veeleer een standpunt dat dichter tegen zijn oorspronkelijke anti-Syrië houding aanzit en wat goed valt bij zijn voornamelijk christelijke achterban.

(16): Het recht op terugkeer van de Palestijnen wordt nergens zo fanatiek verdedigd als in Libanon. Van links tot rechts, van moslims tot christenen: men is het er volledig over eens dat de Palestijnen terug moeten naar Palestina en geen definitieve verblijfstatus in Libanon zouden moeten krijgen.

(17): Deze uitspraak, dat op termijn Hezbollah haar wapens moet opgeven, lijkt stoerder dan hij werkelijk is. Hezbollah zelf is het hier volledig mee eens want zij benadrukken keer op keer dat zij hun wapens heus zullen opgeven…zodra de tijd rijp is.

(18): Vele christenen van Zuid-Libanon, waaronder aanhangers van Aoun, zijn indertijd naar Israël “gevlucht”. Het is een hete aardappel in de Libanese politiek of zij terug naar Libanon mogen komen. Immers, vluchten naar het land van de vijand kan ook wel eens collaboratie zijn geweest, en om nu dergelijke “landverraders” terug te laten gaat velen te ver.

(19): Aoun waarschuwt de regering: dit is de laatste kans die je hebt, zoniet…De angstige vraag die Libanezen hebben is het antwoord op de vraag “wat dan?”

Raketaanval in het centrum van Beiroet

2006-10-16T10:30:00.000+03:00

In de nacht van zaterdag op zondag was het weer eens raak: een aanslag. Ditmaal zouden er drie raketten zijn afgevuurd in het centrum van Beiroet, Solidere genaamd. Zes mensen zijn lichtgewond geraakt en er was beperkte materiële schade. Al met al erg goed afgelopen want normaal gesproken is dit gebied erg druk. De aanslag vond plaats rond half drie zondagochtend, dus het lijkt erop dat de daders niet uit waren op het maken van zoveel mogelijk slachtoffers maar eerder een signaal wilden afgeven.

Het is de eerste keer in de lange reeks van aanslagen die begon met de aanslag op de minister van Telecommunicatie, in oktober 2004, dat het centrum van Beiroet is getroffen. Het centrum, ook wel Solidère genaamd, is een autovrij wandelgebied, vol met restaurants en winkels. Veel toeristen komen hier ’s avonds een hapje eten, lopen wat rond en lurken aan een waterpijpje. Het is een relaxed uitgaans- en winkelgebied, ook al omdat auto’s niet zijn toegestaan, een unicum in Libanon.

De eerdere aanslagen, zie hier voor een overzicht, vonden plaats in christelijke gebieden. De aanslag van gisteren is daarmee de eerste die tegen Libanon als zodanig is gericht. Immers, het centrum is van iedereen.

Overigens, dat laatste is niet helemaal waar. Na afloop van de burgeroorlog (1975-1990) was het centrum van Beiroet volledig aan flarden geschoten. Rafiq Hariri heeft indertijd een onderneming opgericht, Solidère genaamd, om het centrum weer te herbouwen. Vandaar ook de bijnaam van het centrum. Het wandelgebied met alle restaurants en kleine winkeltjes, was altijd zijn grootste trots. Hij heeft kosten noch moeite gespaard om het centrum geheel in de oude stijl te herbouwen middels restauratie van gebouwen die nog overeind stonden of het simpelweg opnieuw reconstrueren op basis van foto’s. Veel eigen geld schijnt Hariri in het project te hebben gestoken om het tot een succes te brengen. Het centrum wordt derhalve, terecht, gezien als het werk van Hariri.

Kwade tongen beweren echter dat het herstel door Hariri niet alleen liefdadigheid was, maar dat hij er flink aan heeft verdiend. Het herbouwen van het centrum ging gepaard met een oplopende staatschuld, dus hoezo eigen geld erin gestoken? Deze beweringen zijn nooit waargemaakt en de meeste Libanezen zijn juist erg trots op hun centrum.

Maar ja, de raketaanval op het centrum van Beiroet kan gemakkelijk worden gezien als een aanval op het symbool van Hariri. Men wilde klaarblijkelijk een signaal afgeven. Stuur een ingezonden brief, zou je denken, maar zo gaat dat hier niet. Het signaal moet ongetwijfeld worden uitgelegd als een oproep aan de regering om af te treden en plaats te maken voor een eenheidskabinet waarin met name Hezbollah en Michel Aoun meer invloed zouden hebben. Door het stoken van onrust probeert men wellicht aan te tonen dat de huidige premier Siniora niet in staat is om de Libanezen te beschermen.

Ook was het opvallend dat de aanslag plaats vond vlak voor de geplande demonstratie van Michel Aoun. Hij roept al tijden op tot het aftreden van de regering omdat deze niet in staat is om de Libanezen veiligheid te bieden…juist.

Uiteraard is hiermee niet gezegd dat Aoun ook maar iets te maken zou hebben met de aanslag van gisteren, maar het is verontrustend om te zien hoe dergelijke connecties ongewild toch opkomen.

Michel Aoun: "going back to his roots"

2006-10-14T21:16:00.000+03:00

Sinds de terugkeer van Michel Aoun, de voormalige opperbevelhebber van het leger die een mislukte ‘bevrijdingsoorlog’ tegen de Syrische bezetters opzette en vervolgens werd verbannen naar Parijs, is het christelijke kamp in twee groepen verdeeld: enerzijds een groep christenen die pro-regering zijn, aangevoerd door politici als Boutros Harb, Fares Souaid en Samir Geagea en anderzijds de Groep rond Aoun die tegen de regering is. Let wel, de regering is tegen Syrië, of althans wil een herziening van de relatie met het buurland, terwijl de oppositie juist pro-Syrië is. De oppositie bestaat met name uit Hezbollah, aangevuld met diverse andere “verliezers” van de laatste nationale verkiezingen van mei 2005.

Velen hebben het Michel Aoun kwalijk genomen dat juist hij, als rabiate anti-Syrië strijder, bij terugkeer na zijn ballingschap in Parijs de kant van de pro-Syrische groepering Hezbollah heeft gekozen en wel door het afsluiten van een strategisch pact. Men had van Aoun verwacht dat hij zijn anti-Syrië lijn zou doorzetten, zoals hij dat ook vanuit Parijs had gedaan. Hij gaf regelmatig interviews in Parijs waarin hij er telkens op hamerde dat Libanon bevrijd zou moeten worden van de Syriërs. Dit was zijn paradepaardje en de belangrijkste reden voor zijn populariteit. Maar bij terugkomst tapte hij uit een ander vaatje. Hij pleitte voor verzoening en voor het opbouwen van een productieve samenwerking met Syrië.

In eerste instantie kon hij zijn samenwerking met Hezbollah verkopen vanuit de éénheidsgedachte. Als presidentskandidaat immers, moest hij bereid zijn om boven de partijen te staan en bruggen te slaan naar juist die groepen die tot nu toe buiten spel waren gebleven. Deze idealistische uitleg is prachtig natuurlijk en, mits integer, zou er veel voor te zeggen zijn. Hezbollah wordt nog altijd beschouwd als een politieke paria en serieuze gesprekken worden nauwelijks met hen gevoerd. De bestaande politieke machten plaatsen zodoende een grote bevolkingsgroep buiten spel en het is maar de vraag hoe lang een democratie zich dat kan veroorloven. Het ligt voor de hand om op een zeker moment een reactie te verwachten van degenen die aan de zijlijn van de democratie zijn geplaatst.

Aoun reikte zijn hand derhalve uit naar Hezbollah en op zich was daar niets mis mee. Wel moet bedacht worden dat hij bij zijn terugkomst allereerst aansluiting probeerde te zoeken bij de overige christelijke leiders en hun soennitische partners. Dat mislukte echter, mede omdat Aoun uitspraken deed waarin hij claimde verantwoordelijk te zijn voor de uittocht van de Syriërs en niet Rafiq Hariri. Ook werd zijn openlijke ambitie voor het presidentschap niet op prijs gesteld door andere kandidaten met als gevolg dat de poging tot samenwerking werd stopgezet.

Aoun zocht vervolgens zijn heil bij de oppositie en kwam logischerwijs uit bij Hezbollah. Daar eenmaal aanbeland, kwam Aoun met het idealistische verhaal op de proppen. Nu ja, goed, als politicus moet je wel opportunistisch zijn en zijn aanhangers hadden er alle begrip voor. Zijn status was in zijn afwezigheid alleen maar gerezen en hij kon derhalve geen kwaad doen bij zijn achterban.

Toch, de oorlog bracht daarin verandering. Aoun nam geen afstand van de acties van Hezbollah, verdedigde die zelfs hartstochtelijk, en bracht zodoende een steeds groter deel van zijn aanhangers aan het twijfelen. Juist onder christenen was er veel (stil) protest tegen de acties van Hezbollah die in hun ogen het land in de afgrond stortte. Aoun besefte blijkbaar niet wat er onder zijn eigen achterban leefde, een bekend probleem voor politici.

Ook het bombarderen van de bruggen in het noorden waar veel christenen wonen, bracht de oorlog wel erg dichtbij voor zijn stemmers. Ook ontstonden er lange vertragingen omdat de snelweg naar het noorden op drie plaatsten kapot was geschoten.

Na de oorlog riep Hezbollah de “goddelijke overwinning” uit. “Ja, ja”, werd er cynisch gereageerd door christenen, “door hun goddelijke overwinning staan wij elke dag in een “goddelijke file”.

Aoun heeft als reactie daarop zich in de afgelopen weken wat meer weten te distantiëren van Hezbollah. Zo gaf hij een interview waarin hij stelde dat hij niet automatisch alle acties van Hezbollah volledig onderschrijft. Ook begon hij zich steeds meer uit te spreken voor het belang van de christenen en voorzichtig verliet hij daarmee de éénheidsgedachte van vorig jaar.

Morgen, zondag 15 oktober, worden grote demonstraties georganiseerd in het hele land door de partij van Aoun om de doden te herdenken die vielen tijdens de ‘bevrijdingsoorlog’ die Aoun voerde tegen de Syriërs en op 13 oktober 1990 verloor. Op zich vreemd om de dag van de eigen nederlaag zo massaal te herdenken, maar belangrijker is het feit dát het wordt herdacht en wel juist nu. Om zo de nadruk te leggen op zijn strijd indertijd tegen Syrië, gaat Aoun duidelijk door met de verwijdering van Hezbollah. Die zijn immers dik bevriend met Syrië.

De verwijdering met Hezbollah betekent overigens niet dat Aoun nu dichterbij de andere partijen (christenen en soennieten) komt te staan. Integendeel, zijn anti-overheidsretoriek neemt alleen maar in kracht toe. Libanon houdt voor de zoveelste keer zijn hart vast: de organisatie benadrukt het vreedzame karakter maar je weet maar nooit: als de vlam in de pan slaat, kan het snel uit de hand lopen. Gelukkig is het vandaag voor het eerst echt flink aan het regenen. De weersverwachting voor morgen schijnt ook veel regen en onweer te zijn. Hopelijk houdt men daardoor het hoofd extra koel.

Uit naam van alle immigranten!

2006-10-14T11:29:00.000+03:00

Je mag alles van de buis halen, maar dit programma dus net niet! Lingo, dus. Gisteravond zat ik lekker ontspannen na een week hard werken voor de satellietbuis en wat een nieuws: Lingo wordt te oud gevonden dus het wordt ge-euthanatiseerd. Dat mag de emigrantengemeenschap niet worden aangedaan. Lingo, de rots in de branding, het ijkpunt der Hollandsche beschaving…weg? Nederland zal nooit meer hetzelfde zijn.

Uit principe heb ik nog nooit gestemd omdat ik vind dat je als emigrant je niet meer over je eigen vertrek heen moet regeren en Nederland moet laten aan de mensen die daar wonen, maar als Lingo inderdaad verdwijnt dan weet ik het nog niet. JP heeft zich al ferm uitgesproken voor Lingo, dus ja, mijn politieke keuze lijkt bepaald.

Maar even serieus. Het is opvallend hoe je zelfs na 5 jaar nog vrijwel elke dag Nederlandse TV kijkt via de satelliet. Eerst Lingo, dan snel naar De Wereld Draait Door. Rond negen uur nog even snel het onderdeel De TV Draait Door meepikken en dan overschakelen naar het 8-uur journaal, wat hier vanwege het tijdsverschil om 9 uur wordt uitgezonden.

Nederlanders zijn er altijd erg trots op dat we ons zo goed aanpassen, waarbij uiteraard wordt geïmpliceerd dat de immigranten in Nederland dat niet doen. Het zal ook heus wel, dat Nederlanders in den vreemde zich goed aanpassen, maar het “behoud van eigen identiteit” is toch ook wel erg belangrijk, althans voor mij. Dus lekker Nederlandse TV kijken en via Internet de Nederlandse dagbladen bijhouden.

Nee, ik begrijp de Turkse immigranten in Nederland uitstekend: lekker met je bordje shoarma op schoot naar het Turkse lingo kijken!

Armeense kwestie speelt ook in Libanon

2006-10-13T12:51:00.000+03:00

Gisteren was er een vreedzame demonstratie in het centrum van Beiroet tegen de bijdrage van Turkije aan de Unifil vredesmacht. Sinds het besluit van de Turkse regering tot deelname op 5 september jl., kwamen de ruim 200 duizend Libanese Armeniërs (zo’n 5% van de bevolking) in het geweer om te protesteren over de inzet van Turkse soldaten op Libanees grondgebied.

Het argument is uiteraard de Turkse ontkenning van de Armeense genocide en men vind het onbegrijpelijk dat de Libanese overheid het aanbod van Turkije heeft geaccepteerd. Helaas voor de Armeense gemeenschap, maar Turkije heeft vandaag haar troepen uitgezwaaid. Ruim 260 soldaten worden volgende week in Libanon verwacht. Tezamen met ondersteunend personeel zullen er dan ruim 680 Turken in Libanon zijn als onderdeel van Unifil.

Woordenstrijd intensiveert

2006-10-11T10:08:00.000+03:00

Het afgelopen weekend gaf Michel Aoun, een mogelijk presidentskandidaat een interview waarin hij zei dat Libanon geen toekomst heeft zolang de huidige premier, Fouad Siniora “bestaat”. Hij bedoelde wellicht te zeggen “zolang Siniora in functie is”, maar de gekozen woorden waren keihard en onomwonden: Siniora moest maar niet langer bestaan, dat zou beter zijn voor Libanon. Dit leek haast een oproep tot moord.

Uiteraard felle reacties van de regeringskant dat kandidaat president Aoun alle perken te buiten ging, een beetje te vergelijken met de uitspraak van Geert Wilders over de tsunami van moslimimmigranten die Nederland zouden bedreigen. In Nederland plaats je je met dergelijke uitspraken al snel buiten de discussie, maar hier in Libanon is dat helaas minder het geval.

Gisteren deed de huidige president Lahoud nog een duit in het zakje door de zoon van de vermoorde Rafiq Hariri als een onbekwaam groentje te bestempelen. Ook vond hij dat de regering maar beter de eer aan zich zelf zou moeten houden en af zou moeten treden. Als opvolger zou dan een eenheidsregering moeten komen, breed samengesteld uit de divers politieke partijen, waarbij met name Hezbollah en Aoun’s partij meer invloed zouden moeten krijgen. Opvallend citaat van Lahoud’s interview was dat hij er van uit gaat dat deze eenheidsregering “álle problemen van Libanon moest oplossen”. Hoe naïef kan je zijn, denk je dan, maar deze citaten worden rustig zonder verder commentaar in kranten geplaatst.

De regering kaatste daarop de bal direct terug en stelde dat Lahoud dan maar het goede voorbeeld moest geven voor wat het aftreden betreft. Tevens sprak men het vermoeden uit dat Lahoud c.s. uit is op de vertraging dan wel het afblazen van het internationale gerechtshof dat in voorbereiding is voor de moord op Rafiq Hariri vorig jaar. Mochten Hezbollah en Aoun meer invloed krijgen, zo wordt gevreesd, dan zouden zij wel eens het VN tribunaal kunnen frustreren.

Al met al een vreemde situatie: de president roept de regering op tot aftreden en de regering vraagt de president om op te stappen.

Als het bij woorden blijft is er niet zo heel veel aan de hand. Maar er gaan al stemmen op om de discussie naar “de straat” te verplaatsen. Zo riep voormalig premier Omar Karami op tot massademonstraties om zodoende de regering te dwingen af te treden. Langs democratische weg zal dit niet lukken gezien de grote parlementaire steun voor de regering, dus laat de straat dan maar spreken.

Het lijkt een herhaling van de geschiedenis. Immers, het was deze Karami die destijds onder druk van dezelfde straat moest aftreden. Hij is derhalve een ervaringsdeskundige ten aanzien van de macht van de straat. Nu klinkt dat wat cynisch, maar hij heeft wel goed door hoe groot deze macht is. Als er indertijd massale demonstraties op gang gaan komen, is het maar zeer de vraag of de overheid sterk genoeg is om aan de macht te blijven.

Recente geschiedenis van Libanon – deel 3

2006-10-09T12:57:00.000+03:00

Het leven na de oorlog begint al weer zijn gebruikelijke hectische ritme te krijgen, oftewel druk, druk, druk. Vandaar nu pas deel 3, maar goed, geschiedenis laat per definitie op zich wachten. Overigens, voordat je denkt: “Die Riemer toch, besteedt zijn hele maandagochtend aan het schrijven van een stukje op Internet, zal zijn baas leuk vinden!”, dit artikel is in het weekend geschreven en vervolgens in hooguit een minuut via knip&plak op het Internet gezet.

De teleurstelling waar ik over sprak aan het einde van deel 2 was voor de meeste Libanezen ondenkbaar: men was juist optimistisch met de uitslag. Vele oud-getrouwe pro-Syrië politici hadden het veld moeten ruimen en het merendeel van de gekozen politici hadden zich inmiddels flink negatief uitgelaten over Syrië. Het viel sommige commentatoren wel op dat diverse politici als een blad aan de boom waren veranderd van loyaal aan Syrië tot anti-Syrië, maar over het algemeen genomen had de Libanese bevolking daar geen moeite mee. Men was allang blij dat zoveel politici zich nu zo duidelijk uitspraken.

Qua omdraaien van de rollen ook nog dit. Voorheen was het regeringskamp pro-Syrië en de oppositie anti-Syrië. Nu was dit dus omgekeerd: het regeringskamp is nu anti-Syrië en de oppositie pro-Syrië. Veel politici werden herkozen en waren eerst pro-Syrisch en nu anti-Syrisch. De politieke aardverschuiving kwam derhalve niet door nieuwe gezichten, maar eerder door andere opvattingen van de bestaande politici.

Wat ook bijdroeg aan de euforiestemming was het onderzoek van de Verenigde Naties naar de moord op Rafiq Hariri. Op zich was dit al vrij uitzonderlijk: een moordonderzoek dat werd geleid door de VN. Volgens Libanese kranten was dit de eerste keer in de geschiedenis van de VN dat ze een dergelijke taak op zich namen. De Libanese politie werd niet in staat geacht om een gedegen, onafhankelijk onderzoek in te stellen. Het eerste onderzoeksrapport bevestigde dit beeld: de VN rapporteur veegde de vloer aan met het Libanese opsporingsapparaat en sprak van amateurisme, knulligheid, onwelwillendheid en waarschijnlijk een combinatie van dit al. Het moet een vreemde ervaring voor de Libanees zijn geweest. Natuurlijk wist men dat de eigen politie niet bepaald hoogstaande professionele kwaliteit afleverde, maar toch. Om het zo duidelijk zwart op wit te zien staan, tja, dat is toch even slikken.

Opvallend genoeg waren de meeste Libanezen enthousiast over het eerste rapport. Nog nooit in de geschiedenis van Libanon was een politieke moord opgelost, maar hopelijk keert nu het tij, zo werd gezegd. Ook haalde de VN onderzoeker hard uit naar Syrië dat met zoveel woorden verantwoordelijk werd gehouden voor de moord op Hariri. Hij leverde hiervoor nog niet het overtuigende bewijs, maar stelde dat niets in Libanon gebeurde zonder toestemming van Syrië en dat Syrië daardoor wel betrokken móest zijn bij de moord.

Geheel volgens de breuklijn ‘voor of tegen Syrië’ waren de reacties van beide kampen goed voorspelbaar.

In het anti-Syrië kamp werd het rapport met grote koppen in de krant gebracht en velen gingen zelfs zo ver om de slogan “Wij willen de waarheid!” te veranderen in “Wij willen gerechtigheid!”. De waarheid, zo stelde men, is nu wel zo ongeveer bekend. Men besefte dat verder onderzoek nodig was, maar dat kon niet lang meer duren. De arrestatie van de hoofden van de binnenlandse veiligheidsdienst, de militaire veiligheidsdienst en andere soortgelijke organisaties stookte het enthousiasme alleen maar verder op. Eindelijk, na al die jaren van betutteling van buitenaf, kon Libanon afrekenen met degenen die het land zo lang benadeeld hadden. Dat hierbij buitenlandse hulp nodig was, vond men vanzelfsprekend en werd niet als inmenging op interne zaken gezien.

De pro-Syrië zijde echter, had veel kritiek op het rapport dat men sensatiebelust voelde en men beschouwde het VN onderzoek niet professioneel omdat harde conclusies werden getrokken zonder daarvoor bewijzen te leveren. De conclusies waren weliswaar voorzichtig en indirect geformuleerd, toch kon niemand de tendens ontgaan die overal uit het rapport naar voren kwam. Ook het omschrijven van de binnenlandse veiligheidsdiensten en andere opsporingsinstanties als ‘incompetent dan wel kwaadwillend’ werd door het pro-Syrische kamp als een belediging opgevat. Daarnaast stak het dat de binnenlandse veiligheidsdienst door de VN zo ongeveer werd overgenomen. Bedenk dat Libanon officieel nog steeds in oorlog was met Israël en dat Amerika grote invloed heeft op de VN. Men vreesde dat via-via allerlei geheimen zouden uitlekken naar buurland Israël.

Een van de eerste besluiten die de pas aangestelde regering nam was het instellen van een commissie die de kieswet moest herzien en deze eerlijker, consistenter en daardoor democratischer zou maken. Al voorafgaand hadden velen kritiek op de kieswet dus dit initiatief werd warm ontvangen. Wel was het een goede mogelijkheid voor de pro-Syrië oppositie om te stellen dat hun nederlaag te wijten was aan een oneerlijke verkiezingswet Op zich een merkwaardig verwijt aangezien de rollen nu waren omgedraaid. Voorafgaand aan de verkiezing had het pro-Syrië kamp alle gelegenheid om de kieswet aan te passen, maar men heeft dat nagelaten. Om dan achteraf te gaan klagen dat je het slachtoffer bent geworden van een ondemocratische kieswet, is wel wat vreemd.

Later zou het verwijt van de oppositie, waaronder Hezbollah, leiden tot de gevleugelde uitspraak dat Libanon wordt geleid door een “denkbeeldige meerderheid”, wat de implicatie in zich heeft dat de meerderheid geen democratische basis heeft in het land. Voeg hierbij de veelgemaakte opmerking van Hezbollah dat ze voorstander zijn van werkelijke democratie en alleen in het belang van Libanon hun wapens zullen gebruiken, en de uitspraak krijgt ineens een wat sinister karakter, althans in de ogen van de meerderheid. Wat, zo werd gevreesd, als Hezbollah zou besluiten de denkbeeldige meerderheid niet meer te erkennen, uiteraard “in het belang van Libanon” en dus zich gelegitimeerd zou voelen om de wapens ter hand te nemen.

Een ander besluit dat ook zeer snel door de nieuwe regering werd genomen was de vrijlating van voormalig christelijk militieleider Samir Geagea. Voor velen herleefden hiermee oude, gewelddadige tijden, nu zowel Michel Aoun als Samir Geagea vrijwel elke dag op TV te zien waren. Tijdens de burgeroorlog waren beide leiders elkaars aartsvijanden en daarmee verantwoordelijk voor veel interne strijd binnen de christelijke bevolkingsgroep. Weliswaar hadden ze een ontmoeting met elkaar waarin ze beiden opriepen tot kalmte en vrede, maar dit werd cynisch ontvangen. Veel Libanezen hadden flash backs naar de burgeroorlog, met name naar de laatste twee jaren waarin Geagea en Aoun een bloedige strijd met elkaar uitvochten waarbij duizenden doden vielen. Men was er niet gerust op dat ze nu lief en aardig tegen elkaar zouden blijven doen.

Daarbij kwam dat de golf van aanslagen door bleef gaan. Zo werd de bekende journalist Samir Kassir in juni 2005 door een autobom gedood, verloor journalist May Chidiac in september haar arm en been, eveneens bij een autobom en kwam journalist Gebran Tueni in december om het leven, eveneens door een autobom. Alle drie de journalisten waren fel anti-Syrisch en hun dood/verminking zorgde voor veel angst onder de bevolking. Daarnaast waren er veel bomaanslagen waarbij alleen materiële schade viel. Opvallend was dat alle aanslagen in christelijke gebieden plaatsvonden en dat de slachtoffers christenen waren.

Met name de moord op Gebran Tueni was een dramatisch dieptepunt in de lange reeks aanslagen. Hij was zeer geliefd bij de bevolking en helemaal toen hij tijdens de demonstratie op 14 maart een “Eed voor Libanon” afnam van de aanwezigen. Het was een zelfgeschreven tekst die regel voor regel massaal werd herhaald door de anderhalf miljoen aanwezigen. Vrij vertaald luidde de eed als volgt: “In de naam van God, zullen wij, moslims en christenen voor altijd verenigd blijven om zo Libanon beter te verdedigen”. Hij verbleef de maanden voor zijn dood in het buitenland omdat hij voor zijn leven vreesde. Terecht, zo bleek, toen hij één dag na terugkomst in Libanon door een autobom werd gedood.

Zijn dood viel samen met het verschijnen van het tweede onderzoeksrapport naar de moord op Hariri. Onmiddellijk gingen stemmen op om het internationale onderzoek naar Hariri uit te breiden en ook slachtoffers van de recente bomaanslagen in het onderzoek mee te nemen. Om een idee te geven van het niveau van de discussie indertijd: de Syrische president Assad wees deze oproep in een toespraak van de hand. “Waarom”, zo zei hij, “willen Libanezen toch altijd een internationaal onderzoek elke keer als er een hond op de straten van Beiroet sterft?”. In de Arabische wereld worden honden als onrein beschouwd en Assad’s opmerking werd dan ook door velen als een grote belediging gezien van zowel Gebran Tueni als van Rafiq Hariri.

De begrafenis vond plaats vlak voor kerst op 14 december en werd massaal bezocht. Als gevolg van deze moord en het gevoel dat met name christenen slachtoffer waren plus de vele geruchten die de ronde deden, waren de winkelcentra en bioscopen zo goed als leeg. Niemand durfde meer naar publieke plaatsen toe. Zeker vlak voor kerst was het een vreemd gezicht om op TV verlaten winkels te zien. Ook met Oud en Nieuw besloten veel Libanezen om het dit keer maar thuis te vieren in plaats van uit eten te gaan, iets wat men normaal gesproken bij voorkeur doet. Angstig en bibberend ging Libanon het nieuwe jaar in.

Mede door de aanslagen en de verslechtering van het politieke klimaat nam de spanning sterk toe. In steeds grotere mate vonden scherpe woordenwisselingen over en weer plaats. Beschuldigingen van landverraad, collaboratie met aartsvijand Israël enzovoort waren aan de orde van de dag. Nu zijn de Libanezen weliswaar een heetgebakerd volk, maar het liep de spuigaten uit. Door de vloed van steeds persoonlijker wordende aantijgingen werd het ook duidelijk dat de regering feitelijk niet zo heel veel voor elkaar kreeg.

Dit resulteerde al snel in teleurstelling onder de bevolking. Het optimisme van tijdens de verkiezingen verdampte door de politieke passiviteit. Ondanks dat premier Siniora door velen als zeer capabel werd beschouwd, kon men niet om de feiten heen, namelijk dat er verdraaid weinig werd besloten door de regering.

Ondanks de parlementaire meerderheid leek men verlamd en was men met name bezig om de boel bij elkaar te houden. Klaarblijkelijk kostte dit zoveel energie dat er weinig puf overbleef om de grote issues aan te pakken, zoals ontwapening van Hezbollah en Palestijnse groeperingen in Libanon conform de aangenomen VN resolutie, privatisering, de nieuwe begroting en het verkleinen van de torenhoge nationale schuld van ruim 35 miljard dollar, zo’n 250% van het bruto nationaal product. Ter vergelijking: in Europa is afgesproken dat dit percentage maximaal 60 % mag zijn, ruim vier keer zo laag. (is uit mijn hoofd, kan het gerust fout hebben)

Vandaar de oproep tot een Nationale Dialoog tussen alle leiders van de diverse politieke stromingen. In de vorm van Ronde Tafel gesprekken kwamen de leiders voor het eerst in maart 2006 bijeen om met elkaar over de grote onderwerpen te praten. Ondanks de scepsis in de straat, bleken de eerste bijeenkomsten verrassend succesvol. Zo kon men besluiten nemen over de ontwapening van de diverse Palestijnse milities die her en der in Libanon hun bases hebben. Ook werd besloten tot de afbakening van de grens met Syrië en tot het opzetten van diplomatieke betrekkingen met het buurland. Zelfs bleek een bereidheid te bestaan om te praten over het heikele punt van de ontwapening van Hezbollah.

Er volgden nog een aantal Ronde Tafel gesprekken die altijd werden gehouden in het centrum van Beiroet. Gezien de veiligheidsrisico’s werd steevast het gehele centrum afgezet, zeer tegen het zere been van de restaurants en winkels die daardoor hun omzet zagen teruglopen. Ook droegen de veiligheidsmaatregelen, hoe noodzakelijk ook, bij tot een beeld van onzekerheid en angst. Het centrum van Beiroet werd omgetoverd in een militaire vesting met tanks en checkpoints, iets wat niet direct een geruststellend gevoel gaf.

Ook werd wel opgemerkt dat de Ronde Tafel gesprekken het failliet betekenden van het parlement. Immers, alleen in de gekozen volksvertegenwoordiging zouden dergelijke belangrijke besluiten moeten worden genomen en niet in een ad hoc bijeenkomst waarbij mensen meer invloed hebben dan ze volgens de democratische spelregels zouden mogen hebben.

Het grootste probleem was echter de implementatie van alle besluiten, een bekend probleem in Libanon. De ‘straat’ moest het nog maar eens zien gebeuren en inderdaad, behalve veel praten kwam er niet veel terecht van alle mooie voornemens. Op zich is dat verbazingwekkend: hoe komt het toch dat de meerderheidsregering geen besluiten kan nemen? Het leek alsof men bang was dat de boel uit elkaar zou vallen als men daadwerkelijk gebruik zou maken van hun politieke overwicht om besluiten door te drukken.

Dit is op zich typerend voor Libanon. Je kunt als politieke stroming nog zoveel macht hebben, zonder medewerking van de andere partijen bereik je vrij weinig. Het wordt wel het principe van ‘geen winnaars en geen verliezers’ genoemd. In een constante aan verandering onderhevige omgeving zijn de opponenten van vandaag de vrienden van morgen en omgekeerd. Men gaat confrontatie maar beter uit de weg. Op zich is dit niet bevorderlijk een efficiënte besluitvorming maar men is dat zo gewend.

Dit geldt overigens niet alleen in de politiek, ook het dagelijkse leven staat hier bol van. Je kunt wel kwaad worden op iemand, maar dan altijd een beetje indirect. Dus, niet tegen de schilder zeggen: “Ben jij nu een schilder, hoe heb je er zo’n puinhoop van kunnen maken!”, maar “Hoe kan het toch dat die verf zo’n verschrikkelijke kleur heeft!”. Daarmee geef je de schilder de mogelijkheid om de schade te herstellen want ja, de verf was niet goed.

Afin, men nam besluiten over veel zaken die vooraf door velen voor onmogelijk werden gehouden. Sommige aspecten, zoals de ontwapening van Hezbollah, waren ook bespreekbaar en zo hobbelde men van het ene Ronde Tafel gesprek naar het volgende Ronde Tafel gesprek. Het werd april…mei…juni en toen was het ineens 12 juni het begin van de Juli Oorlog tussen Israël en Libanon.

En ik maar denken dat Beiroet gevaarlijk is

2006-09-26T11:34:00.000+03:00

Nee, dan Epe, de plaats waar ik ben opgegroeid:

http://denkvooruit.crisis.nl/wat-kan-er-gebeuren-in/gemeente/epe.do

"Omgeving Epe" is zelfs gevaarlijker dan Amsterdam want het telt één mogelijke ramp meer: Epe heeft kans op een grote overstroming terwijl Amsterdam hiervan verschoond blijft. Logisch ook gezien de ligging van beide plaatsen: waar Epe is omgeven door vele rivieren, zit je in Amsterdam juist hoog en droog!

En dan zijn de typisch lokale risico's in Epe als opdooi en paddentrek nog niet eens genoemd.